Dag 51

South fork kings river - Middle fork kings river

1306 - 1336,6

Kilometers: 30,6

Om 6 uur word ik door pap wakker gemaakt. Het was een koude nacht geweest maar toch hebben we prima geslapen. Als we de tassen inpakken zien we pas echt hoe koud het was geweest. De waterflessen zijn bevroren. De zon schijnt nog niet in de vallei dus beginnen we snel met lopen om warm te blijven. Het is doodstil in het bos. Het enige geluid dat er te horen is is het knarsend geluid van vorst bij elke voetstap die we zetten. Het geeft een vredig gevoel.

Met elke stap die we zetten worden we warmer maar komen we ook hoger en wordt de beschutting minder, waardoor het ook weer kouder wordt. Het is een tweestrijd waar de zon een eind aan maakt. De zon zat verstopt achter een bergpiek en we lopen de schaduw uit de warme zonnestralen in. Heerlijk. De vogels fluiten er ook en dat vredige gevoel wordt vertienvoudigd. Zo blijven we doorlopen tot we moeten stoppen door een inschattingsfoutje van pap. We hebben nu zeker al 7 rivieren overgestoken en dat is steeds met droge voeten gelukt. Maar doordat er ijs op een steen lag gleed pap met zijn voet eraf en belande met zijn rechtervoet het ijskoude water in. Hij bleef gelukkig rustig en viel er niet helemaal in. We leggen zijn sokken en schoen te drogen en maken van de situatie gebruik om te ontbijten in de ochtendzon. Zodra de sokken weer een beetje droog zijn vervolgen we onze weg naar Mather pass. Het is een makkelijke klim maar de we naar beneden valt zwaar. Er ligt echt veel sneeuw en de foto's doen er geen eer aan. Langzaam gaan we naar beneden. Als we midden op een sneeuwvlak zijn zie ik een glijbaan in de sneeuw naar beneden. Ik overweeg om dit te doen maar moet dan denken aan de belofte die ik gemaakt heb aan mijn moeder: doe geen domme dingen. Ik denk dat dit wel onder de categorie dom zal vallen dus loop ik verder. We lopen langs Paliside lakes op en het is zo prachtig. Het is maar een smalle vallei en omdat we flink moeten zakken hebben hebben ze traptredes gemaakt naast de waterval. The golden staircase noemen ze het hier. We zijn blij dat we er naar beneden kunnen en niet via deze weg omhoog moeten. Dat zal een flinke klim zijn. Onder aan de trap komen we in een prachtige vallei en tijdens het lopen kijken we onze ogen uit. Het is zo mooi hier.

We komen op het laagste punt van de vallei en besluiten om nog wat door te lopen om de klim voor morgen in te korten. Dan staat Muir pass op ons te wachten.