Dag 22

Guffy campground - little jimmy campground

586,4 - 617,8

Kilometers: 31,4

Zoals we hadden afgesproken verzamellen Janna, Kilian, pap en ik 's ochtends vroeg om de picnictafel zodat we gezamelijk de 8 kilometer naar de weg kunnen lopen. Pap kijkt op zijn telefoon en moet lachen. Het is bij puur toeval precies 6:14, de tijd die we voor de grap hadden afgesproken. We lopen aan en ik voel mijn achilles een beetje opspelen. Maar pijn doet het niet. Om 7:50 komen we aan. Omdat de snelweg verderop is afgesloten vanwege wegwerkzaamheden is de hoop op een lift erg klein. We lopen naar een prikbord en zien meerdere telefoonnummers van locals die we eventueel konden bellen die ons dan op zouden kunnen halen. Maar voordat we een nummer konden intoetsen stopte er een auto achter ons en vroeg of we een lift nodig hadden. Het waren twee sectie hikers die weer terug naar huis gingen. Er was een amerikaanse hiker die ook een lift nodig had en met zijn 5 achterin gepropt reden we naar Wrightwood. We werden afgezet bij de supermarkt, maar omdat we nog niet hadden ontbeten gingen we met zijn alle naar de grizzly bear cafe. Het leek wel of we de hele menukaart hadden besteld. De tafel stond propvol. Pannekoeken, eieren, gebakken spek, worstjes, fruit. In niks was gebreke. En met de gratis refills in amerika was er aan drinke ook niks te kort.

Ik moet zeggen dat dit het meest hiker-vriendelijke stadje is die ik tot nu toe gezien hebben. In de supermarkt zijn er hele schappen ingericht voor pct-hikers. Voor zijn er tafels met oplaadpunten. Bij het tankstation kan je een gratis hotdog krijgen. Achter de hardwarestore is er een hele plek ingericht waar we de tassen achter kunnen laten, en overal hangen er posters met telefoonnummers die je kan bellen voor een kamer. Echt een toplocatie. Omdat we al een tijdje geen rustdag hebben genomen besluiten pap en ik om een van de locals te bellen voor een kamer. Er zijn hier ook huisjes te huur maar dat ligt net boven ons budget. 400 dollar voor 2 nachten.... Nee bedankt. Dus bellen we peter op. Hij heeft een kamer voor twee personen voor 100 dollar per nacht. Nog steeds prijzig, maar beter dan niks. Peter laat ons weten dat de kamer nog vrij is en dat hij ons over twee uur op kon halen. Prima, dan gaan wij nog wat boodschappen doen. We halen eten voor onderweg en eten voor de avond en ochtend die we in het stadje door zullen brengen. Het pakketje dat we in paradice valley cafe hadden verwacht en toen niet was aangekomen hadden we doorgestuurd naar dit stadje. Dus we moesten ook nog naar het postkantoor. Toen we onze naam doorgaven gaf de medewerker toe de naam te herkennen em ging in het magezijn naar ons pakketje zoeken. Even later kwam ze terug zonder pakketje en met goed en slecht nieuws. Het goede nieuws was dat het pakketje er wel was geweest, het slechte nieuws is dat ze het doorgestuurd hadden naar paradice valley cafe omdat dat adres nog op de doos stond. Na wat gebeld te hebben kunnen we het pakketje ophalen in Tehachapi, waar we weer over twee weken hopen te zijn.

We liepen weer terug naar de supermarkt en gingen voor bij de picnictafels wachten tot peter ons op zou komen halen. Kilian en Jenna komen ons vergezellen en vertellen ons dat ze van plan zijn om weer verder te lopen. Prima, die halen we wel weer in. Omdat het nog vroeg is ben ik aan het kijken wat er allemaal te doen is hier in Wrightwood. En wat ik lees is een hoop negatieve reacties over peter. Blijkbaar verhuurt hij geen bed maar een luchtbed en laten we die nou net in onze rugzakken hebben. We bellen hem op en laten weten dat we van plannen zijn veranderd. Peter nam dit nieuws erg goed op en leerde ons ook nog wat nieuwe engelse woorden die we maar beter niet zullen herhalen. We lopen met zijn vieren naar de weg en steken onze duim omhoog. Ik denk niet dat we meer dan 5 minuten hebben moeten wachten. Een vrouw die op weg naar huis was vond het niet erg om om te rijden en ons af te zetten. En daar stonden we dan weer, op het pad, met een volle buik en gek genoeg toch uitgerust. We begonnen te lopen en na een uur begonnen we aan de steile klim van Mount Baden-powell. Een klim van 6,4 kilometer lang waarbij we 810 meter klimmen naar een hoogte van 2819 meter. En nu zien we het verschil tussen oud en jong erg duidelijk. Tijdens de drie weken dat we aan lopen zijn ben ik steeds degene die last krijgt van knieën, pezen en blaren. Maar tijdens de klim is het meneer Maassen senior die steeds buiten adem is een als hijgende buffel naar boven loopt. 'Ik ben blij als we in de vlakte lopen' zucht hij.

'Maar in de vlakte is het heet en geen schaduw. En niet onbelangrijk er is ook bijna geen water te krijgen.'

'Maakt me niet, ik ben dat steigen helemaal zat'. Terwijl ik me fantastisch voel. Net een machine. Ik heb geen pijn, nergens last en voel me echt geweldig. Ik begin steeds meer verliefd op de pct te worden. Het lopen kan pijnlijk zijn, maar de uitzichten, bloemen, hikertowns en de geweldige mensen maakt het echt tot een unieke ervaring.

En zo bereiken we na 2 uur de top van Mount Baden-Powell. En het uitzicht maakt het steile wandelen helemaal waard Het is echt prachtig. Na een lange rust gaan we weer aan de andere kant van de berg naar beneden en lopen nog 10 kilometer naar Little Jimmy campground. Er zijn picnictafels en we eten wat later dan normaal. 'Wat kan je toch een hoop doen in een dag' zegt Kilian. Als ik in mijn tent lig en naar mijn voeten kijk moet ik hier weer aan denken. Ja je kan veel doen op een dag, maar ook TE veel....

Ps. De wekker van 10 uur ging precies af in het postkantoor toen ik de mail van het pakketje liet zien. Daarom deze keer geen 10 am foto.

(Op de top)

(Op naar Wrightwood)

(Petertje)

(Schappen speciaal voor ons)

(Terug naar het pad)

(Heerlijk door het bos)

(Mount Baden-powell)

(Het lukt hem wel)

(De sneeuw smelt)

(Op de top)