Dag 19, It is hot

22 mei 2022

🇺🇸 vanuit Verenigde Staten

Dag 19

Deep creek hot springs - Silverwoodlake

496 - 531,3

Kilometers: 35,3

Ik word wakker in mijn tent en voel dat mijn knie weer ligt geïrriteerd is. Dat is elke ochtend zo en normaal loop ik dat er wel uit. Deze keer voel ik dat het wat erger is dan normaal en dan zit er maar een ding op, een heet bad. We pakken onze tassen in en klimmen weer naar het pad toe. Vandaaruit lopen we naar de hot springs. Gisteren was het er best wel druk, maar nu om 6 uur 's ochtends is er niemand te zien. We trekken onze schoenen en kleren uit en gaan de hot spring in. We doen een teen in het water en: Oeh that is hot. Maar het hete water went snel en het duurt niet lang voor we er helemaal in liggen. Dit is ney wat we nodig hadden. We pakken onze vieze sokken en wassen ze zo goed mogelijk uit. Extra kleren hebben we niet behalve sokken. Om blaren te voorkomen wisselen we tweemaal per dag de sokken en laten de voeten luchten. Maar we hebben alsnog blaren dus of het werkt durf ik niet te zeggen. Wel voelt het altijd fijn om frisse sokken aan te doen, dus de routine zal wel blijven denk ik. Na een uur van het water te hebben genoten gaan we eruit en drogen ons af aan de zakdoek die pap bij heeft. Het is echter al best heet voor deze tijd van de dag en dat kan niks goeds betekenen. Snel maar wat kilometers lopen.

De route vervolgt canyon en tijdens het zigzaggen zien we in de verte af en toe een besneeuwde piek in de verte. Dat zal wel de volgende berg zijn, zegt pap. We lopen weer verder en zijn diep in gedachten verzonken tot ik de schrik van mijn leven krijg. Rtrrttrttrrrttt hoor ik langs me. Ik kijk opzij en zie een ratelslang op een meter van mij verwijderd klaar om toe te slaan. Ik spring gelijk achteruit en bedenk me wat we het beste kunnen doen. We staan op een helling dus erom heen gaan is geen optie. Dan maar snel rennen en een sprongetje. Ik spring voorbij en voel gelukkig niks aan mijn been bungelen. Zodra pap ook voorbij is lopen we snel door. Altijd schrikken met die ratelslangen.

We lopen de canyon uit en moeten voor de laatste keer de rivier oversteken. Eerst maar wat ontbijten. Er komt een man aangelopen die we eerder ook al zagen en vraagt of hij er bij mag komen. Maar natuurlijk. Iedereen is welkom. We spreken niet veel met elkaar maar genieten van de rust en het eten. Het is echt al flink heet geworden maar onder de bomen en bij het water is het goed te doen. Maar we zullen toch echt verder moeten. We kunnen niet voor altijd in de schaduw blijven. We nemen afscheid van de man en steken de rivier over. En wanneer ik precies in het midden sta gaat de wekker van 10 uur af. Niet de handigste plek want ik heb mijn handen vol met mijn schoenen en de wandelstokken. Snel hang ik de schoenen over mijn nek en neem een foto. Dit is precies waar ik het voor doe. We drogen onze voeten en verlaten de rivier en haar koelte en begeven ons naar de zijkant van de berg. We klimmen 100 meter waarna het pad op gelijke hoogte de zijkant van de berg volgt. Die zijkant zit vol met inhammen en uitlopers en die moeten we dus allemaal volgen. En in de hitte mopperen we op de makers van het pad. Doordat we het pad zo moeten volgen lopen we gauw 12 kilometer dat hemelsbreed op 5 kilometer uitkomt. We hadden beter de vallei kunnen volgen, hoor ik achter me.

En als we de bocht om gaan zien we wat geen enkele hiker wilt zien: een bosbrant. Het is een kleintje en er is al een helicopter bezig het vuur te blussen, maar het komt wel dichtbij zo. In de afgelopen weken hebben we veel restanten gezien van bosbranden en het blijft een treurig gezicht. Niet dat we bang zijn levend geroosterd te worden, we hopen alleen dat de bosbranden geen roet in het eten gaan gooien voor ons.

We lopen door tot we weer bij een dam komen met daarvoor een brug. Snel zoeken we de koelte en de schaduw van de brug gaan onder brug zitten. Ik kijk op de app voor het volgende waterpunt en zie dat we bij silverwood state park zijn aangekomen. Onder elk kopje op de app zie ik deze comment staan:

Wat? Mogen we niet kamperen hier? De afgelopen 10 kilometer hebben we geen plekje gezien en dan kom je bij een stuk waar allemaal stranden zijn, en dan mag je de tent niet opzetten. Maar je mag wel doorlopen naar de camping en 20 dollar betalen. Ik snap dat het niet de bedoeling is dat iedereen zomaar ergens zijn tent opzet maar we hebben een vergunning en daar hebben we ook een hoop moeite voor gedaan. En dan staat hier dat er niet gecampeerd mag worden. Belachelijk. Maar het mag wel bij hun op de camping. Nou we kijken wel, we zijn in ieder geval nog niet moe en lopen weer verder. Bij mijl 324,8 hangt er een groot bord waarop staat we het state park binnen gaan en dat er niet absoluut niet gecampeerd mag worden om rust te bieden aan de dieren en om het park schoon te houden. We lopen verder en zien overal om ons heen afval liggen en in de verte op het meer horen we speedboats en waterscooters. Nee dat geeft rust.

Ik zal mijn boosheid ietswat verklaren met wat ik dusver heb meegemaakt op het pad. In al die 500 kilometer die we tot nu toe gelopen hebben zijn we aan afval 1 pakje cigaretten tegengekomen. Als we koken en we moeten de mokken schoon maken doen we er water bij, maken de mok schoon met de lepel, en drinken dat op. Als we moeten poepen graven we een gat doen ons ding en begraven het weer. Het gebruikte wc-papier gaat in een waterdicht zakje en nemen we mee. Als we tandenpoetsen slikken we alles door. Wassen in de rivier doen we wel, maar zeep wordt er niet gebruikt. Dat komt niet eens in je op om te gebruiken. We only leave footprints, and we only take pictures. En dan komen er nu een paar state park rangers vertellen dat we onze tenten niet mogen opzetten en waarom? Wij zijn vaak in national parks geweest en hebben altijd goede ervaringen met rangers gehad. Maar in state parks? Altijd gezeik. Stelletje playmobiel boswachtertjes. Stik maar in je camping en je picnictafels ik loop door. En zo lopen we door tot we uit het state park zijn. 'Hier kunnen we onze tenten opzetten' zegt pap. Er is ruimte voor zeker 10 tenten en een picnictafel. Maar we zitten nog op mijl 298,5 en ik had gelezen dat er hier eerder mensen midden in de nacht werden wegestuurd door de rangers. Daar hadden we geen zin in maar het was wel al 7 uur. 'Zullen we anders hier wat eten en dan verder gaan' opper ik. Pap stemt in en we gaan zitten aan de picnic tafel. Na een heerlijk maal van pepperoni, paprika, lente ui en aardappelpuree hijsen we de rugzak weer om en hervatten onze voettocht. Bij mijl 330,1 zie ik een wat kampeerplekjes en ik zie ook dat er al een tentje staat. 'Goodevening, can we join for tonight?'

'Yeah sure go ahead'

We zetten de tenten op en kruipen de slaapzak in. Het is al 8 uur en het begint al donker te worden. Ik upload mijn laatste verhaal en sluit mijn ogen. Wat een dag.