Dag 29

LA RV Resort - Bouquet canyon road

715 - 747

Kilometers: 32

We zijn weer begonnen. De voeten zijn zover genezen dat we het weer aan durven. We hijsen de rugzakken op de rug en gaan er weer tegenaan. En we merken het meteen. De volgels fluiten, er waait een koele wind en het uitzicht is prachtig. Kortom: het is weer afzien. Mijn hele lichaam protesteerd tegen de keuze om weer te gaan lopen. De conditie is ver te zoeken, mijn knie doet weer pijn en de rugzakken zijn te zwaar. Waarom doen we dit ook al weer?

Maar naar een paar uur afzien merken we dat de conditie weer beter begint te worden en de rugzakken voelen we al bijna niet meer. Ik heb om de voet wat rust te gunnen mijn trail runners weer aan. Mijn knie is het daar echter niet mee eens. Ik moet echt mijn wandelschoenen weer aan maar mijn voet past er amper in. Ze zijn echt te klein. Dan maar verder op de trail runners en hopen op het beste.

Onze taxichauffeur naar het ziekenhuis was een man die op blote voeten deed hardlopen. Hij had al meer dan 3000 mijl door alle 50 staten gerend. Hij had mijn schoenen bekeken en zag dat het gedeelte onder mijn hak erg versleten was. Hieruit concludeerde hij ik te veel op mijn hak neer kom waardoor mijn knie steeds een klap op moet vangen. Hij verteld dat ik plat op de voet moet neerkomen en via de bal van mijn voet de volgende stap moet maken. Ook kreeg ik wat tips om blaren te voorkomen. Zo moet je de huid soepel en sterk houden. Niet dik maar juist rekbaar. Je moet elke avond de voeten met olie insmeren en 's ochtends met droge voeten beginnen. En zo moet ik weer helemaal opnieuw leren te lopen. Voorheen zette ik mijn voeten neer in een V. Ik merk nu dat ik dat al verholpen heb en ze automatisch parallel naast elkaar zet. Als dat me lukt moet dit ook lukken, hoop ik.

We komen Gameboy weer tegen vandaag. Hij was gisteren ook op de camping en we hadden wel verwacht dat we hem tegen zouden komen. Ik raak met hem aan de praat en verlies pap uit het oog. Na een uurtje haal ik hem weer in en is Gameboy nergens meer te bekennen. Rond 11 uur lopen we door Aqua Dulce. Een klein stadje met wat restaurants en een drankwinkel. Omdat we de laatste dagen al zoveel hebben gegeten en ook al een stevig ontbijd op hadden besluiten we om de restaurants over te slaan en nog wat kilometers te lopen voor we onze Sièsta houden. We kopen nog wel wat koud drinken. Zodra we het stadje uit zijn en de eerste berg hebben beklommen zien we bij een auto een koelbox staan met het logo van de pct. Dat moet voor ons zijn. We maken de koelbox open en deze is gevuld met ijskoud drinken. Ja hier doen we het voor. Ook liggen er zakjes chips waar we heerlijk van genieten. Dat zulke kleine dingen je hele dag goed kunnen maken. Ik blijf er van opkijken. We lopen nog wat verder tot we in de schaduw van wat bosjes onze sièsta houden. Ik laat mijn voeten luchten en zie dat er wat blaren bij zijn gekomen. Tja niks aan te doen. Om 3 uur vertrekken we weer. We beklimmen de volgende bergrug en op de top rusten we weer wat uit. Ik zie dat ik wifi heb en ga opzoek naar nieuwe schoenen. Een schoen die de kwaliteiten van de wandelschoen en de trail runners kombineert. Dat moet er toch zijn? Een stevige schoen met enkelsteun zoals een wandelschoen en de brede toebox en de ademheid van de trailrunners. Ik kan echter niks vinden dus zet ik mijn telefoon weer uit en ga maar aan de afdaling beginnen. Hier had ik erg tegenop gekeken omdat afdalen met een zere knie geen pretje is. Daarom trek ik mijn wandelschoen maar aan en hoop dat dit wat verlichting zal bieden. Mijn tenen liggen zowat dwars en dubbel over elkaar maar het moet maar even. Zodra het begint te schemeren zoeken we een plekje en zetten we de tenten op. Morgen weer een dag.

(Completion monument)

(Onder de snelweg door)

(Door de canyons)

(10 am)

(Trail magic)

(De laatste zonnestralen)