Dag 35

Tehachapi

899

Kilometers: 0

We staan om 6 uur op en vertrekken meteen. Het cafe sluit om 3 uur al en we moeten de auto inleveren voor 4 uur 's middags. Omdat ik nog geen 25 ben mag ik nog niet in een huurauto rijden. Daarom is de taak van chauffeur op pap aangewezen. Ik kan lekker boterhammen smeren en serie kijken. Om half 8 horen we een klap en zien we de melding verschijnen dat de luchtdruk weg is in de linker voorband. De auto wordt naast de weg gezet en we zien dat we een klapband hebben. We kijken achter in de kofferbak en zien daar een thuiskomertje liggen. We verwisselen de band en rijden naar een autogarage. We moeten wachten tot het 8 uur want dan gaan ze pas open. Zodra we geholpen worden krijgen we te horen dat ze die band niet hebben. We rijden naar de volgense garage en jawel, ze hebben de band. Ze moeten alleen op goedkeuring wachten van enterprice dat ze aan de auto mogen werken en dat kon lang duren. En dat deed het ook. Na 4 uur zat de band erop en konden we verder rijden. Even een band verwisselen zit er in de usa niet bij. We rijden verder en hebben al snel door dat we de auto nooit optijd in kunnen leveren. Ik bel enterprice op en leg de situatie uit waarop ik als antwoord krijg dat we de auto tot morgen 1 uur in kunnen leveren. Dat is nog eens een meevaller. We rijden verder en om 2 uur komen we aan bij paradice valley cafe. We worden meteen herkent en geven ons het pakketje mee. Eindelijk. Na 5 weken hebben we hem eindelijk in handen. We bestellen wat te eten en maken de doos open. De serveersters kijken nieuwsgierig met ons mee. Een pak koekjes, twee jassen, een schoon tshirt (die ik meteen aantrek), een slaapzak en mijn bril. Kan ik eindelijk wat zien ;)

De vorige keer dat we hier waren was het overladen met hikers. Nu zien we er nog maar 4. Een groepje van 3 mannen en een vrouw alleen. De mannen vragen aan ons of we ook hikers zijn en of we een auto hebben waarop we ja antwoorden. We leggen de situatie uit en ze moeten er wel om lachen. Ze vragen of ze een ritje kunnen krijgen terug naar het trailhead. Het is de andere kant op dan waar we naartoe moeten maar we zijn de beroerste niet en bieden ze graag een lift aan. We hebben al zoveel liften gekregen, we zijn blij om dat nu terug te kunnen doen.

Als we terug rijden zie ik alle plaatsen weer waar we langs zijn gelopen: Idyllwild, big bear, cajan pass, wrightwood, silver lake, acton. Alle bergen die we zien em waar we we langs rijden. Die hebben we allemaal beklommen en het zijn er veel. Als je er langs rijd zie je pas hoeveel we al gelopen hebben. Ik krijg er een trots gevoel van.

Natuurlijk gaat de terugweg niet zonder tegenslag. Als we nog maar 45 minuten hoeven te rijden zien we achter ons zwaailichten en wordt pap langs de kant van de weg gezet. Hij had een stopbord gemist. Ondanks dat hij er extra op heeft gelet omdat dit een paar jaar eerder ook al gebeurd is, ziet hij er een over het hoofd. In het midden van de woestijn, op een grote vlakte waar je 20 kilometer ver kan kijken plaatsen ze een stopbord. Beetje raar maar goed, regels zijn regels. We krijgen een waarschuwing en mogen onze weg vervolgen. Verder naar ons motel, waar het koude bier op ons staat te wachten.