Dag 31, Sing me the song

Dag 31

Lake hughes road - Bear campground

781,7 - 812

Kilometers: 30,2

Zodra ik de schoenen aantrek voel ik al gelijk dat ze veel beter zitten dan de vorige paar. Ik ben benieuwd hoe het zal gaan. We waren gisteravond een stukje terug gelopen om de tent op te zetten. Maar nu we weer terug bij de weg zijn zien we water en koekjes liggen. Wat hebben we toch ook een geluk. We nemen wat koekjes en steken de weg over. Het pad lijkt op het begin erg veel op die van gisteren, maar zod ra we op de top van de berg staan kijken we onze ogen uit. Er is hier een paar jaar geleden een bosbrant geweest en de planten beginnen net weer terug te groeien. Normaal zijn afgebranden bomen een treurig gezicht, maar dit is anders. De natuur wordt herboren, en daar zit echt schoonheid in.

We lopen afwisseld naar beneden en naar boven en het landschap verandert steeds. Dan lopen we weer in de bossen met de mooiste kleuren groen en het paarse gras, en dan lopen we in afgebranden stukken en hersteld de natuur zich op haar eigen unieke manier. Dan zijn het struiken, dan paarse en roze bloemen. Het is werkelijk waar prachtig.

Nadat we de lunch op hebben en we weer verder lopen zien we daar eigenlijk best onverwacht in stenen geschreven: 500. Dat betekent dat pap en ik vandaag 500 mijl gelopen hebben, of 800 kilometer. En ik kan niet anders dan de proclaimers opzetten en zachtjes meezingen: _and I would walk 500 miles and I would walk 500 more..._ Een paar jaar geleden hebben we met de familie een meerdaagse kanotocht gedaan op de green river. 4 dagen lang zagen we niks anders dan het water en de canyon waar we in aan het peddelen waren. Geen brug, geen weg alleen ons gezin in een kano met dit nummer op de achtergrond. De muziek kwam uit de kano van Fabrice, de vriend van mijn tweelingzus, en dat nummer speelde hij voor welke onbezonne reden dan ook non stop. En nu ik hier dat nummer hoor na echt 500 mijl gelopen te hebben moet ik meteen aan mijn familie en vrienden denken die aan de andere kant van de wereld zijn. Ik kan niet anders dan een traantje wegpinken. Ik mis jullie jongens, maar ik zal toch nog echt wat meer dan 500 mijl moeten lopen voor ik jullie weer zie. Of nou ja, moeten. Ik mag.

(Uitzicht in de vroege morgen)

(Op the top)

(De bossen)

(10 am)

(Restant van de bosbrant)

(Maar het groeit weer terug)

Dag 30, A side trip

Dag 30

Bouquet canyon road - lake hughes road

747 - 781,7

Kilometers: 34,7

Ik begin vandaag met lopen op de wandelschoen. In de ochtend zijn mijn voeten altijd wat kleiner en dan passen ze net in de wandelschoen. Als mijn voeten in de middag weer opgezwollen zijn zal ik de trailrunners weer aan doen. Maar naar een paar uur lopen merk ik dat de voet zich een beetje aan gaat passen aan de schoen en zitten de tenen niet meer op elkaar maar gewoon naast elkaar. We lopen berg op en berg af en het landschap verandert niet veel. Het is eigenlijk best een saaie dag. De knie doet ook weer pijn dus al met al een goed begin de dag. Rond lunchtijd komen we aan bij een brandweerkazerne waar we onze waterflessen bij kunnen vullen. Tussen de bomen staat een picknicktafel en we zien dat er wat hikers aan zitten. We lopen er naar toe en krijgen te horen dat er nog twee biertjes in de koelbox zitten. Die hadden we niet eens gezien. Met een koud biertje in de hand maken we wat noedels warm en merken dat ons gas bijna op is. Ja dat is niet slim van ons. Het is nog twee dagen tot hikertown, een hostel voor hikers, en er ligt verderop nog een weg die naar een klein stadje gaat. We hopen daar een lift te kunnen krijgen en anders wordt het twee dagen koude aardappelpuree. We blijven nog wat uurtjes in de schaduw liggen en gaan dan weer op pad. Om 5 uur bereiken we de weg. Er ligt koud water en koekjes voor ons klaar en zodra dat op is bekijken we onze situatie weer. We hebben bereik en bellen de winkel op met de vraag of ze eigenlijk wel gas verkopen. Nee dat hadden ze niet. Tja niks aan te doen. We bekijken het internet weer en ik heb een schoen gevonden die mij denk ik wel zal bevallen. Het probleem is echter dat de levertijd 10 werkdagen is. Het eerst volgend stadje dat in aanmerking zou komen zou dan kennedy meadows zijn, dat 345 kilometer verderop ligt. Dat is tevens het eindpunt van de woestijnsectie en het begin van de high sierra. De situatie ziet er dus niet al te best uit tot pap met het idee komt om een taxi te bestellen en naar LA te gaan. Dan kunnen we naar de REI nieuwe schoenen kopen en mischien ook wel wat hamburgers eten. Zo gezegd zo gedaan. We bestellen een uber en om half 8 staan we in Los Angeles. We stappen de REI in en worden uiterst vriendelijk geholpen. De voeten worden opnieuw opgemeten en ik ben 1 maat gegroeit. Pap zijn voeten worden ook gemeten en pap is zelfs 2 maten gegroeid. Hij begon ook al blaren te krijgen en is ook toe aan nieuwe schoenen. Thuis begon ik met maat 43, ik heb nu 45. Pap had 44 en zit nu op 46. Ik hoop dat de voeten weer zullen krimpen als we thuis zijn anders gaan we een hoop nieuw schoenen nodig hebben. We rekenen af en stappen weer naar buiten. De oude schoenen gaan meteen in de prullebak en we trekken onze nieuwe patta's aan. We hadden een mac donalds gezien op de heenweg en onze nieuwe aanwinst moet natuurlijk gevierd worden. We lopen langs een supermarkt op en zien dat ze aardbijen verkopen voor $3,49 voor een grote doos. Binnen 5 minuten zijn ze op waarna we de weg naar de mac donalds kunnem vervolgen. We bestellen de halve menukaart en nemen een uber weer terug naar het pad. Om half 11 zijn we weer terug en om 11 uur staan de tenten en liggen we warm in de slaapzakken. Wat begon als een saaie dag is toch een hele achtbaan geworden. Een heerlijk spontaan tripje van de pct. Ik moet er maar mee lachen.

(10 am)

(Brandweermannen aan het oefenen)

(Op de top)

Dag 29, Learning to walk again

Dag 29

LA RV Resort - Bouquet canyon road

715 - 747

Kilometers: 32

We zijn weer begonnen. De voeten zijn zover genezen dat we het weer aan durven. We hijsen de rugzakken op de rug en gaan er weer tegenaan. En we merken het meteen. De volgels fluiten, er waait een koele wind en het uitzicht is prachtig. Kortom: het is weer afzien. Mijn hele lichaam protesteerd tegen de keuze om weer te gaan lopen. De conditie is ver te zoeken, mijn knie doet weer pijn en de rugzakken zijn te zwaar. Waarom doen we dit ook al weer?

Maar naar een paar uur afzien merken we dat de conditie weer beter begint te worden en de rugzakken voelen we al bijna niet meer. Ik heb om de voet wat rust te gunnen mijn trail runners weer aan. Mijn knie is het daar echter niet mee eens. Ik moet echt mijn wandelschoenen weer aan maar mijn voet past er amper in. Ze zijn echt te klein. Dan maar verder op de trail runners en hopen op het beste.

Onze taxichauffeur naar het ziekenhuis was een man die op blote voeten deed hardlopen. Hij had al meer dan 3000 mijl door alle 50 staten gerend. Hij had mijn schoenen bekeken en zag dat het gedeelte onder mijn hak erg versleten was. Hieruit concludeerde hij ik te veel op mijn hak neer kom waardoor mijn knie steeds een klap op moet vangen. Hij verteld dat ik plat op de voet moet neerkomen en via de bal van mijn voet de volgende stap moet maken. Ook kreeg ik wat tips om blaren te voorkomen. Zo moet je de huid soepel en sterk houden. Niet dik maar juist rekbaar. Je moet elke avond de voeten met olie insmeren en 's ochtends met droge voeten beginnen. En zo moet ik weer helemaal opnieuw leren te lopen. Voorheen zette ik mijn voeten neer in een V. Ik merk nu dat ik dat al verholpen heb en ze automatisch parallel naast elkaar zet. Als dat me lukt moet dit ook lukken, hoop ik.

We komen Gameboy weer tegen vandaag. Hij was gisteren ook op de camping en we hadden wel verwacht dat we hem tegen zouden komen. Ik raak met hem aan de praat en verlies pap uit het oog. Na een uurtje haal ik hem weer in en is Gameboy nergens meer te bekennen. Rond 11 uur lopen we door Aqua Dulce. Een klein stadje met wat restaurants en een drankwinkel. Omdat we de laatste dagen al zoveel hebben gegeten en ook al een stevig ontbijd op hadden besluiten we om de restaurants over te slaan en nog wat kilometers te lopen voor we onze Sièsta houden. We kopen nog wel wat koud drinken. Zodra we het stadje uit zijn en de eerste berg hebben beklommen zien we bij een auto een koelbox staan met het logo van de pct. Dat moet voor ons zijn. We maken de koelbox open en deze is gevuld met ijskoud drinken. Ja hier doen we het voor. Ook liggen er zakjes chips waar we heerlijk van genieten. Dat zulke kleine dingen je hele dag goed kunnen maken. Ik blijf er van opkijken. We lopen nog wat verder tot we in de schaduw van wat bosjes onze sièsta houden. Ik laat mijn voeten luchten en zie dat er wat blaren bij zijn gekomen. Tja niks aan te doen. Om 3 uur vertrekken we weer. We beklimmen de volgende bergrug en op de top rusten we weer wat uit. Ik zie dat ik wifi heb en ga opzoek naar nieuwe schoenen. Een schoen die de kwaliteiten van de wandelschoen en de trail runners kombineert. Dat moet er toch zijn? Een stevige schoen met enkelsteun zoals een wandelschoen en de brede toebox en de ademheid van de trailrunners. Ik kan echter niks vinden dus zet ik mijn telefoon weer uit en ga maar aan de afdaling beginnen. Hier had ik erg tegenop gekeken omdat afdalen met een zere knie geen pretje is. Daarom trek ik mijn wandelschoen maar aan en hoop dat dit wat verlichting zal bieden. Mijn tenen liggen zowat dwars en dubbel over elkaar maar het moet maar even. Zodra het begint te schemeren zoeken we een plekje en zetten we de tenten op. Morgen weer een dag.

(Completion monument)

(Onder de snelweg door)

(Door de canyons)

(10 am)

(Trail magic)

(De laatste zonnestralen)

Dag 25 tm 28, A break

Dag 25 tot en met 28

LA RV Resort

715

Kilometers gelopen: 0

Deze paar dagen hebben we gebruik gemaakt om te rusten en te genezen. De eerste dag was er een verpleegster die ook de pct aan het lopen was. Ze had mijn voeten bekeken en rade me aan om naar een dokter te gaan. Na de verzekering gebeld te hebben via mijn zus Jessie (bedankt jessie!) kregen we te horen naar welk ziekenhuis we konden gaan. Daar zijn we de tweede dag naartoe gegaan en dat heeft ook de hele dag geduurd. We werden geholpen midden in de gang en ze moesten alles van de verzekering weten. Een heel gedoe. Ik heb een antbiotica-kuur meegekregen en verschillende andere medicijnen voor de pijn.

Ook zijn we nog naar de rei in Los Angeles geweest met wat andere invallide hikers. Een man die op de camping woont had ons gebracht. En verder hebben wij ons vooral veel verveelt. We hebben veel bekende hikers zien komen en gaan en de drang om verder te lopen werd bij elk afscheid groter. Op de laatste dag zagen we Petyr en Gameboy weer. Ze namen een zero op de camping en gaan morgen weer verder lopen. Petyr wat later op de dag want hij moet nog wachten op een pakketje. We voelen ons weer goed en zijn klaar om verder te gaan. We eten avondeten in de woonkamer en bespreken onze plannen met de nederland die ook al een tijdje op de camping zit vanwege pijn maar waar ik de naam van vergeten ben en een vrouw genaamt Andy die na een flinke val ook wat langer op de camping verbleef. Zij zijn van plan om een lift te nemen naar Hikertown, 70 mijl verderop. Er komen wat koelere dagen aan en dat maakt het perfect om de Mojave woestijn over te steken. Wij gaan echter verder over de pct vanaf de camping. We nemen afscheid en gaan naar een buitentafel om de tas in te pakken. We maken nog wat noedels warm als er naar ons geroepen wordt. Er zit een grote groep rond een tafel en ze nodigen ons uit om bij hun te gaan zitten en wat pizza en bier te pakken. Een hiker genaamd Beermeister trakeert op pizza en bier en ze maken er een heel feestje van. En wij houden natuurlijk wel van een feestje. Een afscheidfeestje van de camping als het ware. We zijn er weer klaar voor.

Dag 24, Smart decisions

Dag 24

Sulpher springs trail camp - LA RV Resort

654,4 - 715

Kilometers gelopen: 19,3

Ik word wakker en kijk naar mijn voeten. Op de linkervoet zit een grote blaar op de bal van mijn voet. Hij is zo groot dat ik er niet op kan staan. Dat wordt inprikken. Het heeft vannacht gevroren en het is koud. Om warm te worden is pap alvast aangelopen. Ik zet muziek op en volg zijn voorbeeld. Ondanks de staat van mijn voeten helpt de muziek mij de moed erin houden. Ik weet echter dat het geen zin heeft om zo door te blijven lopen. Soms krijg je een blaar en wordt het vanzelf beter, soms blijft het hetzelfde, en soms wordt het erger, wat nu het geval is. Maar ik kan best eigenwijs zijn en ik heb helemaal geen zin om te stoppen. En zo ontmoet ik Off season. Een vrijwilliger waarmee ik aan de praat raak. Ze vertelt me dat de enige manier om canada te bereiken is door slimme keuzes te maken. Pap heeft mij dit ook al een paar verteld. Ik weet dus wat ik moet doen. Om 12 uur komen we bij een highway bij een brandweerkazerne. Op de parkeerplaats is trailmagic. Een groepje vrijwilligers deelt chips, snoep en koud drinke uit. We maken een praatje met een vrijwilligster en vragen of er mischien iemand is die ons een lift kan geven naar acton. Er is daar in de buurt een camping net naast de pct. Een wat oudere man bied aan om ons te brengen. Hij rijd ons naar de camping toe (dat zeker een half uur duurde) en zet ons af. De camping zelf ziet er anders uit dan de campings die we tot nu toe gezien hebben. Er is een zwembad, pizzaoven, veranda, gemeenschappelijke woonkamer en de gebruikelijke wc/douche huisjes. Je kan er ook een tippi (indianentent) huren en ook zijn er huisjes. Allemaal in vergaande glorie. Wij zijn echter al blij met een plek waar we de tent op kunnen zetten. We zullen hier met grote tegenzin een paar dagen blijven zodat mijn voeten weer kunnen genezen.

Dag 23, Breakfasts

Dag 23

Little jimmy campground - Sulpher Springs trail camp

617,8 - 654,4

Kilometers: 36,6

Omdat ik last van mijn voeten heb hadden we gisteravond al besloten om vandaag wat rustiger aan te doen. We staan om 7 uur op en het eerste wat ik doe is mijn voeten verzorgen. Deze zien er niet goed uit, maar pijn doen ze niet. Omdat ik gisteren en eergisteren last van mijn achilles had kreeg ik het advies van Jenna en Kilian om tweemaals per dag twee ibrofen te slikken. Of vitamine i zoals dat op de trail heet. Jenna en Kiliam zullen het wel weten want zij studeren geneeskunde. En het blijkt te werken want de pijn in mijn achilles is verdwenen. Maar mischien is dat ook de reden dat mijn voeten geen pijn doen. Desalnietemin zullen we moeten lopen vandaag want hier blijven is geen optie. We eten ook meteen ons ontbijt en om 8 uur lopen we aan. Wat ik vergeten was te vertellen gisteren is dat er op deze parkeerplaats wel 30 hikers sliepen! Zoveel hebben we er in de afgelopen weken niet eens op het pad gezien. En nu zijn ze er opeens allemaal. En wat ons nog het meest verbaasde is dat toen we vertrokken vanochtend, we niet eens de laatste waren. Het voelt voor ons echt laat.

Zodra we vertrekken lopen we door een bos dat door een bosbrand getroffen is. De bomen en alles om ons heen zijn zwart en het pad is stoffig. Toch is er schoonheid te vinden in deze treirige omgeving. Je ziet nieuwe planten en bloemen groeien, hoe klein ze ook mogen zijn, en het uitzicht blijft ons verwonderen. Vandaag trakteert moeder natuur ons met wolkenvelden onder ons. Het ziet er zo zacht uit, dat je er bijna op zou willen liggen om een dutje te doen.

We lopen langzaam naar beneden tot we weer dezelfde highway als gisteren moeten oversteken. Er is een parkeerplaats en we zien de wegblokkade net achter ons. We lopen de parkeerplaats over en horen van een hiker dat we weer mogen gaan klimmen. Net waar we zin in hadden. De klim lijkt op de klim van gisteren alleen is deze minder hoog. Na een uur of wat gelopen te hebben komen we in het zadel van de berg en zien daar 3 hikers en heel veel tassen. Blijkbaar is er een sidetrail die naar de top van de berg gaat. Omdat we gisteren al een berg beklommen hebben en met de voeten in gedachten lijkt het ons beter om verder te lopen op de trail, die nu weer naar beneden gaat. We passeren de highway weer en besluiten om in de schaduw van een boom naast de weg een tweede ontbijtje te nemen. Een hiker genaamd icespy is hier ook en we maken een praatje met hem. Na het ontbijd genuttigd te hebben zijn we klaar om aan de volgende etappe te beginnen als er een vrouw voorbij komt rijden. Ze stopt, draait om en stopt. 'Lusten jullie mischien nog een laat ontbijd?' Ja natuurlijk. Dat gaat er altijd nog wel in. Ze stapt uit de auto, haalt wat stoelen en een tafel uit de auto en begint de tafel te dekken. Ze verontschuldigd zichzelf dat ze zo weinig eten heeft. Er was een groep van 35 hikers voor ons geweest die bijna alles op hadden gegeten. Zodra ze klaar is zien we de gedekte tafel en het eten dat nog over is. De tafel staat helemaal vol. We mogen onze eigen sandwiches maken en we houden ons niet in. Hummus, mayo, ham, komkommer, sla, tomaat en zelfs chips gaan op de boterhammen. De koffie is op en we moeten het doen met wat er in de koelbox zit, die gevuld met bier blijkt te zijn. En dat vinden wij natuurlijk helemaal niet erg. It is happy hour somewhere, right? En terwijl zitten te genieten van ons derde ontbijt druppelen langzaam andere hikers binnen die naar de top van de berg waren geklommen. Je kon ze niet blijer maken. Na onszelf volgepropt te hebben nemen we afscheid van onze trailangel en rollen het pad weer op. We lopen een kilometer langs de weg tot we wederom de weg over moeten steken en zien dat de pct vanaf hier gesloten is. Er is een zeldzame kikker in het gebied en we mogen niet verder waardoor we gedwongen zijn om over de weg te lopen. Roadwalking zoals ze dat hier noemen. De snelweg is afgesloten en omdat er in dit gebied geen andere bestemming is dan Wrightwood is de weg helemaal leeg. Het loopt heerlijk. Na een kilometer of 5 kunnen we weer van de weg af bij een camping om een pad te volgen dat naar de pct leid. De pct gaat een vallei door en na 8 kilometer doorkruist hij de highway weer. We besluiten dan ook om gewoon door te lopen op de weg en een shortcut te nemen wat ons zeker 8 kilometer klimmen en dalen scheelt. We lopen verder en moeten uiteindelijk de weg toch echt verlaten om en verder gaan op de pct. We lopen 5 kilometer en zijn op de grond in stenen geschreven: '400'. Zoveel mijl hebben we al afgelegd. Het blijft een gekke gedachte. Op naar de volgende mijlpaal, the _And I would walk...._

We gaan om 3 uur aan een picnic tafel zitten on wat noedels te eten. We zitten aan tafel met Orange coat die net bezig is zijn voeten te verzorgen als we achter ons horen: 'ooh you cheaters'. Het zijn onze duitse vrienden die moe aan komen lopen. Ze hadden de langere route genomen via de camping en zo hadden we ze ingehaald. Ze waren vanochtend twee uur eerder opgestaan maar de vallei bleek (in hun woorden) prachtig te zijn. Je kon er zwemmen en heerlijk wandelen. "Ooh wow you could swim there, I have never done that before" zei ik sarcastisch. Orange coat had ook de langere weg gelopen maar beaamt na onze verhalen over de heerlijke roadwalk en met een blik op zijn voeten dat hij ook via de weg had moeten lopen, wat meteen een einde aan de discussie maakten. We liepen na de dichtsbijzijnde camping 9 kilometer verderop. Ze hadden er water wat we nodig hadden. We ariveerden wat later dan normaal en de hele groep van vannacht had dezelfde camping uitgekozen. Ze zetten meditatiemuziek op en gingen gezamelijk yoga doen. Hoewel ik graag had meegedaan trok ik mezelf terug in mijn tent zodra deze overeind stond. Mijn voeten zien er met de dag slechter uit. Ik zal jullie de foto's besparen want toen ik ze doorstuurde naar mama begon ze te huilen. Ik herhaal mijn voeten-routine en ga slapen. Ik ben geen expert in eerste hulp of geneeskunde, maar ik weet wel dat als ik mijn voeten niet meer herken, het foute boel is.

Dag 22, No nero for us

Dag 22

Guffy campground - little jimmy campground

586,4 - 617,8

Kilometers: 31,4

Zoals we hadden afgesproken verzamellen Janna, Kilian, pap en ik 's ochtends vroeg om de picnictafel zodat we gezamelijk de 8 kilometer naar de weg kunnen lopen. Pap kijkt op zijn telefoon en moet lachen. Het is bij puur toeval precies 6:14, de tijd die we voor de grap hadden afgesproken. We lopen aan en ik voel mijn achilles een beetje opspelen. Maar pijn doet het niet. Om 7:50 komen we aan. Omdat de snelweg verderop is afgesloten vanwege wegwerkzaamheden is de hoop op een lift erg klein. We lopen naar een prikbord en zien meerdere telefoonnummers van locals die we eventueel konden bellen die ons dan op zouden kunnen halen. Maar voordat we een nummer konden intoetsen stopte er een auto achter ons en vroeg of we een lift nodig hadden. Het waren twee sectie hikers die weer terug naar huis gingen. Er was een amerikaanse hiker die ook een lift nodig had en met zijn 5 achterin gepropt reden we naar Wrightwood. We werden afgezet bij de supermarkt, maar omdat we nog niet hadden ontbeten gingen we met zijn alle naar de grizzly bear cafe. Het leek wel of we de hele menukaart hadden besteld. De tafel stond propvol. Pannekoeken, eieren, gebakken spek, worstjes, fruit. In niks was gebreke. En met de gratis refills in amerika was er aan drinke ook niks te kort.

Ik moet zeggen dat dit het meest hiker-vriendelijke stadje is die ik tot nu toe gezien hebben. In de supermarkt zijn er hele schappen ingericht voor pct-hikers. Voor zijn er tafels met oplaadpunten. Bij het tankstation kan je een gratis hotdog krijgen. Achter de hardwarestore is er een hele plek ingericht waar we de tassen achter kunnen laten, en overal hangen er posters met telefoonnummers die je kan bellen voor een kamer. Echt een toplocatie. Omdat we al een tijdje geen rustdag hebben genomen besluiten pap en ik om een van de locals te bellen voor een kamer. Er zijn hier ook huisjes te huur maar dat ligt net boven ons budget. 400 dollar voor 2 nachten.... Nee bedankt. Dus bellen we peter op. Hij heeft een kamer voor twee personen voor 100 dollar per nacht. Nog steeds prijzig, maar beter dan niks. Peter laat ons weten dat de kamer nog vrij is en dat hij ons over twee uur op kon halen. Prima, dan gaan wij nog wat boodschappen doen. We halen eten voor onderweg en eten voor de avond en ochtend die we in het stadje door zullen brengen. Het pakketje dat we in paradice valley cafe hadden verwacht en toen niet was aangekomen hadden we doorgestuurd naar dit stadje. Dus we moesten ook nog naar het postkantoor. Toen we onze naam doorgaven gaf de medewerker toe de naam te herkennen em ging in het magezijn naar ons pakketje zoeken. Even later kwam ze terug zonder pakketje en met goed en slecht nieuws. Het goede nieuws was dat het pakketje er wel was geweest, het slechte nieuws is dat ze het doorgestuurd hadden naar paradice valley cafe omdat dat adres nog op de doos stond. Na wat gebeld te hebben kunnen we het pakketje ophalen in Tehachapi, waar we weer over twee weken hopen te zijn.

We liepen weer terug naar de supermarkt en gingen voor bij de picnictafels wachten tot peter ons op zou komen halen. Kilian en Jenna komen ons vergezellen en vertellen ons dat ze van plan zijn om weer verder te lopen. Prima, die halen we wel weer in. Omdat het nog vroeg is ben ik aan het kijken wat er allemaal te doen is hier in Wrightwood. En wat ik lees is een hoop negatieve reacties over peter. Blijkbaar verhuurt hij geen bed maar een luchtbed en laten we die nou net in onze rugzakken hebben. We bellen hem op en laten weten dat we van plannen zijn veranderd. Peter nam dit nieuws erg goed op en leerde ons ook nog wat nieuwe engelse woorden die we maar beter niet zullen herhalen. We lopen met zijn vieren naar de weg en steken onze duim omhoog. Ik denk niet dat we meer dan 5 minuten hebben moeten wachten. Een vrouw die op weg naar huis was vond het niet erg om om te rijden en ons af te zetten. En daar stonden we dan weer, op het pad, met een volle buik en gek genoeg toch uitgerust. We begonnen te lopen en na een uur begonnen we aan de steile klim van Mount Baden-powell. Een klim van 6,4 kilometer lang waarbij we 810 meter klimmen naar een hoogte van 2819 meter. En nu zien we het verschil tussen oud en jong erg duidelijk. Tijdens de drie weken dat we aan lopen zijn ben ik steeds degene die last krijgt van knieën, pezen en blaren. Maar tijdens de klim is het meneer Maassen senior die steeds buiten adem is een als hijgende buffel naar boven loopt. 'Ik ben blij als we in de vlakte lopen' zucht hij.

'Maar in de vlakte is het heet en geen schaduw. En niet onbelangrijk er is ook bijna geen water te krijgen.'

'Maakt me niet, ik ben dat steigen helemaal zat'. Terwijl ik me fantastisch voel. Net een machine. Ik heb geen pijn, nergens last en voel me echt geweldig. Ik begin steeds meer verliefd op de pct te worden. Het lopen kan pijnlijk zijn, maar de uitzichten, bloemen, hikertowns en de geweldige mensen maakt het echt tot een unieke ervaring.

En zo bereiken we na 2 uur de top van Mount Baden-Powell. En het uitzicht maakt het steile wandelen helemaal waard Het is echt prachtig. Na een lange rust gaan we weer aan de andere kant van de berg naar beneden en lopen nog 10 kilometer naar Little Jimmy campground. Er zijn picnictafels en we eten wat later dan normaal. 'Wat kan je toch een hoop doen in een dag' zegt Kilian. Als ik in mijn tent lig en naar mijn voeten kijk moet ik hier weer aan denken. Ja je kan veel doen op een dag, maar ook TE veel....

Ps. De wekker van 10 uur ging precies af in het postkantoor toen ik de mail van het pakketje liet zien. Daarom deze keer geen 10 am foto.

(Op de top)

(Op naar Wrightwood)

(Petertje)

(Schappen speciaal voor ons)

(Terug naar het pad)

(Heerlijk door het bos)

(Mount Baden-powell)

(Het lukt hem wel)

(De sneeuw smelt)

(Op de top)

Dag 21, Up up up we go

Dag 21

Cajon pass - Guffy Campground

550 - 586,4

36,4 kilometer

We vertrekken vroeg uit het hotel omdat het vandaag weer heet kan worden. We lopen de snelweg onderdoor en oefenen onze echo. Deze wordt zoals verwacht beantwoord door de echo maar ook door een tweede. Onze duitse vrienden zitten net achter ons. We lopen gezamelijk verder en praten wat bij. Na een uur komen we bij een water cache. Dit is trailmagic waar liters water liggen. Genoeg voor weken. Als we aankomen is net de trail angel bezig om de lege flessen op te halen. We maken een praatje en vragen wat de beste manier is om Wrightwood in te gaan. Ze verteld ons dat er een steile afdaling is die we kunnen nemen of dat we door kunnen lopen naar een highway waar we een lift zouden kunnen krijgen. Het probleem is alleen dat de highway 5 kilometer verderop is afgesloten en dat er weinig verkeer zal zijn. We bedanken haar en vervolgen onze voettocht. Het lijkt net of we op een buitenaardse wereld aan het lopen zijn. Zo mooi en exotisch is het. Na wat gelopen te hebben begint het pad te steigen. Het is een geleidelijke steiging, niet stijl, maar door de hitte toch best zwaar. En zo blijft het pad tot we stoppen bij Guffy campground. We zijn inmiddels zoveel gestegen dat we weer tussen de bomen lopen. Heerlijk. We zetten de tent op en nemen gezamelijk het avondmaal. Erg gezellig, lopen met een groepje.

(Cajon pass)

(Onder de snelweg)

(Steigen)

(Buitenaardse wereld)

(10 am)

(De eerste bomen)