Dag 31

Lake hughes road - Bear campground

781,7 - 812

Kilometers: 30,2

Zodra ik de schoenen aantrek voel ik al gelijk dat ze veel beter zitten dan de vorige paar. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan. We waren gisteravond een stukje terug gelopen om de tent op te zetten. Maar nu we weer terug bij de weg zijn zien we water en koekjes liggen. Wat hebben we toch ook een geluk. We nemen wat koekjes en steken de weg over. Het pad lijkt op het begin erg veel op die van gisteren, maar zod ra we op de top van de berg staan kijken we onze ogen uit. Er is hier een paar jaar geleden een bosbrant geweest en de planten beginnen net weer terug te groeien. Normaal zijn afgebranden bomen een treurig gezicht, maar dit is anders. De natuur wordt herboren, en daar zit echt schoonheid in.

We lopen afwisseld naar beneden en naar boven en het landschap verandert steeds. Dan lopen we weer in de bossen met de mooiste kleuren groen en het paarse gras, en dan lopen we in afgebranden stukken en hersteld de natuur zich op haar eigen unieke manier. Dan zijn het struiken, dan paarse en roze bloemen. Het is werkelijk waar prachtig.

Nadat we de lunch op hebben en we weer verder lopen zien we daar eigenlijk best onverwacht in stenen geschreven: 500. Dat betekent dat pap en ik vandaag 500 mijl gelopen hebben, of 800 kilometer. En ik kan niet anders dan de proclaimers opzetten en zachtjes meezingen: _and I would walk 500 miles and I would walk 500 more..._ Een paar jaar geleden hebben we met de familie een meerdaagse kanotocht gedaan op de green river. 4 dagen lang zagen we niks anders dan het water en de canyon waar we in aan het peddelen waren. Geen brug, geen weg alleen ons gezin in een kano met dit nummer op de achtergrond. De muziek kwam uit de kano van Fabrice, de vriend van mijn tweelingzus, en dat nummer speelde hij voor welke onbezonne reden dan ook non stop. En nu ik hier dat nummer hoor na echt 500 mijl gelopen te hebben moet ik meteen aan mijn familie en vrienden denken die aan de andere kant van de wereld zijn. Ik kan niet anders dan een traantje wegpinken. Ik mis jullie jongens, maar ik zal toch nog echt wat meer dan 500 mijl moeten lopen voor ik jullie weer zie. Of nou ja, moeten. Ik mag.

(Uitzicht in de vroege morgen)

(Op the top)

(De bossen)

(10 am)

(Restant van de bosbrant)

(Maar het groeit weer terug)