Dag 14

Palm springs - Mission creek

337 - 370

We werden vanochtend om 6 uur opgehaald door de uber. Tijdens de rit vroeg ze aan ons of we pct-hikers waren waarop we ja zeiden. We waren haar tweede rit van hikers die ze rondreed. Ze deed het al een jaar maar had nog nooit hikers gezien of uberhaupt van de pct gehoord, terwijl het door haar achtertuin heen loopt. Ze zette ons af waar we het pad hadden verlaten maar mochten niet eerder gaan voor we een selfie met haar had genomen. Ze gaat voortaan met alle hikers die ze rondrijdt op de foto.

Het pad liep langzaam omhoog tot we weer aan het klimmen waren. Na een uur hadden we de top bereikt en zagen we dat het pad eindelijk vlak liep. Hier hadden we op gehoopt. Pap rent naar voren en begint vrolijk aan de wandeling. "I feel just like a walking machine" na een tijd zo rond te hebben gelopen kwamen we een man tegen die ons vroeg hoever het nog was. Na een tijdje engels te hebben gesproken kwam de vraag die ons altijd wordt gesteld: "where are you from?"

"The netherlands."

"Oow maar waarom praten jullie geen nederland dan?"

We keken hem verbaasd aan waarop hij moest lachen. Hij zei dat hij uit een plaatje bij Arnhem kwam: Aalten. Oow maar dat kennen we wel. Bij Winterswijk. Waarop hij ons weer verbaasd aankeek.

Ja klopt zei hij. Maar eigenlijk niet uit Aalten maar uit Bredevoort.

"Aah het boekenstadje. Daar hebben we pas nog gegeten bij de herberg." We legden uit dat we een vakantiehuisje hebben in Winterswijk en dat we de streek goed kennen. Zelf was de man 30 jaar geleden naar de vs verhuisd om een melkhouderij te beginnen. Wat een kleine wereld toch.

We lopen verder en zien beneden ons een brede rivierbedding. In de winter stroomt er een flinke rivier maar nu in de lente is de rivier maar twee meter breed. En omdat er nergens een brug te bekennen is wordt dit onze eerste rivercrossing. Pap trekt zijn sokken uit en doet daarna zijn schoenen weer aan. Met de rugzak losgegespt waant hij zich naar de overkant. Daarna is het mijn beurt. Ik heb in Idyllwild nieuwe schoenen gekocht met enkelsteun, maar het nadeel van die schoenen is dat ze waterdicht zijn. Dat betekend dat als ze nat worden ik ze ook niet meer droog krijg. Dus trek ik ook mijn sokken uit en doe de oude schoenen aan die ik al die tijd heb meegezeuld. Eenmaal aan de overkant droog ik mijn voeten weer, trek de droge bergschoenen aan en zo vervolgen we de route. Ik met droge voeten, en pap die een halve liter water in zijn schoenen heeft. Lekker sompen. We gaan de berg over en aan de andere kant zien we weer een riviertje. Deze zullen we zeker 10 kilometer volgen dus dat betekend dat we geen water hoeven mee te dragen. Heerlijk. We lopen naar beneden en zien onder een boom bij het riviertje (die maar 1 meter breed is) twee mannen zitten. Gameboy en Martin. Martin is een wat oudere hiker uit schotland, gameboy een hiker hier uit california. Gameboy heeft zijn naam te danken aan het grote zelda-schild dat hij op zijn rugtas meedraagt. Je moet het maar willen.

Omdat we nog energie over hebben en het nog vroeg is besluiten we om bog wat verder te lopen. Zoals ik al zei volgt de route de rivier en die moeten we dan ook om de haverklap oversteken. Het enige nadeel is is dat je het pad soms niet kan vinden. Het is een grote zee van keien en rotsen waar we telkens overheen moeten klauteren. En dan hebben we het pad weer gevonden tot we de rivier weer moeten oversteken. Dan is ie foetsie. En dan denk je het pad weer gevonden wat je dan gaat volgen, om erachter te komen dat dit het pad niet was maar een zijpaadje die bij het pad aansluit. Waar we telkens de mist in gaan weten we niet, maar we zullen blij zijn als we hier morgen uit zijn. Al moet ik niet te veel klagen want als kind had ik dit heerlijk gevonden. Een pad zoeken in de rimboe. Heerlijk toch.

Om 5 uur zetten we de tent op en maken vermoeit ons eten klaar. We moeten nog 5 kilometer de rivier volgen. Hopen dat het dan beter gaat.

(Like a walking-machine)

(10 am and our first rivercrossing)

(In de rimboe door de rivier)