Dag 39, Walker pass

Dag 39

Near Bird spring pass - Near walker pass

1014,7 - 1052,3

Kilometers: 37,6

Vannacht hadden we onder een joshua tree geslapen en als we de tent afbreken zie ik dat een naald een gaatje gemaakt heeft in de bodem van de tent. Jammer maar helaas. We klimmen terug naar het pad en lopen naar het waterpunt. Er staat een weegschaal bij en we ontdekken twee dingen. Pap is 11 kilo afgevallen en ik maar 1. We hebben ook onze tassen gewogen en daar zat best wat verschil. Zonder water weegt die van mij 15,5 kilo. Die van pap weegt 12,5 kilo. Eten inbegrepen. En jullie mogen raden wie er steeds klaagt over een te zware tas. Wat ik vergeten ben te vertellen is dat we in Tehachapi een tent achter gelaten hebben. We hebben hem verderop gestuurd omdat we zoveel eten mee moeten nemen dat de tent er niet meer bij kon.

We lopen de berg op en de hele dag blijft het uitzicht hetzelfde. De wind neemt ook niet af. In de middag lopen we weer naar beneden richting Walker pass en het loopt heerlijk. Ik heb geen pijn meer in mijn voeten of in mijn knie. De blaren zijn bijna helemaal genezen en het lijkt wel of ik vlieg. We passeren wat dayhikers en met grote genoegen lijkt het wel of ze stil staan. Een echt walking machine.

Bij Walker pass vullen we de flessen weer bij en besluiten om nog wat verder te lopen. Het gaat weer steil omhoog en halverwege vinden we een beschut plekje om te slapen. Er is een muur van takken gemaakt om de wind tegen te houden maar die is te laag voor de tent. Daarom besluiten we om te gaan cowboy-camping. Onder de sterren slapen zonder tent. Paps eerste keer. Ik ben benieuwd

Dag 38, Green river

Dag 38

Near Robin bird spring - Near Bird spring pass

972,7 - 1014,7

Kilometers: 42

Ik loop flink achter met schrijven. We zijn momenteel in kennedy meadows (yay) en ik loop 10 dagen achter. Vandaag is dag 43 en ik weet niet echt meer wat er precies gebeurd is en heb iets te weinig tijd om het te herrinneren.

Het was veel wind, veel zand en veel klimmen en dalen. En onze tweede marathon. De fotos moeten maar voor zich spreken <3

Dag 37, Deer again

Dag 37

Mijl 584 - near Robin bird spring

937,7 - 972,7

Kilometers: 35

We staan op en lopen naar een bron 5 kilometer verderop om te ontbijten. Als we nog geen 10 minuten onderweg zijn zien we midden op het pad weer een hert staan. Dat is al de derde keer en het lijkt wel of wij de enige zijn die herten zien.

Het pad leid ons verder het bos in en uit en uiteindelijk is het weer een heel klauter werk. Het lijkt wel of het hele bos op het pad is gevallen. Om 6 uur vullen we onze flessen bij in Robin bird spring en lopen nog een uurtje verder. We zetten de tent weer op midden in het bos.

Dag 36, Hiking again

Dag 36

Tehachapi - mijl 584

899 - 937,7

Kilometers 26

Omdat het gisteren laat was geworden hadden we nog geen tijd gehad om de overige gear die we niet nodig hebben op te sturen naar een stadje verderop. Dat stond vandaag bovenaan de to-do list. Zodra het pakketje verstuurd is kunnen we de auto terug inleveren. En omdat we gisteren een vertraging hadden opgelopen vonden we dat we wel een voorsprongetje verdiend hebben. We liften daarom niet terug naar de plek waar we het pad verlaten hebben, maar naar waar het pad de snelweg kruist 9 mijl verder. We staan er nog geen 10 minuten tot er een busje stopt en ons wel langs de snelweg wilt afzetten. Om 11 uur zetten komen we aan en kunnen we onze voettocht naar canada hervatten. Volgende stop: Kennedy meadows. Het einde van de woestijn en het begin van de high sierra, waar we erg naar uit kijken. We verwachten er 7 dagen over te doen, maar we hebben voor de zekerheid voor 9 dagen eten meegenomen.

We het pad leid ons meteen de berg op en zodra het tijd is om de tent op te zetten zijn we weer tussen de bomen.

Dag 35, A roadtrip

Dag 35

Tehachapi

899

Kilometers: 0

We staan om 6 uur op en vertrekken meteen. Het cafe sluit om 3 uur al en we moeten de auto inleveren voor 4 uur 's middags. Omdat ik nog geen 25 ben mag ik nog niet in een huurauto rijden. Daarom is de taak van chauffeur op pap aangewezen. Ik kan lekker boterhammen smeren en serie kijken. Om half 8 horen we een klap en zien we de melding verschijnen dat de luchtdruk weg is in de linker voorband. De auto wordt naast de weg gezet en we zien dat we een klapband hebben. We kijken achter in de kofferbak en zien daar een thuiskomertje liggen. We verwisselen de band en rijden naar een autogarage. We moeten wachten tot het 8 uur want dan gaan ze pas open. Zodra we geholpen worden krijgen we te horen dat ze die band niet hebben. We rijden naar de volgense garage en jawel, ze hebben de band. Ze moeten alleen op goedkeuring wachten van enterprice dat ze aan de auto mogen werken en dat kon lang duren. En dat deed het ook. Na 4 uur zat de band erop en konden we verder rijden. Even een band verwisselen zit er in de usa niet bij. We rijden verder en hebben al snel door dat we de auto nooit optijd in kunnen leveren. Ik bel enterprice op en leg de situatie uit waarop ik als antwoord krijg dat we de auto tot morgen 1 uur in kunnen leveren. Dat is nog eens een meevaller. We rijden verder en om 2 uur komen we aan bij paradice valley cafe. We worden meteen herkent en geven ons het pakketje mee. Eindelijk. Na 5 weken hebben we hem eindelijk in handen. We bestellen wat te eten en maken de doos open. De serveersters kijken nieuwsgierig met ons mee. Een pak koekjes, twee jassen, een schoon tshirt (die ik meteen aantrek), een slaapzak en mijn bril. Kan ik eindelijk wat zien ;)

De vorige keer dat we hier waren was het overladen met hikers. Nu zien we er nog maar 4. Een groepje van 3 mannen en een vrouw alleen. De mannen vragen aan ons of we ook hikers zijn en of we een auto hebben waarop we ja antwoorden. We leggen de situatie uit en ze moeten er wel om lachen. Ze vragen of ze een ritje kunnen krijgen terug naar het trailhead. Het is de andere kant op dan waar we naartoe moeten maar we zijn de beroerste niet en bieden ze graag een lift aan. We hebben al zoveel liften gekregen, we zijn blij om dat nu terug te kunnen doen.

Als we terug rijden zie ik alle plaatsen weer waar we langs zijn gelopen: Idyllwild, big bear, cajan pass, wrightwood, silver lake, acton. Alle bergen die we zien em waar we we langs rijden. Die hebben we allemaal beklommen en het zijn er veel. Als je er langs rijd zie je pas hoeveel we al gelopen hebben. Ik krijg er een trots gevoel van.

Natuurlijk gaat de terugweg niet zonder tegenslag. Als we nog maar 45 minuten hoeven te rijden zien we achter ons zwaailichten en wordt pap langs de kant van de weg gezet. Hij had een stopbord gemist. Ondanks dat hij er extra op heeft gelet omdat dit een paar jaar eerder ook al gebeurd is, ziet hij er een over het hoofd. In het midden van de woestijn, op een grote vlakte waar je 20 kilometer ver kan kijken plaatsen ze een stopbord. Beetje raar maar goed, regels zijn regels. We krijgen een waarschuwing en mogen onze weg vervolgen. Verder naar ons motel, waar het koude bier op ons staat te wachten.

Dag 34, Finally a nero

Dag 34

Mijl 550 - Tehachapi

884,6 - 899

Kilometers: 14,4

Vannacht was het mijn beurt om de tent af te breken en bij de ander erbij te kruipen. Het waaide zo hard dat de bovenkant van de tent mij af en toe een nachtkusje gaf. Zo plat ging die. Ik besloot de tent af te breken en er maar op te gaan liggen. Terwijl ik bezig was moet ik pap hebben wakker gemaakt want hij riep naar me en zei dat ik bij hem erbij kon gaan liggen. Snel de tent in mijn rugzak proppen en met slaapzak en ben ik bij pap gaan liggen. Af en toe moesten we de tent uit om haringen te verstevigen maar verder hebben we prima geslapen.

We staan vroeg op en beginnen meteen aan de wandel. We willen vandaag naar Tehachapi. We moet 9 mijl lopen naar een weg en daar een lift zien te krijgen. Onze eerste nero dus. Een nero is een dag waarop je minder dan 10 mijl (16 kilometer loopt. Een near zero. Thuis is een wandeling van 16 kilometer een aardige afstand om te lopen. Hier geld dat echter niet. Met 16 kilometer per dag haal je canada niet.

Een lift krijgen bleek makkelijker dan gedacht. We stonden met drie dames te liften en na 10 minuten stopten er een pickup die toch die kant op moest. Sommige van ons konden gaan zitten op de achterbank, de rest kon in de laadbak. En je kan al raden wie er achterin de laadbak zaten. Echt een heerlijk gevoel. We werden bij een duitse bakkerij afgezet en na wat zoete broodjes en twee duitse broden gekocht te hebben liepen we naar het postkantoor om eindelijk ons verloren pakketje op te kunnen halen. We lopen naar de balie en vragen naar ons pakketje. Ze gaat zoeken maar komt met lege handen thuis. Oh nee he niet weer. Ze heeft geen idee waar het pakketje kan zijn en wij hebben geen track en trace. We lopen naar en bedenken ons waar hij kan zijn. De laatste plek waar hij was was in paradice valley cafe. We zouden ze kunnen opbellen. We krijgen een serveerster aan de telefoon en ze verteld ons dat het pakketje nog daar ligt, maar dat de postbode het pakketje niet mee wilt nemen. We bedanken haar en bedenken wat we het beste kunnen doen. "We kunnen een auto huren en er naartoe rijden" oppert pap. Een ander idee kunnen we niet verzinnen dus lopen we naar enterprice. Zo gezegd zo gedaan. We huren een auto voor 2 dagen en kunnen nu naar de supermarkt rijden in plaats van lopen. Morgen zullen we naar paradice valley cafe rijden, een rit van 3,5 uur. Vandaag gaan we de rest van de dag rusten.

Dag 33, Hotdogs on memorial day

Dag 33

LA aquaduct - mijl 550

850 - 884,6

Kilometers: 34,6

Ik word midden in de nacht wakker gemaakt door papa. Hij schreeuwt van buitenaf dat hij bij mij komt liggen en dat hij zijn tent gaat afbreken. Ik hoor de wind om mijn tent heen gieren en bij elke windvlaag vraag ik mij af of de tent het zal houden of niet. Ik kijk op de klok en zie dat het kwart over tien is. Nog een hele nacht te gaan. Veel geslapen hebben we niet. Steeds kort en met angst dat alles weg waait. Om half 5 gaat de wekker en is het tijd om te vertrekken. Haastig en slordig wordt alles ingepakt en we vertrekken meteen. Het is ijskoud. We worden wel beloont met een prachtige zondopkomst. We volgen het aquaduct verder tot we er af moeten en naar een windmolenpark lopen. Je ziet ze in de verte al staan maar ze lijken maar niet dichterbij te komen. Het lijkt net of we in de monty python film, the holy grail, spelen en Lancelot een kasteel aanvalt maar steeds niet dichterbij komt. Tot plots hij er recht voor staat. Zo ging dat bij ons ook. Opeens stonden we ervoor en liepen we tussen de windmolens. Als jullie ooit een mooie wandeling willen doen dan raad ik deze alvast vast. Het voelt uitzichtloos en het is verdomd saai. De molens maken ook een geluid dat nog het meest overeenkomt met een vliegtuig dat over vliegt. Maar het is vlak en met wat muziek in de oren lopen we flink hard door. Als het 10 uur is zie ik dat we al 19 kilometer gelopen hebben. We zien gelukkig dat de laatste molens in zicht zijn gekomen, wat betekend dat we aan de overkant van de Mojave woestijn zijn gekomen en mogen gaan klimmen. Het gaat steil maar onze conditie wordt met de dag beter. We komen aan bij de top en zien daar veretop in de bosjes wat stoelen staan en een handjevol hikers. We gaan erbij zitten en krijgen een koud blikje drinken in de handen gedrukt. Er liggen ook koekjes en appels. Allemaal dankzij trailangel Daniel. Hij zorgt er normaal voor dat er op dit punt water ligt maar vandaag is het een speciale dag. Het is memorial day. Een feestdag in de usa en daniel besloot om deze dag met ons te vieren. Hij vroeg of er mensen waren die zin hadden in hotdogs. Je kan geen memorial day hebben zonder hotdogs. We moeten ze alleen wel zelf warm maken. Ik pak mijn kooktoestel en begin voor iedereen hotdogs warm te maken. Als het weer tijd is om te gaan bedankt daniel me voor het bakken. "Wat, nee joh. Jij bedankt voor de hotdogs."

Na een kilometer gelopen te hebben zien we wat kampeerplekjes tussen de bomen. De wind is wat afgenomen en we hopen dat dat vannacht zo zal blijven. We zullen zien....

Dag 32, Walking on water

Dag 32

Bear campground - LA aquaduct

812 - 850

Kilometers: 38

Voor ons ligt de Mojave woestijn. Dat is een droge vlakte waar geen druppel water te vinden. Er is alleen hitte en wind te vinden. Vanaf hikertown, een plek waar we gratis kunnenh camperen, is het 38 kilometer lopen tot we de andere kant van de vlakte bereiken en we weer water zullen vinden. In die 38 kilometer is er geen schaduw of schuilplek te vinden en kan het makkelijk 38 graden celcius worden. Daarom gaan veel hikers 's nacht wandelen om de hitte te verwijden. Ons plan voor vandaag was dan ook om naar hikertown te lopen en daar om 3 uur 's nachts te vertrekken. Vanaf de camping naar hikertown is het ongeveer 21 kilometer lopen bergafwaarts. We zullen daar dan ook vroeg aankomen. Altans dat was het plan.

Ik word midden in de nacht wakker van het geluid van regendruppels op mijn tent. De wind giert om mijn tentje heen en ik val weer snel in slaap niet helemaal zeker wat dat betekend (ik sliep nog half). De volgende ochten regende het niet meer maar was het wel mistig en koud en de wind was in de nacht niet afgenomen. We pakken snel onze tas in en beginnen met lopen. Eenmaal aan de wandel hebben we het niet koud meer. Het bevalt ons eigenlijk wel. Doet een beetje aan thuis denken. We lopen de bossen uit en kregen uitzichten te zien van de mojave woestijn. Er hangen wolken boven en het ziet er niet heet uit. Mischien is vandaag wel onze geluksdag. We lopen de berg naar beneden de mist uit en bereiken rond lunchtijd hikertown. Een plek waar allemaal kleine huisjes staan in de stijl van een old western. Er is een bank, saloon, barber, sherif. Noem het maar op. De huisjes zijn niet groter dan 2 bij 3 en je kunt ze huren om de nacht in te spenderen. Ik heb helaas geen foto's gemaakt. Ons plan was om de tent hier op te zetten maar nu we er zijn, zijn we er niet meer zo zeker van. Het waait er zo hard dat ik moeite moet doen om overeind te blijven. Om gek van te worden. Maar zoals verwacht komen we hier een hoop hikers tegen. Sommigen zijn bekend, de andere weer niet. We zien een klein groepje in een auto stappen en pap en ik besluiten om mee te gaan naar de supermarkt. Het eten is weer bijna op dus zullen we wat bij moeten kopen. We eten en drinken er wat en maken er een gezellige lunch van. Gameboy is erbij maar de rest kennen we niet. En of je elkaar kent of niet, we zitten allemaal om een grote tafel als een groep. Zo gaat dat altijd hier en ik vind het telkens prachtig om te zien. Allemaal vreemdelingen maar toch zijn we allemaal bekend. We hebben het er over hoe iedereen de oversteek gaat maken. Een meisje wacht op haar vriendin en dan gaat ze om 8 uur 's avonds vertrekken met glowsticks, muziek, margaritas en mushrooms. Sommigen vertrekken om 3 uur, weer andere om 5. En er zijn erbij die het nog niet weten. Pap en ik weten het eigenlijk al. Het waait ontzettend hard en het is koud. Waarom wachten tot morgen als je nu al kan vertrekken. Om 3 uur zijn we weer terug in hikertown en we vullen al onze flessen. En zodra de tassen weer ingepakt is begeven Graceful en Kool-aid zich naar de mojave woestijn. De zon is weer gaan schijnen maar we moeten nog steeds al onze kleren aanhouden. Perfect weer. We lopen een half uur en dan komen we het LA aquaduct tegen. Een kanaal dat het water van de bergen naar LA vervoert. We volgen dit kanaal tot we over kunnen steken en een ander aquaduct moeten volgen. Dit keer is het een grote metalen pijp waar geen eind aan lijkt te komen. We lopen denk ik wel uren lang langs de pijp en er lijkt geen eind aan te komen. De wind en de vlakte maakt dat de wandeling erg traag aanvoelt. Wel zien we langs de weg joshua trees. Een woestijnboom die we nog niet eerder zijn tegen gekomen. Na wat een eeuwigheid lijkt te duren slaat het pad rechtaf en volgen we weer een nieuw aquaduct. Deze keer hebben ze er asfalt overheen gegoten dus erg spectaculair is het niet. Het loopt wel fijn. Ook hebben ze in het aquaduct allerlei bochten gemaakt dat toch nog voor wat afleiding zorgt. Om 7 uur maken we wat eten warm maar besluiten om nog wat verder te lopen. De wind neemt wat af en zodra het begint te schemeren zetten we onze tenten op achter een zandheuveltje. Hopelijk zal die ons wat bescherming bieden.