Dag 57

Agnew meadows - Vogelsang trail junction

1476 - 1507

Kilometers: 31

In de ochtend volgen we een helling en het pad klimt en daalt zonder enige reden. Onder ons stroomt een rivier en wij lopen daar een flink stuk boven. Maar in plaats van ons op een hoogte te houden moeten we dalen en klimmen en zien we zelfs switchbacks of haarspeldbochten.Dat hebben we in de woestijn wel vaker gezien maar nog niet in de high sierra en zo klimmen en dalen kan leiden tot irritatie en soms worden er dan ook woorden gezegt richting de pcta, de organisatie achter de pct, die niet echt lief zijn. Gelukkig kan niemand ons horen want we zijn weer alleen. De jmt had zich gisteren van ons afgesplitst en komt na 30 kilometer weer bij ons terug ter hoogtw van Thousand island lake. Een aparte naam want er liggen helemaal geen 1000 eilanden in. Het meer is wel prachtig en we vergeven het de gekke naam. Bij het meer wordt het ook weer drukker en zien we een hoop weekendwandelaars die toevallig ook over de pct lopen. Je kan ze altijd makkelijk herkennen. Ze praten veel en ruiken erg lekker, terwijl wij zwijgzaam in onze ongewassen kleren voort lopen. Ik blijf het een mooi gezicht vinden. Ik heb soms wel eens de vraag gekregen waar pap en ik het dan over moeten hebben na zo'n lange tijd maar om jullie de waarheid te zeggen praten pap en ik amper met elkaar omdat er niks te zeggen valt. En als er iets gebeurd of te bespreken valt dan zullen we uiteraard met elkaar praten, maar voor het grootste gedeelte van de dsg heerst er een vreedzame stilte dat alleen wordt onderbroken door de natuur zelf. Dagwandelaars, weekendwandelaars of jmt-hikers aan de andere kant praten voortdurend met elkaar en vaak gaat het om de grootste onzin. Niet dat we dat erg vinden, we vinden het alleen maar komisch. Het kontrast kan niet groter zijn.

We zijn sinds de thousand island lake alleen maar aan het klimmen en om 2 uur komen we op de top van Donohue pass. Hier zijn alleen pct en jmt hikers en het is weer lekker rustig. We naderen het begin van de jmt en alle jmt-hikers lopen vol enthausiastme langs ons voorbij. (De jmt loopt in tegengestelde richting). Ze zijn wel moe en uitgeput, maar ze hebben zin in het aankomende avontuur. Ik herken mezelf in ze terwijl ik aan de mexicaanse grens stond en geen idee had wat me te wachten stond.

Tijdend de weg naar beneden wordt het weer snel donker vanwege de wolken maar we denken er niet veel van als ik plots een lichtflits zie. Was dat bliksem? Nee dat moet een wolk zijn geweest langs de zon of mijn muggennet dat raar met het licht speelt of.. KABOEM!!!! Ik maak een sprongetje van de schrik. Toch bliksem. De wolken trekken achter aan ons voorbij en we lopen gelukkig niet onder het onweer maar het is wel even schrikken. We lopen door en langzaam begint het te regen. Dikke druppeld vallen langzaam naar beneden en we trekken de regenjassen aan. Om 7 uur gaat het harder regen en we zetten snel de tent op. Omdat we geen eten warm kunnen maken eten we het ontbijt voor morgen maar op en kijken we naar Baahubali 2. Voor wie geen goede film kan kiezen kan ik zeker een slechte film aanraden. Je lacht je kapot. Je hebt A en B films, maar ook Z films zoals Baahubali. We vermaken ons kostelijk ondanks de regen.