Dag 46

Bubbs creek - kearsarge pass

1262 - 1269

Kilometers: 20

De rivier was inderdaad gezakt en we konden de oversteek maken met droge voeten. Toen we stopten voor ontbijd liepen er drie hikers voorbij. Ze vertelden ons dat ze een beer hadden gezien 200 feet terug. Als de hikers weg zijn sta ik op en kijk om me heen. En daar zie ik wat in de bomen, een beweging. Zal het? Nee, het zijn twee herten. Ze lopen langzaam richting het pad met een boogje om ons heen. Plots staan ze stil en we zien waarom. Er komt een hiker aan. Hij loopt de herten voorbij zonder ze te zien (ze stonden 5 meter van het pad) zegt ons goedemorgen, en verdwijnt uit het zicht. De herten steken rustig het pad over en het duurt niet lang tot we ze niet meer tussen de bomen kunnen zien. Het zet me aan het denken: hadden we de beer kunnen zien als we meer aandacht hadden gegeven aan onze omgeving, en wat zullen we nog meer gemist hebben? Ik neem me voor om beter om me heen te kijken en beter op te letten. Het duurt nog geen tien minuten of het werpt zijn vruchten al af. Op een openplek links van ons zie ik zeker 8 herten rustig aan het grazen.

We lopen de berg weer op als we wederom bij een splitsing komen. Linksaf volg je de pct, rechtsaf ga je naar Kearsarge pass. Als je die pass oversteekt kom je uit in Independence. Het stadje zelf stelt niks voor maar je kunt er een lift nemen naar Lone pine of Bishop. We hebben twee nachten geboekt in hostel california dus nemen we de rechterafslag. Het is maar een kleine klim tot de top maar daarna gaan we flink naar beneden. Normaal zouden we dat niet erg vinden maar we moeten dit ook allemaal weer terug lopen als we terug willen komen op de pct, maar dat is een zorg voor later. We komen aan bij de trailhead en krijgen meteen een lift aangeboden. We zijn een dag te vroeg dus besluiten we de eerste nacht door te brengen in independence op de camping. We worden afgezet bij de subway, het enige restaurant in de stad, en we eten onze buik rond. We lopen naar de camping en onze teleurstelling kon niet groter zijn. We zijn weer terug in de woestijn en de camping is niet anders dan dat. Geen schaduw en het is heet. We lopen terug naar de hoofdweg en proberen te liften naar Bishop. We staan nog geen 8 minuten te wachten tot we een lift krijgen van een stel in hun zelfgebouwde camper. Er zit al een een hiker in, een soldaat, en met zijn drieën worden we afgezet bij het hostel maar daar krijgen we helaas te horen dat die al vol zit. We gaan met zn driën naar de mac en tijdens het eten zien we dat er hier ook een camping zit en na een belletje weten we ook dat er nog plek is. Het verschil met de camping van Independence kan niet groter zijn. Je kan er douchen, eten en drinken, en er is groen gras en er staan vele bomen. We delen een plek met de soldaat en zetten de tenten op. Als we bijna klaar zijn komt er een mexicaan naar ons toe die vraagt of we de pct aan het lopen zijn en we krijgen een uitnodiging om bij hem en zijn zoons te komen barbecuen. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen. Hij en zijn zoons hadden verse vis gevangen die ze klaar hadden gemaakt en er was ook kip in overvloed. Verhalen worden verteld en hier komen we er ook achter hoe de soldaat heet: Mac. Gek dat we dat eerst nog niet wisten. We maken het gezellig en om 10 uur kruipen we vol de slaapzak in. Wat een geweldige mensen zijn er hier toch.