(10 am)

Dag 8

Tule spring - Paradise valley cafe

220,4 - 244,2

Om energie te besparen heeft pap altijd zijn telefoon uitstaan. Hij gebruikt hem alleen als hij bereik heeft en internet nodig heeft. Ik moet mijn telefoon gebruiken om te bellen en om de app te kunnen gebruiken met de kaarten en de waterpunten. Beide hebben we een powerbank maar die blijkt toch in gebreken. Hij zou een telefoon 3 keer op moeten kunnen laten. In werkelijkheid is dat 1,5 keer. Ook houden we de telefoons en powerbanks im de slaapzak als we gaan slapen. Het systeem werkt tot nu toe maar dat betekend dat er geen ruimte is voor films, muziek, luisterboeken en ebooks. Maar omdat we morgen een rustdag houden in Idyllwild en we daar alles weer op kunnen laden permiteerde ik mezelf tot een uurtje muziek gisteravond. De powerbank zat nog vol en na zo'n zware dag had ik het ook echt nodig. Johnny cash, the eagles nummer 11 ;), en pink floyd kwamen allemaal voorbij. Het is erg gek dat je deze kleine dingen zo snel kunt gaan missen. Ik heb in ieder geval heerlijk geslapen.

En na een goede nachtrust wordt gepaard met een mooie ochtend. Snel verlaten we Tule springs om naar Mary's te gaan. We hebben allebij een liter water bij en moesten 13 kilometer lopen. In nederland lukt dat makkelijk. We zijn echter niet in nederland maar in de woestijn. De koele ochtenduren worden snel opgewarmt door de zon en om 10 uur is het al heet. Het is een ware race tegen de klok en ik drink net mijn laatste slok op als we bij Mary's aankomen. Altijd leuk zo'n uitdaging. Mocht ooit iemand van jullie in de woestijn (of welke plek dan ook) met weinig water raken knoop dit goed in je oren. NIET JE WATER RATSOENEREN!!! Veel mensen worden gevonden of gered van uitdroging en dan blijkt dat ze nog een volle fles water hadden, wat genoeg was geweest om te wachten tot het koeler zou zijn geworden. Dan kan je in de koele avond op zoek gaan naar water. Ook ziet het er stom uit als je dorstig bij een waterpunt komt terwijl je nog een liter water bij je hebt. Dus dat is precies wat we deden. Lopen in de koele ochtend en blijven drinken en dat bleek precies genoeg te zijn. Voortaan toch maar een liter meer meenemen. Bij mary's vulden we onze waterflessen goed bij en namen de tijd om te gaan ontbijten. Dit was om half 10.

We vervolgde onze weg en liepen met stevige pas door. Onze bestemming sluit namelijk al om 3 uur. En om half 1 zagen we het dan. Paradise. Ofnouja. Paradise valley cafe. Voor ons hetzelfde. Dit cafe is beroemd onder ons pct-hikers omdat ze hier geweldig lekkere hamburgers hebben in de middle of nowhere. Ook had ik gezien dat ze banana bread beer hadden en dat moest natuurlijk ook geproefd worden. Mischien iets voor de volgende brouwsessie harry?

De spullen die we thuis vergeten waren zou ook hier naar opgestuurd zijn. Toen we hier naar vroegen zeiden ze dat alle pakketjes in de gang lagen. Je moest je eigen pakketje er tussenuit zoeken en dat was het dan. Uiteraard lag ons pakketje er niet tussen. Lang verhaal kort: we hopen het op te kunnen halen in Wrightwood, over twee weken.

Ondertussen was het al bijna 3 uur geworden en dus besloten we om nog twee biertjes te bestellen en buiten te gaan zitten met wat andere hikers. Er is een lokale trail-angel die hikers een gratis lift geeft naar Idyllwild. Hij zou er om half vier zijn. Prima, wij hebben alle tijd. Het personeel begint ondertussen het restaurant te verlaten. Als laatste komt (denk ik) de eigenaresse naar buiten en geeft de sleutel van het restaurant aan onze groep. Voor als we naar de wc moeten. Als we weggingen moesten we de sleutel onder de prullenbak leggen. En weg was ze. Uhm oke? Bedankt.

En daar kwam dan onze lift aan. Een man genaamd Grumpy stopt voor het restaurant en laat ons instappen. Grumpy is een oudere man die rijd alsof hij 9 levens heeft. Hij laat ons de hele stad zien en zet eerst de twee dames af die met ons meereden. Daarna was het onze beurt. We checken in in onze kamer en springen gelijk onder de douche. Eindelijk rust.

(Naar je pakketje zoeken)

(Juan burger)

(150 mijl)