Dag 17

Mijl 248 - near little bear spring camp

421 - 454

De dag begon minder goed dan normaal. Zodra we van vertokken waren kwam ik er al vrij snel achter dat ik de inreach gps niet aan de tas had hangen. Mischien zit ie wel in de slaapzak, oppert pap. Of in de tent. Na de hele tas leeggemaakt te hebben hadden we hem alsnog niet. Als ik nog een keer de tas zou doorzoeken dan zou pap wel terug lopen naar de kampeerplek. En jawel hoor. Zodra pap weg was vond ik de inreach. Waar hij lag? Ik had hem in de schoen gestopt die ik als extra paar meeneem. Ja niet handig. Ik pap proberen te bellen maar ik zat net zonder bereik. En toen stonds ik voor een dilemma. Of pap de hele kampeerplek laten afzoeken en hier wachten tot hij terug komt, of er achteraan. Nou dan toch maar er achteraan. Gek genoeg was hij niet boos. Zulke dingen kunnen nou eenmaal gebeuren. Elke dag je tas helemaal leeg halen en dan weer vol proppen. Soms vergeet je wel eens iets. En ik was technisch gezien niks vergeten.

Eenmaal herenigt begonnen we aan de weg naar Big bear. Het pad doorkruist een zandweg en die moeten we volgen tot we in de buitenwijken zijn. Alleen eenmaal op de zandweg gaf de kaart aan dat er eigenlijk een splitsing was waar we links hadddn moeten gaan. Die hadden we niet gezien en ik zweer erop dat die er ook helemaal niet was. Wel zagen we wat ruiterpaden in de goede richting gaan, dus besloten we die maar te volgen. En zo kwamen we toch op de juiste plek. Zodra we het bos uitstapten volgden we een weg waaraan allemaal ranche's lagen. Typisch amerikaans. We liepen de straten door en bekeken met grote aandacht alle huizen die we tegen kwamen. Ze kunnen wel mooie dingen bouwen, die amerikanen. Toen we bijna bij de weg rond lake baldwin waren (shay road) stopte er een vrouw naast ons in een grote pickup-truck. De eerste auto die we trouwens tegenkwamen. Ze vroeg ons of we naar het stopbord gingen. Naar big bear lake zeiden we omdat we geen idee hadden over welk stopbord ze het had. "I can bring you till the stopsign. Hop on in the back." Eigenlijk was het plan om alles te lopen, maar dit was een te mooie kans en ervaring om zomaar te skippen. We keken elkaar aan en klommen in de laadbak. En weg reed ze. Ze reed zeker rond de 80 km/u om lake Baldwin heen tot we aan het begin stonden van Big bear city bij een stopbord. We klommen eruit en ze vertelden ons dat er verderop een bushokje stond en we met de bus verder konden naar Big bear lake, waar we eigenlijk ook moesten zijn. We bedankten haar en zagen naast het bushokje een winkeltje waar ze van alles en nog wat verkochten. Ons gas is bijna op dus liepen we het winkeltje in in de hoop gas te kunnen kopen. Nee gas hadden ze niet, wel vertelde de cassièrre dat er om het half uur een bus vertok naar Big bear lake die overal in de stad stopte. Oohja en de bus is gratis. Gratis? We zouden geen nederlanders zijn als we daar geen gebruik van zouden maken. En dus zaten we 5 minuten later in het bushokje op de gratis bus te wachten. Je kan de bus het meest vergelijken op een buurtbus, alleen dan twee keer zo groot. We hadden gezien dat er in het begin van Big bear lake bij de dam een supermarkt, een dollartree en een subway zaten. Perfect gelegen voor ons. Konden we mooi boodschappen doen en de buik vol eten en dan via de dam weer naar de pct. Dus zodra we bij de supermarkt waren trokken we aan het touwtje wat het stopteken gaf waarna de chauffeur direct op de rem drukten en ons uit liet stappen. Ze stoppen echt letterlijk overal in de stad. Eerst naar de dollartree, daarna de supermarkt. En toen we bij de supermarkt al het overige verpakkingsmateriaal aan het weggooien waren en het eten aan het verdelen waren, ging de 10 uur wekker. Tijd voor een foto. Nu de tassen weer vol zaten was het tijd om onszelf vol te proppen. We liepen naar de subway en bestelden allebei weer de grootste die ze hadden. Pap met steak, ik met gehaktballen. Zeker aan te raden. Ook hadden we hier stiekem onze powerbanks aan de oplader gehangen. Je moet toch iets he.

Daarna waren we klaar om te gaan. Of nee toch niet. We moeten nog gas hebben. Ja dan moeten we toch echt eerst 3 kilometer het stadje in, om vervolgens weer 3 kilometer terug te lopen. Maar op de terugweg zagen we weer een bushokje voor de gratis bus en met die zware rugzakken was de keuze snel gemaakt we zouden met de bus terug gaan naar de supermarkt om daarna via de dam en een fietspad terug te lopen naar de pct. Maar toen we net bij het bushokje waren stopte er een auto naast ons. De man achter het stuur vertelde dat hij hikers rondreed en vroeg waar wij naar toe moesten. De trailhead zei pap terwijl ik de supermarkt zei. Hij vertelde dat hij moest tanken en dat de supermarkt niet ver meer was, maar hij later terug zou komen om ons naar de trailhead te rijden. Hij gaf ons een kaartje en reed weg.

We zouden toch alles lopen vraag ik aan pap?

Ja maar kijk wat we al gelopen hebben.

Ja en kijk wat we afgesneden hebben. Zitten we dadelijk op kilometer 448 terwijl we maar 10 kilometer gelopen hebben. Dat scheelt een dag.

Ja maar dat maakt toch helemaal niet uit. Halen we wel in.

Nou ga jij maar met de auto zie ik je daar wel.

Nee nee dan lopen we wel. En gelukkig kwam daar de bus aan. We stapten in en net voor onze stop sloeg de bus rechtsaf om ons een tour door de stad te geven. Toen we eindelijk bij de halte waren bedankten we de chauffeur en liepen naar de dam. Toen we bijna op het eind van de dam waren stopte er weer een pickup die vroeg of we een lift nodig hadden. Ik bedankte hem snel en zei dat we gingen lopen. We liepen via een fietspad om het big bear meer heen tot we bij de wandelroute waren die ons terug zou brengen naar de pct. Ik vertel tegen pap dat het hier ruikt naar koffie waarop hij zei dat het naar dreft ruikt. Oow weet je wat dat is zegt pap. Dat zijn de dagwandelaars die zo lekker ruiken. Het is zaterdag en er zijn veel dagwandelaars aanwezig. Ik ruik eens aan mezelf en besef dat zij mischien wel lekker ruiken of dat wij erg stinken. Dat is natuurlijk ook de reden dat we in de laadbak moesten zitten grapt pap. En zo is het maar net. Toen we bij scout en frodo waren werd ons veel geleerd over het pad en de hikercultuur. Een van die dingen is dat je niemand moet beoordelen. Als iemand een grotere rugzak heeft, of als iemand mank loopt, wat ouder is, iets dikker is, je moet niemand beoordelen. Hij gaf er ook een voorbeeld bij wat ik hieronder zal schrijven. Desondanks spelen de hikers onder elkaar een spelletje: hiker, hobo, hipster. Wandelaar, zwerver of hippie. Dan moeten we beoordelen welke hikers onder welke categorie valt. Je hebt mensen lopen met hawaii-shirts en sandalen, de hipsters. Mensen met nette blousjes, grote safarie hoeden en bergschoenen, de hikers. En dan heb je nog de mensen die er bijlopen alsof ze nog nooit van een douche gehoort hebben en vuile kapotte kleren aanhebben, de zwervers. Maar ik denk dat voor alle dagwandelaars uit de stad wij er allemaal als zwervers uitzien. We zijn allemaal vies en stinken enorm. Het was ons ook al opgevallen dat tijdens de lift naar palm springd het raam steeds verder openging. En zo pratend lopen we uiteindelijk weer de pct op. We kijken er altijd naar uit om naar de stad te gaan. Maar het voelt ook heerlijk om weer op de pct te zijn. Dat we de drukte achter ons kunnen laten en kunnen genieten van de rust. Het voelt een beetje als thuis komen. En als kers op de taart zijn plots ook alle dagwandelaars verdwenen. We lopen nog 10 kilometer en zetten vervolgens de tenten op. Bovenaan staat dat we 32 kilometer gelopen hebben, in werkelijkheid is dat 24. 5 kilometer met de bus en auto en 3 kilometer afgesneden. We hebben dan niet zo veel gelopen vandaag, het was toch een drukke dag en hebben veel meegemaakt. Maar het voeld goed om weer thuis te zijn. Life is simple, but good.

Voorbeel van Scout:

Scout en frodo brengen al zeker 10 jaar hikers naar het begin in campo en laten ze ook thuis bij hen slapen. Er werd ons verteld dat we de avond van te voren al onze flessen moesten vullen en niet de ochtend net voor vertrek. Er zat een keer een meisje bij die 's ochtends vroeg huilend in de woonkamer zat omdat ze haar tas zo vol had gepropt met allerlei dingen, dat ze geen ruimte had voor haar water. Ze hadden haar gerust gesteld en vertelden haar dat ze nog een dag kon blijven en de tijd moest vinden voor een oplossing. Later ging Scout de Continental divide trail lopen en vertelde in een restaurant ditzelfde verhaal tegen wat andere hikers, waarna een van de hikers zei dat zij dat was. Ze had de hele pct uitgelopen en was nu begonnen aan de continental divide trail. Een pad dat ook van mexico naar canada loopt alleen dan 1000 kilometer langer is over de rocky mountains. So don't judge.

(Weg naar big bear)

(De zwervers krijgen een lift)

(En ze reed hard)

(10 am, boodschappen in aan het pakken)

(Weer terug naar de pct)

(Big bear lake)

(Voeten verzorgen terwijl pap de tent opzet)

(Uitzicht vanuit de tent, beter wordt het niet)