(10 am)

Dag 10

Paradise valley cafe - Fobes saddle

244,2 - 268,1

Het ontbijd werd pas geserveerd om 9 uur, dus we waren vandaag wat later begonnen als normaal. Grumpy had ons weer een lift gegeven naar het beginpunt bij paradise valley cafe. Onze rugzakken zijn loodzwaar want er zit voor 7 dagen eten in en zeker 5 liter water. En we gaan klimmen. Zeker 700 meter. Maar iedereen die de pct een beetje kent weet dat dat met stijgen en zakken gaan. Dan lopen we de berg op om even later weer 100 meter te zakken om vervolgens weer dezelfde berg te beklimmen. Het was werkelijk waar een gevecht om boven te komen. Maar we hebben er wel zin in. Het leuke is wel dat ik bij Mary's place uit mijn broek ben gescheurd. Op mijn kont zit een grote scheur en ik ben vergeten om hem te repareren in Idyllwild. Voor wasdag in san diego had ik wel een zwembroek gekocht waardoor ik nu in mijn zwembroek de berg aan het beklimmen ben.

Om 11 uur nemen we kort even pauze als er een man naar beneden komt. Hij verteld ons dat het boven flinkt waait en geeft ons het advies om naar apache peak te lopen. Ongeveer 20 kilometer verder. En als we daar aankomen en we nog niet moe zijn kunnen we ook proberen om de top van mount jacinto te bereiken. Hier staat een hut dus als we 's nacht doorlopen hoeven we onze tenten niet op te zetten. We bedanken hem en zoeken eens op hoever de top van mt jacinto dan is. Nog 44 kilomter. We hebben hier nog vaak om gelachen. Ff nog door naar de top. Die is gek.

Tijdens onze klim worden we ingehaald door Petyr. We hebben hem sinds dag 4 niet meer gezien en zijn blij met deze ontmoeting. Hij verteld ons dat Sockpot (Gary) gestopt is met de pct. Nadat wij hem nog gezien hadden bij scissors crossing is hij inderdaad naar Julian gegaan waarna hij gelift heeft naar paradise valley cafe om zijn laatste pakketje op te halen. Onderweg hier naartoe had hij zijn terugvlucht al geregeld. Het is een zwaar pad.

Petyr is nog niet in Idyllwild geweest en is van plan om daarnaartoe te lopen. Veel hikers nemen deze keuze.

En zo klimmen we verder tot we de boomgrens hebben bereikt. Veel mensen weten wat dat betekent. Een boomgrens is de grens in hoogte tot waar bomen niet meer kunnen groeien. In de woestijn is er echter nog een tweede. Een grens waar bomen juist wel kunnen groeien. En zo lopen we uiteindelijk door het bos tot we de eerste piek hebben bereikt. En het waait hard. We lopen over de bergkam en het blijft hard waaien. Bij apache peak zouden er wat bomen staan maar tot nu toe zien we nog niks. Op de bergkam groeien hooguit wat struikjes. We lopen zo door tot we in Fobes saddle wat uitrusten. Er zijn hier wel wat kampeerplekjes maar die staan niet erg beschut. Maar in al die tijd hebben we ook niks beters gezien. Ook zijn we bang dat er een hele meute bij apache peak is en er geen ruimte meer voor ons zal zijn. We staan dus voor een dilemma. Tot pap eens goed kijkt en een kleine open plek vind in het struikgewas groot genoeg voor 1 tent. Het waait hard over de bosjes heen maar in de bosjes is het windstil. De keuze is snel gemaakt en we besluiten om samen in de tent te gaan liggen. Het zal veel lawaai geven maar gelukkig blijft de tent zo wel overeind staan, hoop ik.