Campo - lake morena

0km - 32 km

Ik werd wakker met een gevoel in mijn lichaam dat ik nog nooit gevoeld heb. Vandaag is het dan eindelijk zover. We gaan de pacific crest trail lopen. De wekker ging af om 5 uur zodat we alle tijd hebben om de tassen in te pakket en kunnen genieten van een uitgebreid ontbijt. Om 6 uur nemen we afscheid van scout en frodo en stappen we de auto in van john, een vrijwilliger die scout en frodo helpt met het brengen van de hikers. Hij is gepensioneert en wou graag een bijdrage leveren aan de community. Terwijl John allerlei dingen verteld over zichzelf en de omgeving kan ik alleen maar glimlachen en aan een ding denken. De southern terminus. En daar is hij dan ook eindelijk. Voor de muur van trump op de mexicaanse grens is een klein monument gebouwd om het begin van het pad aan te geven. We stappen uit en maken met de hele groep een foto. Daarna konden we zelf op de foto met het monument. Toen we klaar waren zijn pap en ik nog naar de muur gelopen omdat we ook echt aan de grens willen beginnen. Hand door het hek, foto maken, en gaan met die banaan. De eerste mijl is al snel gehaald en het gevoel van vanochtend is nog steeds niet weg. Ik ben het nu echt aan het doen. Nee wij zijn het nu aan het doen. Ondanks dat we met een groep van 20 van scout en frodo vertrokken zijn zien we de eerste 5 mijl helemaal niemand. Maar als we pauze aan het houden zijn worden we dan toch eindelijk ingehaald door een amerikaanse vrouw. We zeggen gedag en ze vraagt ons of we onze waterfilter zijn verloren want een hiker achter haar had er een gevonden. Nee die moet nog in het voorste vakje zitten zeg ik. Maar ik zal toch even voor de zekerheid checken. En ja hoor. Geen waterfilter. Dan maar even wachten tot de andere hiker, die riley heet, langs komt. Als we hem zien vroeg hij al gelijk of we een waterfilter kwijt waren. Ja dat is de onze. Hij kon er wel om lachen en om hem te bedanken hebben we hem een biertje belooft in het volgende stadje.

Pap en ik houden de pas er goed in en genieten met volle teugen van het pad. Het weer zit erg mee want we zien niks dan wolken en er waait een fris briesje. Dat zal in de middag wel veranderen en daarom willen we al flink wat kilometers achter ons hebben liggen. Zodra het heter wordt merken we ook dat we dit hoge tempo niet vol kunnen houden. Daarom spreken we af om wat vaker langer te rusten zodat we ons lichamen wat af kunnen laten koelen. Deze strategie blijkt te werken want voor ons is daar plotseling lake morena. Zodra we onze tenten hebben opgezet maken we onze noedeld met aardappelpuree warm wat we met smaak eten. Als toetje maken we havermout met bruine suiker wat nog lekker smaakt dan we in onze gedachten konden herinneren. En zo sluiten we een bijzondere dag af. Met een volle buik en vermoeide benen