Dag 23

Little jimmy campground - Sulpher Springs trail camp

617,8 - 654,4

Kilometers: 36,6

Omdat ik last van mijn voeten heb hadden we gisteravond al besloten om vandaag wat rustiger aan te doen. We staan om 7 uur op en het eerste wat ik doe is mijn voeten verzorgen. Deze zien er niet goed uit, maar pijn doen ze niet. Omdat ik gisteren en eergisteren last van mijn achilles had kreeg ik het advies van Jenna en Kilian om tweemaals per dag twee ibrofen te slikken. Of vitamine i zoals dat op de trail heet. Jenna en Kiliam zullen het wel weten want zij studeren geneeskunde. En het blijkt te werken want de pijn in mijn achilles is verdwenen. Maar mischien is dat ook de reden dat mijn voeten geen pijn doen. Desalnietemin zullen we moeten lopen vandaag want hier blijven is geen optie. We eten ook meteen ons ontbijt en om 8 uur lopen we aan. Wat ik vergeten was te vertellen gisteren is dat er op deze parkeerplaats wel 30 hikers sliepen! Zoveel hebben we er in de afgelopen weken niet eens op het pad gezien. En nu zijn ze er opeens allemaal. En wat ons nog het meest verbaasde is dat toen we vertrokken vanochtend, we niet eens de laatste waren. Het voelt voor ons echt laat.

Zodra we vertrekken lopen we door een bos dat door een bosbrand getroffen is. De bomen en alles om ons heen zijn zwart en het pad is stoffig. Toch is er schoonheid te vinden in deze treirige omgeving. Je ziet nieuwe planten en bloemen groeien, hoe klein ze ook mogen zijn, en het uitzicht blijft ons verwonderen. Vandaag trakteert moeder natuur ons met wolkenvelden onder ons. Het ziet er zo zacht uit, dat je er bijna op zou willen liggen om een dutje te doen.

We lopen langzaam naar beneden tot we weer dezelfde highway als gisteren moeten oversteken. Er is een parkeerplaats en we zien de wegblokkade net achter ons. We lopen de parkeerplaats over en horen van een hiker dat we weer mogen gaan klimmen. Net waar we zin in hadden. De klim lijkt op de klim van gisteren alleen is deze minder hoog. Na een uur of wat gelopen te hebben komen we in het zadel van de berg en zien daar 3 hikers en heel veel tassen. Blijkbaar is er een sidetrail die naar de top van de berg gaat. Omdat we gisteren al een berg beklommen hebben en met de voeten in gedachten lijkt het ons beter om verder te lopen op de trail, die nu weer naar beneden gaat. We passeren de highway weer en besluiten om in de schaduw van een boom naast de weg een tweede ontbijtje te nemen. Een hiker genaamd icespy is hier ook en we maken een praatje met hem. Na het ontbijd genuttigd te hebben zijn we klaar om aan de volgende etappe te beginnen als er een vrouw voorbij komt rijden. Ze stopt, draait om en stopt. 'Lusten jullie mischien nog een laat ontbijd?' Ja natuurlijk. Dat gaat er altijd nog wel in. Ze stapt uit de auto, haalt wat stoelen en een tafel uit de auto en begint de tafel te dekken. Ze verontschuldigd zichzelf dat ze zo weinig eten heeft. Er was een groep van 35 hikers voor ons geweest die bijna alles op hadden gegeten. Zodra ze klaar is zien we de gedekte tafel en het eten dat nog over is. De tafel staat helemaal vol. We mogen onze eigen sandwiches maken en we houden ons niet in. Hummus, mayo, ham, komkommer, sla, tomaat en zelfs chips gaan op de boterhammen. De koffie is op en we moeten het doen met wat er in de koelbox zit, die gevuld met bier blijkt te zijn. En dat vinden wij natuurlijk helemaal niet erg. It is happy hour somewhere, right? En terwijl zitten te genieten van ons derde ontbijt druppelen langzaam andere hikers binnen die naar de top van de berg waren geklommen. Je kon ze niet blijer maken. Na onszelf volgepropt te hebben nemen we afscheid van onze trailangel en rollen het pad weer op. We lopen een kilometer langs de weg tot we wederom de weg over moeten steken en zien dat de pct vanaf hier gesloten is. Er is een zeldzame kikker in het gebied en we mogen niet verder waardoor we gedwongen zijn om over de weg te lopen. Roadwalking zoals ze dat hier noemen. De snelweg is afgesloten en omdat er in dit gebied geen andere bestemming is dan Wrightwood is de weg helemaal leeg. Het loopt heerlijk. Na een kilometer of 5 kunnen we weer van de weg af bij een camping om een pad te volgen dat naar de pct leid. De pct gaat een vallei door en na 8 kilometer doorkruist hij de highway weer. We besluiten dan ook om gewoon door te lopen op de weg en een shortcut te nemen wat ons zeker 8 kilometer klimmen en dalen scheelt. We lopen verder en moeten uiteindelijk de weg toch echt verlaten om en verder gaan op de pct. We lopen 5 kilometer en zijn op de grond in stenen geschreven: '400'. Zoveel mijl hebben we al afgelegd. Het blijft een gekke gedachte. Op naar de volgende mijlpaal, the _And I would walk...._

We gaan om 3 uur aan een picnic tafel zitten on wat noedels te eten. We zitten aan tafel met Orange coat die net bezig is zijn voeten te verzorgen als we achter ons horen: 'ooh you cheaters'. Het zijn onze duitse vrienden die moe aan komen lopen. Ze hadden de langere route genomen via de camping en zo hadden we ze ingehaald. Ze waren vanochtend twee uur eerder opgestaan maar de vallei bleek (in hun woorden) prachtig te zijn. Je kon er zwemmen en heerlijk wandelen. "Ooh wow you could swim there, I have never done that before" zei ik sarcastisch. Orange coat had ook de langere weg gelopen maar beaamt na onze verhalen over de heerlijke roadwalk en met een blik op zijn voeten dat hij ook via de weg had moeten lopen, wat meteen een einde aan de discussie maakten. We liepen na de dichtsbijzijnde camping 9 kilometer verderop. Ze hadden er water wat we nodig hadden. We ariveerden wat later dan normaal en de hele groep van vannacht had dezelfde camping uitgekozen. Ze zetten meditatiemuziek op en gingen gezamelijk yoga doen. Hoewel ik graag had meegedaan trok ik mezelf terug in mijn tent zodra deze overeind stond. Mijn voeten zien er met de dag slechter uit. Ik zal jullie de foto's besparen want toen ik ze doorstuurde naar mama begon ze te huilen. Ik herhaal mijn voeten-routine en ga slapen. Ik ben geen expert in eerste hulp of geneeskunde, maar ik weet wel dat als ik mijn voeten niet meer herken, het foute boel is.