Dag 47, Getting off

Dag 46

Bubbs creek - kearsarge pass

1262 - 1269

Kilometers: 20

De rivier was inderdaad gezakt en we konden de oversteek maken met droge voeten. Toen we stopten voor ontbijd liepen er drie hikers voorbij. Ze vertelden ons dat ze een beer hadden gezien 200 feet terug. Als de hikers weg zijn sta ik op en kijk om me heen. En daar zie ik wat in de bomen, een beweging. Zal het? Nee, het zijn twee herten. Ze lopen langzaam richting het pad met een boogje om ons heen. Plots staan ze stil en we zien waarom. Er komt een hiker aan. Hij loopt de herten voorbij zonder ze te zien (ze stonden 5 meter van het pad) zegt ons goedemorgen, en verdwijnt uit het zicht. De herten steken rustig het pad over en het duurt niet lang tot we ze niet meer tussen de bomen kunnen zien. Het zet me aan het denken: hadden we de beer kunnen zien als we meer aandacht hadden gegeven aan onze omgeving, en wat zullen we nog meer gemist hebben? Ik neem me voor om beter om me heen te kijken en beter op te letten. Het duurt nog geen tien minuten of het werpt zijn vruchten al af. Op een openplek links van ons zie ik zeker 8 herten rustig aan het grazen.

We lopen de berg weer op als we wederom bij een splitsing komen. Linksaf volg je de pct, rechtsaf ga je naar Kearsarge pass. Als je die pass oversteekt kom je uit in Independence. Het stadje zelf stelt niks voor maar je kunt er een lift nemen naar Lone pine of Bishop. We hebben twee nachten geboekt in hostel california dus nemen we de rechterafslag. Het is maar een kleine klim tot de top maar daarna gaan we flink naar beneden. Normaal zouden we dat niet erg vinden maar we moeten dit ook allemaal weer terug lopen als we terug willen komen op de pct, maar dat is een zorg voor later. We komen aan bij de trailhead en krijgen meteen een lift aangeboden. We zijn een dag te vroeg dus besluiten we de eerste nacht door te brengen in independence op de camping. We worden afgezet bij de subway, het enige restaurant in de stad, en we eten onze buik rond. We lopen naar de camping en onze teleurstelling kon niet groter zijn. We zijn weer terug in de woestijn en de camping is niet anders dan dat. Geen schaduw en het is heet. We lopen terug naar de hoofdweg en proberen te liften naar Bishop. We staan nog geen 8 minuten te wachten tot we een lift krijgen van een stel in hun zelfgebouwde camper. Er zit al een een hiker in, een soldaat, en met zijn drieën worden we afgezet bij het hostel maar daar krijgen we helaas te horen dat die al vol zit. We gaan met zn driën naar de mac en tijdens het eten zien we dat er hier ook een camping zit en na een belletje weten we ook dat er nog plek is. Het verschil met de camping van Independence kan niet groter zijn. Je kan er douchen, eten en drinken, en er is groen gras en er staan vele bomen. We delen een plek met de soldaat en zetten de tenten op. Als we bijna klaar zijn komt er een mexicaan naar ons toe die vraagt of we de pct aan het lopen zijn en we krijgen een uitnodiging om bij hem en zijn zoons te komen barbecuen. Daar zeggen we natuurlijk geen nee tegen. Hij en zijn zoons hadden verse vis gevangen die ze klaar hadden gemaakt en er was ook kip in overvloed. Verhalen worden verteld en hier komen we er ook achter hoe de soldaat heet: Mac. Gek dat we dat eerst nog niet wisten. We maken het gezellig en om 10 uur kruipen we vol de slaapzak in. Wat een geweldige mensen zijn er hier toch.

Dag 46, On Top

Dag 46

Rock creek camp - Bubbs creek

1224 - 1262

Kilometers: 38

Van de hele groep waren wij als eerste onderweg. Na twee uur gelopen te hebben kwamen we bij een splitsing. Ga je linksaf dan ga je naar mount Whitney. De hoogste berg van usa (min hawaii en alaska). Dit is een trip waarbij je heen en terug moet lopen, dus geen alternatieve route, maar een sidetrip dat een hele dag kost. Ga je rechtsaf dan vervolg je de pct. Omdat we wisten dat iedereen achter ons mount whitney gaat beklimmen besloten wij om door te lopen over de pct. Dit resulteerde dat we de hele dag bijna niemand tegen zijn gekomen. Doe je net wat anders dan de rest en je wordt er voor beloont.

Vanaf het begin van de ochtend zijn we al aan het klimmen en uiteindelijk liepen we boven de bomen en kwamen we in de alpine-uitzichte. We zien er ook een marmot die ons totaal niet zag ondanks day we zijn aandacht probeerde te trekken door te fluiten. Gekke beesten.

We moesten weer een uur dalen en toen begon eindelijk de klim naar forester pass. Met een hoogte van 4 kilometer het hoogste punt van de pct. We hebben de kilometers van vandaag al gelopen maar we voelen ons goed en hebben er zin in. De klim gaat gestaag en we zijn prachtige landschappen. Hoe hoger we komen hoe meer meren we zien. In het begin zijn ze nog omringt met gras maar hogerop met sneeuw en ijs. De wind begint ook harder te waaien en we zijn blij dat die uit de juiste richting komt. Hij blaast in onze rug waardoor we naar de berg toe worden geblazen. We kunnen ons goed voorstellen dat er een hoop kunnen sneuvelen als de wind van de andere kant zou komen, want het is steil. Op de top vieren we onze overwinning met een snicker en worden we beloont met het mooiste uitzicht tot nu toe. Gisteren zijn we Sequoia national park ingelopen en die eindigt op de top van de pass. We kijken nu kings canyon national park in dat grenst aan Sequoia. Omdat het zo hard waait maken we ons zorgen over waar we onze tent in godsnaam op zouden moeten zetten, maar we zien in de verte bomen staan die ons beschutting zullen geven. We haasten ons naar beneden en lopen het bos in om verrast met een rivier. We hebben al vaker rivieren over moeten steken maar tot nu toe hebben we dat altijd met droge voeten kunnen doen. Deze echter niet. We besluiten de tent op te zetten voor de rivier en te wachten tot morgenvroeg. 'S nacht smelt de sneeuw niet dat de rivier voed. We hopen erop dat daarom de rivier minder hoog zal staan. We zullen zien...

Dag 45, A hard day

Dag 45

Dutch meadow - Rock creek camp

1196 - 1224

Kilometers: 28

We hebben gisteravond zitten rekenen en we gaan te snel. Het begin van Kearsarge pass is 73 kilometer van ons verwijdert. Dat kunnen we goed in 2 dagen doen. De derde dag gaan we dan Kearsarge pass over en lopen we naar independence. Kearsarge pass is niet onderdeel van de pct maar daar moeten we overheen om naar de bewoonde wereld te komen. Alles bij elkaar duurt het dan nog 3 dagen voor we in Bishop zijn. Het probleem is echter dat ik het hostel geboekt heb over 4 dagen. Er zit dan niks anders op dan het rustig aan doen en dat komt goed uit. Om 6 uur staan we op en de wandeling van gisteren heeft ons goed gesloopt. Het lijkt wel of we energie te kort komen. 13 kilometer van onze slaapplek ligt een meertje en we nemen er alle tijd voor om dat te bereiken. Die tijd hebben we ook echt nodig want het lopen is zwaarder dan normaal. Om 11 uur komen we daar aan en na eem derde ontbijt genuttigd te hebben is het tijd om een duik te nemen. Ik spring er als eerste in en het is ijskoud, maar verfrissend ik doe mijn hoofd onderwater en als ik weer boven kom ligt pap in het water. Lang blijven we er niet in. We laten ons opdrogen en als het tijd is voor de lunch maken we wat noedels klaar. We kijken op de kaart en zien dat er over 15 kilometer een riviertje ligt met meerdere kampeerplekjes. We gaan weer verder en onderweg komen we hikers tegen die ons tegemoet komen lopen. Ze zien er verdacht schoon uit en het blijken jmt-hikers te zijn. The John muir trail volgt de pct in de sierra, of liever gezegd de pct volgt de jmt en dat verklaart mischien ook de drukte. Bij de rivier komen we weer een hoop bekenden tegen van de camping bij Acton. Ze waren 3 dagen eerder vertrokken en dat geeft ons toch stiekem wel een goed gevoel.

Dag 44, A warm and cold welcome

Dag 44

Kern river - Dutch meadow

1153 - 1196

Kilometers: 43

Ik werd midden in de nacht wakker van de kou. Het voelde net alsof mijn slaapzak doorweekt was. Er lag condens op en ik durfde geen extra kleren aan te trekken omdat ik bang was te gaan zweten en al mijn kleren nat zou maken. Toen de zon opkwam en ik naar mijn slaapzak keek was deze echter niet doorweekt maar lag er ijs op. En niet alleen op de slaapzak. De rugzak, sokken, drybags. Voortaan toch maar extra kleren aantrekken.

Omdat we het koud hadden zijn we meteen vertrokken.

We lopen langzaam de berg op en lopen voorbij een groepje dat gisteren voorbij was komen lopen. We herkennen er een paar maar de meeste zijn nieuw voor ons. We lopen door en na 15 minuten zien we herten. Het zijn er vier en ze hadden ons zeker niet verwacht. Ze schrikken en springen de berg op met vier poten tegelijk. Pjong pjong pjong. Ze zijn zo boven. Uitslovers. Telkens als we stoppen om wat te eten komen er weer hikers voorbij. We hebben dagen gehad dat we niemand zagen, en er zijn dagen bij dat het druk is. Vandaag is zo'n dag. We lunchen bij een waterpunt aan de voet van een berg. We hebben al 23 kilometer gelopen en we zien dat het volgende waterpunt aan de andere kant van de berg ligt, 20 kilometer verder. We besluiten om naar dit punt te gaan en daar te overnachten. We beginnen aan de klim en hanteren dezelfde taktiek als op dag 1. Rustig en met veel pauzes. De klim van vannochtend heeft me veel energie gekost, maar deze klim lijkt me energie te geven. Eenmaal boven zetten we de vaart er goed in en vliegen we zowat naar beneden. Als we dan eindelijk bij het waterpunt zijn kickt de uitputting alsnog in. Ik ben moe, heb honger en voel me stijf. Maar na een goede maaltijd voel ik me al weer stukken beter. Ik zal vannacht goed slapen. Wederom onder de sterren.

Dag 43, chapter 2, a new adventure

Dag 43

Kennedy meadows - Kern river

1130 - 1153

Kilometers: 23

Grumpys gaat pas om half 9 open maar om 8 uur zitten we al voor de deur te wachten. En we zijn zeker niet de enigste. Zeker 20 hikers zitten te wachten op een ontbijtje. Tijdens het eten werk ik mijn blog nog snel bij want om 10 uur vertrekt er een shuttle (de kok met zijn auto) naar de general store dat 5 kilometer verderop ligt bij de trailhead. Bij de general store komen we weer een hoop bekenden tegen waaronder gameboy en een paar nederlanders. Veel tijd om bij te praten hebben we niet want zij gaan met de kok mee terug naar grumpy's voor ontbijt.

Toen we bij scout en frodo waren werden ons veel verhalen verteld en een daarvan was dat als je Kennedy meadows bereikt en de hele woestijn hebt doorgelopen. Dan ga je de store in en koopt een hele bak ijs en die eet je dan stilletjes op. Dan voel je je echt een hiker. En we konden niet eerder vertrekken voor we ieder een bak ijs opgegeten hadden. Daarna vertrokken we, de high sierra in.

We liepen tussen de bomen maar de woestijn kon ons nog niet zomaar laten gaan. Het zou nog een laatste afscheid nemen. We klommen en liepen de bomen uit weer in de woestijn. Toen we de top tussen twee bergen bereikten zagen we dan eindelijk de meadows van de sierra. Prachtig. We liepen stevig door omdat we een rekenfoutje gemaakt hadden met hoeveel water we mee moesten nemen (niet handig, weten we ;) maar we haalden het water gelukkig op tijd. De zelfde rivier als waar we eergisteren bij sliepen. Nu zag de rivier er echter heel anders uit. Eerst was het rots-achtig nu liep de rivier in het zand. We baden er onze voeten in een leggen er een luchtbed in. Niet om mee te zwemmen maar om een gaatje te zoeken. Al twee weken lang loopt mijn luchtbedje langzaam leeg waardoor ik na 3 uur slapen op de grond lig. We vinden het gat en plakken deze zo goed als we kunnen. We besluiten om te gaan slapen op de rivierbedding en doen het lekker rustig aan verder. Een hoop hiker lopen door maar het is goed zo voor ons. We liggen weer zonder tent en terwijl ik dit schrijf in mijn slaapzak horen we plots in de verte twee coyottes. Geen zorgen mensen, ik ben getraint in de vechtkunst jujutsu. ;) Wat een heerlijk begin. En dat bedoel ik niet sarcastisch. Hier hebben we echt naar uitgekeken. Slaap lekker allemaal.

Dag 42, Kennedy Meadows

Dag 42

South fork kern river - Kennedy meadows

1123,4 - 1130

Kilometers: 6,6

We beginnen vandaag wat later dan normaal omdat we ontbijd willen halen bij Grumpys bear retreat. Een restaurant waar je gratis kan douchen, de kleren wassen en kamperen. Maar die gaat pas los om 9 uur en het is maar anderhalf uur lopen. Om 8 uur komen we aan in Kennedy meadows. Hoeraaa we hebben het gehaald. 1130 kilometer door de woestijn. Met bloed zweet en blaren. Het eerste hoofdstuk is afgesloten. Voor ons ligt nu de high sierra. De alpen van california. Ik ben benieuwd.

We krijgen een lift naar het restaurant en hier blijven we de hele dag. Ik probeer zoveel mogelijk aan het blog te werken want ik loop ver achter. Vrienden en familie worden gebeld, de was wordt gedaan en het belangrijkste van alles: er wordt gegeten en bier gedronken. We hebben natuurlijk wat te vieren.

Dag 41, Really almost there

Dag 41

Mijl 647 - South fork kern river

1084,9 - 1123,4

Kilometers: 38,5

Zodra we de matjes oprollen valt paps oog op een klein wezentje dat onder zijn matje geslapen. Een schorpioen van 3 centimeter groot. Tja, dat hoort erbij.

Het is nog 45 kilometer tot kennedy meadows, het einde van de woestijn, maar dat ligt toch nog net iets te ver weg om in een dag te doen. We lopen zeker 30 kilometer tot eindelijk het landschap begint te veranderen. We lopen in een vallei en zien dat er een rivier doorheen stroomt. Zodra we bij de rivier zijn nemen we een duik en wassen we ons zo goed als mogelijk is. Het water voelt heerlijk en nu pas voelen we hoe stijf onze spieren zijn. We drogen op in de zon en eten al ons eten op wat we nog in onze tassen hebben zitten. Morgen hebben we toch niks meer nodig. :)

Dag 40, Almost there

Dag 40

Near walker pass - mijl 674

1052,3 - 1084,9

Kilometers: 32,6

Vannacht hebben we heerlijk geslapen. De slaapzakken zijn iets nat, maar niet doorweekt en hebben ons prima warm gehouden vannacht. We eten weer een snicker en dan zijn we weer onderweg.

Ik loop met oortjes in en luister maar deze keer geen muziek. Ik luister nu naar luisterboeken en het neemt je helemaal weg van het pad. Heerlijk.

We beklimmen vandaag drie bergtoppen en op de top van de derde besluiten we om te overnachten. We zijn nog niet moe maar we vinden het goed zo. Tussen een paar dennebomen rollen we de matjes uit om wat uit de wind te liggen. Vandaag wederom geen tent, maar onder sterren.