Dag 55, We made it

Dag 55

Lake virginia - Mammoth lakes

1434 - 1459

Kilometers: 25

We staan op en ik barst van de energie. Het is bewolkt en regen hangt in de lucht. En we hebben onze deadline van 2 uur natuurlijk. Haast is geboden en dat kon je ook wel zien. Ik denk niet dat we ooit zo snel gelopen hebben. Op een paar druppels na houden we het droog en om een uur komen we in red meadows aan. Een resort met een kleine winkel, restaurant en camping. Ze hebben helaas geen wifi dus pakken we de bus naar mammoth lakes. We worden afgezet bij een ski resort en moeten een volgende bus pakken naar het stadje en daarna weer een andere bus om in het centrum te komen. Gelukkig zijn de laatste twee gratis. De laatste bus was meer een buurtbus en we waren de enige inzittenden. De chauffeur vroeg waar we naar toe gingen en we vertelden dat we nog geen slaapplek hadden en ook nog geen internet. Hij zette ons af voor de deur van motel 6 en gelukkig hadden ze nog een kamer. Het is inmiddels al 3 uur maar zodra we verbonden zijn met het netwerk gaat de telefoon al over en krijgen we mama aan de lijn. We hebben het gehaald. We doen boodschappen en rusten goed uit van de sectie die we achter de rug hebben. De zwaarste tot nu toe. Over mammoth lake vertel ik jullie morgen want ik moet helaas gaan uitchecken. Over een paar dagen zijn we in yosemite valley en hopen daar wifi te krijgen. Anders wordt het kennedy meadows north. Groetjes van Graceful en Kool-aid ;)

Dag 54, no energy

Dag 54

Mijl 878,5 - Lake Virginia

1405,5 - 1434

Kilometers: 28,5

Ik sta op en voel al meteen dat dit een fout is. Soms heb je van die dagen dat je bed had moeten blijven liggen en vandaag is zo'n dag. Alleen heb ik geen bed dus zal ik moeten lopen. Ik heb vandaag simpelweg geen energie meer. Pap loopt de hele dag voorop en ik sjok er achteraan met mijn oortjes in aan het luisteren naar een luisterboek. Door de kou zijn onze powerbanks bijna leeg en hebben we zuinig aan moeten doen met de stroom maar morgen zijn we weer in een stadje dus kan ik deze luxe permiteren. We komen wat hikers tegen en ze vragen aan ons of we een naakte man hebben gezien. Nee dat hebben we niet nee. Ze vertellen ons dat het hike naked day is maar daar hebben we vandaag met alle muggen weinig behoefte aan. Op de top van silver pass nemen we weer onze foto en maken ons klaar voor de afdaling als we erachter komen dat we nog wat moeten klimmen. Een foppertje. De dag duurt lang en om 5 uur ben ik er wel klaar mee. Voor ons ligt nog een grote klim van 4 kilometer lang en pap vraagt of ik nog wat verder kan lopen. Ik wil net nee antwoorden als hij verder praat: "dan kunnen we het morgen optijd halen". Het is nog 29 kilometer dus optijd halen doen we zeker, maar dat bedoelt pap niet. Hij bedoelt voor 2 uur zodat hij mama nog kan bellen. Ik zeg dus ja en met de energie die ik nog heb klim ik naar boven. Boven aangekomen zetten we de tent op en val ik als een blok in slaap.

Dag 53, Leaving kings canyon

Dag 53

Goddard canyon - mijl 878,5

1371,5 - 1405,5

Kilometers: 34

De dag begint weer vroeg en koud. We lopen in een canyon en de zon schijnt hier niet lang elke dag. Het is dus weer een koude ochtend. Om 8 uur komen we bij een brug en zien we een bordje staan met: John muir wilderness. Dat betekend dat we Kings canyon national park uit zijn gelopen. Het doet pijn aan mijn hart om het achter te moeten laten. Vanaf Forester pass tot hier hebben we in her national park gelopen en het was de mooiste sectie tot nu toe. Door kings canyon loopt maar een weg en dat is maar een klein stukje het park in. Als je het park echt wilt zien moet je er doorheen lopen wat wij gedaan hebben. Dan kom je in valleien waar je anders nooit komt. Voor iedereen thuis die denkt om ook zoiets te lopen maar alleen 3 weken de tijd heeft, de John muir trail is echt een aanrader. Daar lopen wij nu ook overheen en jullie hebben de foto's gezien.

We maken nog een foto met het bord en willen net de brug oversteken als er een jmt-hiker naar ons toe komt. Hij stelt ons meteen de vraag hoe het met onze etensvoorraad gaat. Pap zegt dat dat wel goed zit maar ik herstel deze fout meteen en zeg altijd wel extra eten te kunnen gebruiken. De man trekt een zak uit zijn rugzak en geeft die aan mij. Er zit zeker voor twee dagen aan eten zegt hij. Hij heeft te veel meegenomen en zijn rugzak is te zwaar voor hem. We bedanken hem en weg is hij. Bij het ontbijt kijken we wat er in zit en we hebben oprecht medelijden met hikers die hier twee dagen van moeten eten. Het is nog steeds veel, dat wel en we zijn er echt heel erg blij mee, maar ik denk dat de hiker op de laatste dag honger zal krijgen.

Het landschap om ons heen is ook veel veranderd sinds we de brug zijn overgestoken. De paden zijn minder steil en het loopt wat makkelijker. Selden pass hebben we dan ook zo bereikt en op de top nemen we onze gebruikelijke selfie. Het is warmer dan gisteren en dat heeft als gevolg dat er een hoop muggen zijn. Tot nu toe viel dat wel mee maar nu begint het erg te worden. Ik spray mezelf in met deet en doe mijn hoofdnetje op. Jan oprecht, dankjewel ervoor. Als je het niet gegeven had had ik er nooit een gekocht en zag mijn gezicht er nu wat bobbeliger uit. Bedankt maatje.

Op de weg naar beneden komen we een jmt-hiker tegen die ons ietswat onbeleeft vraagt of we mooie kampeerplekjes zijn tegen gekomen. Ik vertel hem dat er 1 mijl verder op de top mooie plekjes zijn maar dat vond hij te ver. Ik kijk op de klok en zie dat het 3 uur is. Nee wij lopen nog wel ff verder.

Dag 52, The valley of ice

Dag 52

Middle fork river - goddard canyon

1336,6 - 1371,5

Kilometers: 35

Het is nog steeds koud als we vertrekken. Het vriest en zolang de zon zich achter de bergen blijft verschuilen zullen we het koud hebben. En toch loopt het lekker in een korte broek. Wat ik vergeten ben te vertellen is dat ik in bishop mijn legging vergeten ben en dat ik daarom al de hele tijd in een korte broek rondloop. Achja it is what it is. De klim naar muir pass valt ons erg goed. Het is niet stijl en door de vele bochten kunnen we de top steeds niet zien. Omdat het niet stijl is ligt er erg veel sneeuw en op de vele meren ligt er ijs. Het lijkt net of we op antarctica zijn belant. De weg naar beneden is zelfs nog minder stijl. Het is een lange wandeling en we blijven lang boven de boomgrens tussen de alpine-weides. Prachtig.

Om 5 uur zoeken we een plek om de tent op te zetten als ik op de kaart zie dat we over 2 kilometer een rivier moeten oversteken die tot knie diepte reikt. Soms zelfs zo diep als de heup. Dat kunnen we beter vandaag achter de rug hebben dan morgen in de koude ochtend dus lopen we verder en steken de rivier over. We doen het op blote voeten en het water is ijskoud. Snel drogen we af en lopen nog 5 kilometer door tot we bij een kampeerplek komen. De eerste sinds de rivier. Hier komen we Yucon weer tegen. Een pct-hiker die we de afgelopen dagen veel zijn tegen gekomen. (Ook een van de weinige trouwens. Waar is iedereen?) We hadden vannacht ook met hem gekampeerd en hij verteld ons trots dat we vandaag 22 mijl gelopen hebben. Ondanks dat we van 's ochtends vroeg tot 's avonds lopen is de kilometerstand per dag flink omlaag gegaan sinds we forester pass zijn overgestoken. Door het vele klimmen en de moeilijke afdalingen ben je meer tijd en energie kwijt. Het voelt dan ook goed om te horen dat we 35 kilometer gelopen hebben vandaag. We hebben vandaag meer dan een kilometer geklommen en gezakt.

We verzamelen hout voor het kampvuur en warmen er onze koude voeten aan. Uitgeput kruipen we de slaapzak in en val ik meteen in slaap.

(10 am)

(Op de top van muir pass)

Dag 51, Machet pass

Dag 51

South fork kings river - Middle fork kings river

1306 - 1336,6

Kilometers: 30,6

Om 6 uur word ik door pap wakker gemaakt. Het was een koude nacht geweest maar toch hebben we prima geslapen. Als we de tassen inpakken zien we pas echt hoe koud het was geweest. De waterflessen zijn bevroren. De zon schijnt nog niet in de vallei dus beginnen we snel met lopen om warm te blijven. Het is doodstil in het bos. Het enige geluid dat er te horen is is het knarsend geluid van vorst bij elke voetstap die we zetten. Het geeft een vredig gevoel.

Met elke stap die we zetten worden we warmer maar komen we ook hoger en wordt de beschutting minder, waardoor het ook weer kouder wordt. Het is een tweestrijd waar de zon een eind aan maakt. De zon zat verstopt achter een bergpiek en we lopen de schaduw uit de warme zonnestralen in. Heerlijk. De vogels fluiten er ook en dat vredige gevoel wordt vertienvoudigd. Zo blijven we doorlopen tot we moeten stoppen door een inschattingsfoutje van pap. We hebben nu zeker al 7 rivieren overgestoken en dat is steeds met droge voeten gelukt. Maar doordat er ijs op een steen lag gleed pap met zijn voet eraf en belande met zijn rechtervoet het ijskoude water in. Hij bleef gelukkig rustig en viel er niet helemaal in. We leggen zijn sokken en schoen te drogen en maken van de situatie gebruik om te ontbijten in de ochtendzon. Zodra de sokken weer een beetje droog zijn vervolgen we onze weg naar Mather pass. Het is een makkelijke klim maar de we naar beneden valt zwaar. Er ligt echt veel sneeuw en de foto's doen er geen eer aan. Langzaam gaan we naar beneden. Als we midden op een sneeuwvlak zijn zie ik een glijbaan in de sneeuw naar beneden. Ik overweeg om dit te doen maar moet dan denken aan de belofte die ik gemaakt heb aan mijn moeder: doe geen domme dingen. Ik denk dat dit wel onder de categorie dom zal vallen dus loop ik verder. We lopen langs Paliside lakes op en het is zo prachtig. Het is maar een smalle vallei en omdat we flink moeten zakken hebben hebben ze traptredes gemaakt naast de waterval. The golden staircase noemen ze het hier. We zijn blij dat we er naar beneden kunnen en niet via deze weg omhoog moeten. Dat zal een flinke klim zijn. Onder aan de trap komen we in een prachtige vallei en tijdens het lopen kijken we onze ogen uit. Het is zo mooi hier.

We komen op het laagste punt van de vallei en besluiten om nog wat door te lopen om de klim voor morgen in te korten. Dan staat Muir pass op ons te wachten.

Dag 50, A snowstorm?

Dag 50

Rae lakes - South fork kings river

1277 - 1306

Kilometers: 29

De dag begon met een zonnetje en omdat ik gisteren mijn nek verbrand heb smeer ik mijn benen en nek helemaal in. We lopen langs riviertjes op en door velden van gras. We blijven echter wel steeds dalen. En wat omlaag gaat moet ook weer omhoog. Als we bij de wood creek suspension bridge komen is het bewolkt. Het loopt heerlijk. Gisteren was het nog heet, nu kan je de jas aanhouden. Vanaf de bridge naar de top is het maar 8 mijl maar het is de langste 8 mijl die we ooit gelopen hebben. Het blijft echter de hele dag prachtig. Om half 3 begint het echter wel heel bewolkt te raken en begin ik mij zorgen te maken. Zodadelijk verlaten we de beschutting van de bomen om Pinchot pass over te steken en daar wil je niet zijn als er een storm losbreekt. Ik doe dan ook het enige wat ieder verstandig mens in zo'n situatie kan doen: ik vroeg mijn moeder om hulp. Ik stuur via de garmin inreach een berichtje met de vraag of ze kan opzoeken wat het weer gaat doen. We lopen verder en dan voel ik plots een druppel op mijn been. Ofnee een sneeuwvlok. Het begint te waaien en met de wind komt de sneeuw. We zijn nu bijna bij de top van de pas en besluiten om door te lopen. Als we bijna bij de top zijn krijg ik een berichtje terug van mam. Vandaag -12/-4 met sneeuw, morgen -13/-5 met kans op storm, overmorgen -14/-3. Daarna wordt het beter. Dat het sneeuwt dat wisten we al maar kans op storm.... Ach dat zien we morgen wel. Als we de top bereiken sneeuwt en waait het nog steeds. We weten niet hoe snel we naar beneden moeten komen. En dan opeens klaart het op en begint de zon te schijnen. Om 5 uur komen we bij een paar kampeer plekken en zetten we de tent op. Twee jongens hebben een vuurtje gemaakt en we warmen er ons graag bij. We lopen al 50 dagen in de wildernis maar we hebben nog geen een keer een kampvuur gemaakt. Het warmt niet alleen de koude handen en voeten maar ook hart en ziel. Dat houden we er zeker in. In de tent schrijf ik dit verhaal en ga de dag na. Wat een dag zeg.

Dag 49, Two passes in one day

Dag 49

Kearsarge pass - Rae lakes

1269 - 1277

Kilometers: 20

We staan vroeg op en zijn snel op weg. Het is een wandeling van 15 minuten naar het busstation en de bus willen we absoluut niet missen want die gaat maar 2 keer per dag. De wandeling loopt langs de nederlandse bakker en ondanks onze haast word er nog snel twee espresso en een ontbijtkoek gekocht. We komen net optijd aan bij de bus en zien dat er meerdere hikers terug naar de pct gaan. De rit van bishop naar independence is nog best lang maar ik doe wat ik bijna altijd doe tijdens lange ritten: ik val in slaap. Een trucje dat ik op de bouw heb opgepikt. Tijdens de ritten van en naar de bouw valt ook altijd iedereen in slaap en dat komt nu goed van pas. Je doet je ogen dicht en open en je bent er al. In independence worden we afgezet en we proberen een lift te krijgen naar de trailhead, maar er komt geen een auto voorbij. Na 20 minuten stopt er een auto en vraagt waar we naartoe moeten. Helaas hij gaat naar het postkantoor en niet naar de trailhead. Hij rijd verder maar na 5 minuten komt hij terug en zegt wel op en neer te willen rijden. Dankjewel vreemdeling.

Bij de trailhead doen we het erg rustig aan. Het is een flinke klim en we zijn bang om hoogteziekte te krijgen als we te snel gaan. Bishop ligt op 1264 meter hoogte en kearsarge pass op 3566 meter hoogte. Rustig aan dus en laat je lichaam wennen aan de hoogte. Ondanks dat we rustig aan doen zijn we er sneller dan we voorheen bedacht hadden. Zo vroeg zelfs dat we besluiten om nog een tweede pass te doen. Glenn pass. Een erg steile maar schitterende klim. Op de top kijken we uit op de Rae lakes en we besluiten daar naartoe te lopen om te overnachten. Maar snel naar beneden lopen zit er niet bij. Er ligt op de noordkant veel sneeuw en we moeten er vaak via de losse stenen omheen lopen. Op een moment lopen we om een sneeuwtong heen en stap ik op een groot rotsblok. Dat rotsblok lag echter niet vast en zodra ik er opsta schuift hij twee meter naar beneden de helling af. Dat was wel even schrikken maar goed afgelopen. Toch maar iets voorzichtiger voortaan.

Bij Rae lakes zoeken we naar een plek waar we de tent op kunnen zetten maar kunnen niks vinden. Twee jmt hikers komen naar ons toe en bieden ons eten aan nadat ze gehoord hebben dat we vandaag twee passen gedaan hebben. Blijkbaar een hele prestatie. Voor hun is het te zwaar en wij kunnen het goed gebruiken. We nemen het eten aan en bedanken hen hartelijk. We steken de Rea lakes over via een dunne landstrook en vinden daar meerdere campingplekjes. We zetten de tent op en maken het avondeten klaar. Nee niet het eten wat we gekregen hebben, eerst het zware eten, dan pas het lichte.

(Glenn pass)

(Rae lakes)

Dag 47 en 48, A good rest

Dag 47 en 48

Bishop

1269

Kilometers: 0

Deze twee dagen hebben we vooral gespendeerd met het eten van calorieën en onze lichamen rust geven. We veblijven twee nachten in hostel california, een aparte plek dat het bezoekem waard is. We hebben beide een schoon stapelbed maar er zijn er ook bij die gewoon op de bank in slaap vallen. Er heerst een relaxte sfeer, mede te danke aan de hoeveelheid wiet dat gerookt wordt. Je kan er ook gratis fietsen lenen waar we veel gebruik van gemaakt hebben. We fietsen naar de nederlandse bakker, de supermarkt, de wasserette, eigenlijk elke plek waar we moeten zijn doen we op de fiets. En als we niet in het hostel waren, kon je ons vinden in het stadspark, waar altijd wel iets te doen was. Spelende kinderen, mensen met honden, er werd gebarbequed. Leuk om te zien dat er gebruik van gemaakt wordt.

Morgen gaan we terug naar de pct via de kearsarge pass. We zien een klein beetje tegenop de klim, maar verlangen weer naar het avontuur.

Ohja voor ik het vergeet. Att, onze telefoon en internet provider heeft ons wederom van het netwerk geknikkert en we kunnen er ook niet meer op met onze telefoons. We hebben wel ons geld terug gekregen maar zitten nu zonder data. It is wat it is.