Dag 20, A noisy rest

Dag 20

Silverwoodlake - cajon pass

531,3 - 550

Kilometers: 18,7

Vandaag gaan we voor een macmissie naar de cajon pass voor een maclunch at mac donalds. We staan vroeg op en lopen aan pap. 'Pap je gaat de verkeerde kant. Dat is mexico.' Hij kijkt vragend de andere hiker aan waarbij we hadden geslapem en lachend zegt hij dat als we naar canada willen we inderdaad de andere kant op moeten. We klimmen de berg op en kijken achter ons voor de laatste keer op silverwoodlake. Het ziet er prachtig uit, toch ben ik blij verder te gaan. Zodra we de berg over zijn en aan de andere kant weer naar beneden gaan horen we de trein al vanuit de cajon pass. We moeten echter nog 13 km dus lopen met stevige pas verder. Er lijkt geen eind aan de weg te komen maar dan uiteindelijk slaan we de hoek om en zien we de mac. En wat een herrie. De cajon pass is een belangerijke route voor vervoerstreinen en een belangerijke en drukke verbindingsweg tussen los angeles en las vegas. We lopen naar de mac en zien dat deze in restauratie is. Je kan nog wel bestellen maar dan alleen via de app. We bestellen twee hamburgers en twee milkshakes en gaan in het gras zitten . De milkshakes hier zijn 10 keer beter dan in nederland en hier hebben we echt naar uit zitten kijken. Maar omdat we ook zin hadden in tacos die aan de andere kant van snelweg zit bestellen we niet al te veel. Zodra onze bestelling gebracht wordt verteld de medewerker dat de ijsmachine kapot was en er geen milkshakes konden worden gemaakt. Dat is jammer. Terwijl we de hamburgers opeten zien we dat langs ons een man een fruitkraampje aan het opbouwen is. We lopen ernaartoe en hij vraagt ons wat we willen. Verras ons maar. De man snijd maakt een mix van ananas, mango, kokos, komkommer en watermeloen. Hij knijpt er een limoen over uit en voegt chilipoeder toe. Dat verraste ons inderdaad. Chilipoeder ol fruit? Het was fantastisch. Nadat we de eerste op hadde bestellen we een tweede. Laat die tacos maar zitten.

Bij de snelweg zit ook een motel en omdat Wrightwood erg duur is besluiten we om hier te overnachten. We doen de was, nemen een duik in het zwembad en bestellen nog een bak fruit. Heerlijk bijkomen zo. Als we achter de computer zitten bij de receptie zien we onze duitsen vrienden weer, Jenna en Kilian (ik dacht dat het Kian was). De laatste keer dat we ze zagen was in Warner Springs. Ook komen we de man van gisteren weer tegen, van het ontbijt. Hij heet Grant en komt uit Schotland. Leuk om weer wat bekende gezichten tegen te komen. Voor het avondeten gaan we alsnog naar del taco en tot mijn verrassing hebben ze hier ook milkshakes. We bestellen flink wat eten en rollen zowat terug naar het motel. Ik neem nog een bad en tot mijn schrik word ik een uur later in bad wakker. Snel afdrogen en het bed.

Dag 19, It is hot

Dag 19

Deep creek hot springs - Silverwoodlake

496 - 531,3

Kilometers: 35,3

Ik word wakker in mijn tent en voel dat mijn knie weer ligt geïrriteerd is. Dat is elke ochtend zo en normaal loop ik dat er wel uit. Deze keer voel ik dat het wat erger is dan normaal en dan zit er maar een ding op, een heet bad. We pakken onze tassen in en klimmen weer naar het pad toe. Vandaaruit lopen we naar de hot springs. Gisteren was het er best wel druk, maar nu om 6 uur 's ochtends is er niemand te zien. We trekken onze schoenen en kleren uit en gaan de hot spring in. We doen een teen in het water en: Oeh that is hot. Maar het hete water went snel en het duurt niet lang voor we er helemaal in liggen. Dit is ney wat we nodig hadden. We pakken onze vieze sokken en wassen ze zo goed mogelijk uit. Extra kleren hebben we niet behalve sokken. Om blaren te voorkomen wisselen we tweemaal per dag de sokken en laten de voeten luchten. Maar we hebben alsnog blaren dus of het werkt durf ik niet te zeggen. Wel voelt het altijd fijn om frisse sokken aan te doen, dus de routine zal wel blijven denk ik. Na een uur van het water te hebben genoten gaan we eruit en drogen ons af aan de zakdoek die pap bij heeft. Het is echter al best heet voor deze tijd van de dag en dat kan niks goeds betekenen. Snel maar wat kilometers lopen.

De route vervolgt canyon en tijdens het zigzaggen zien we in de verte af en toe een besneeuwde piek in de verte. Dat zal wel de volgende berg zijn, zegt pap. We lopen weer verder en zijn diep in gedachten verzonken tot ik de schrik van mijn leven krijg. Rtrrttrttrrrttt hoor ik langs me. Ik kijk opzij en zie een ratelslang op een meter van mij verwijderd klaar om toe te slaan. Ik spring gelijk achteruit en bedenk me wat we het beste kunnen doen. We staan op een helling dus erom heen gaan is geen optie. Dan maar snel rennen en een sprongetje. Ik spring voorbij en voel gelukkig niks aan mijn been bungelen. Zodra pap ook voorbij is lopen we snel door. Altijd schrikken met die ratelslangen.

We lopen de canyon uit en moeten voor de laatste keer de rivier oversteken. Eerst maar wat ontbijten. Er komt een man aangelopen die we eerder ook al zagen en vraagt of hij er bij mag komen. Maar natuurlijk. Iedereen is welkom. We spreken niet veel met elkaar maar genieten van de rust en het eten. Het is echt al flink heet geworden maar onder de bomen en bij het water is het goed te doen. Maar we zullen toch echt verder moeten. We kunnen niet voor altijd in de schaduw blijven. We nemen afscheid van de man en steken de rivier over. En wanneer ik precies in het midden sta gaat de wekker van 10 uur af. Niet de handigste plek want ik heb mijn handen vol met mijn schoenen en de wandelstokken. Snel hang ik de schoenen over mijn nek en neem een foto. Dit is precies waar ik het voor doe. We drogen onze voeten en verlaten de rivier en haar koelte en begeven ons naar de zijkant van de berg. We klimmen 100 meter waarna het pad op gelijke hoogte de zijkant van de berg volgt. Die zijkant zit vol met inhammen en uitlopers en die moeten we dus allemaal volgen. En in de hitte mopperen we op de makers van het pad. Doordat we het pad zo moeten volgen lopen we gauw 12 kilometer dat hemelsbreed op 5 kilometer uitkomt. We hadden beter de vallei kunnen volgen, hoor ik achter me.

En als we de bocht om gaan zien we wat geen enkele hiker wilt zien: een bosbrant. Het is een kleintje en er is al een helicopter bezig het vuur te blussen, maar het komt wel dichtbij zo. In de afgelopen weken hebben we veel restanten gezien van bosbranden en het blijft een treurig gezicht. Niet dat we bang zijn levend geroosterd te worden, we hopen alleen dat de bosbranden geen roet in het eten gaan gooien voor ons.

We lopen door tot we weer bij een dam komen met daarvoor een brug. Snel zoeken we de koelte en de schaduw van de brug gaan onder brug zitten. Ik kijk op de app voor het volgende waterpunt en zie dat we bij silverwood state park zijn aangekomen. Onder elk kopje op de app zie ik deze comment staan:

Wat? Mogen we niet kamperen hier? De afgelopen 10 kilometer hebben we geen plekje gezien en dan kom je bij een stuk waar allemaal stranden zijn, en dan mag je de tent niet opzetten. Maar je mag wel doorlopen naar de camping en 20 dollar betalen. Ik snap dat het niet de bedoeling is dat iedereen zomaar ergens zijn tent opzet maar we hebben een vergunning en daar hebben we ook een hoop moeite voor gedaan. En dan staat hier dat er niet gecampeerd mag worden. Belachelijk. Maar het mag wel bij hun op de camping. Nou we kijken wel, we zijn in ieder geval nog niet moe en lopen weer verder. Bij mijl 324,8 hangt er een groot bord waarop staat we het state park binnen gaan en dat er niet absoluut niet gecampeerd mag worden om rust te bieden aan de dieren en om het park schoon te houden. We lopen verder en zien overal om ons heen afval liggen en in de verte op het meer horen we speedboats en waterscooters. Nee dat geeft rust.

Ik zal mijn boosheid ietswat verklaren met wat ik dusver heb meegemaakt op het pad. In al die 500 kilometer die we tot nu toe gelopen hebben zijn we aan afval 1 pakje cigaretten tegengekomen. Als we koken en we moeten de mokken schoon maken doen we er water bij, maken de mok schoon met de lepel, en drinken dat op. Als we moeten poepen graven we een gat doen ons ding en begraven het weer. Het gebruikte wc-papier gaat in een waterdicht zakje en nemen we mee. Als we tandenpoetsen slikken we alles door. Wassen in de rivier doen we wel, maar zeep wordt er niet gebruikt. Dat komt niet eens in je op om te gebruiken. We only leave footprints, and we only take pictures. En dan komen er nu een paar state park rangers vertellen dat we onze tenten niet mogen opzetten en waarom? Wij zijn vaak in national parks geweest en hebben altijd goede ervaringen met rangers gehad. Maar in state parks? Altijd gezeik. Stelletje playmobiel boswachtertjes. Stik maar in je camping en je picnictafels ik loop door. En zo lopen we door tot we uit het state park zijn. 'Hier kunnen we onze tenten opzetten' zegt pap. Er is ruimte voor zeker 10 tenten en een picnictafel. Maar we zitten nog op mijl 298,5 en ik had gelezen dat er hier eerder mensen midden in de nacht werden wegestuurd door de rangers. Daar hadden we geen zin in maar het was wel al 7 uur. 'Zullen we anders hier wat eten en dan verder gaan' opper ik. Pap stemt in en we gaan zitten aan de picnic tafel. Na een heerlijk maal van pepperoni, paprika, lente ui en aardappelpuree hijsen we de rugzak weer om en hervatten onze voettocht. Bij mijl 330,1 zie ik een wat kampeerplekjes en ik zie ook dat er al een tentje staat. 'Goodevening, can we join for tonight?'

'Yeah sure go ahead'

We zetten de tenten op en kruipen de slaapzak in. Het is al 8 uur en het begint al donker te worden. Ik upload mijn laatste verhaal en sluit mijn ogen. Wat een dag.

(In de hot spring)

(De was doen in deep creek)

(Langzaam de canyon uit)

(Een erg boze ratelslang)

(Bijna eruit)

(10 am)

(2e 10 am foto)

(Bosbrand)

Dag 18, A marathon

Dag 18

Near little bear spring camp - deep creek hot springs

454 - 496

Kilometers: 42

Als eerste wil ik jullie allemaal bedanken voor jullie lieve en mooie reacties. Pap en ik genieten er echt van om ze te lezen. Ten tweede zal ik wat opheldering geven over hoe ik mijn verhaal begin. Als eerste zet ik de dag neer. Vervolgens de plek van waar we vertrokken zijn tot de plek waar we blijven slapen. Ik gebruik de farout app en kan wisselen tussen mijl en kilometers. Soms kamperen we echter langs het pad en dan zet ik het mijlpunt neer waar we dan slapen en de volgende dag van vertrekken. Daaronder staat de kilometerstand. Hierboven is het dus: vertrokken van near little bear spring camp op 454 km en hebben we gelopen naar deep creek hot springs op km 496. Ik zal ook de gelopen kilometers toevoegen. Ik hoop dat het zo duidelijk is. En dan gaan we nu weer verder met de avonturen van graceful and kool-aid.

We zijn vanochtend vroeg vertrokken en hebben er meteen goed de pas in. We hebben vandaag een doel, de hot springs in deep creek, 42 kilometer verder. We hadden het er niet over gehad dat we zouden proberen om dit te halen, maar we dachten er allebei wel aan. Vannacht hebben we in het bos geslapen en de hot springs liggen weer in de woestijn. Dat betekend dalen. Ondanks dat we lekker aan het lopen waren liet pap me stoppen. 'Kijk juul, een hert. Pak je fototoestel maar vast want hij komt zo tevoorschijn.' En jawel hoor daar stond. Aan de andere kant van het dal net onder het pad. Hij klom omhoog en was weer uit het zicht verdwenen. Ik heb al veel videos en blogs gelezen over de pct, maar nog geen enkele keer zag ik dat ze zo vroeg al herten gezien hebben. Wat hebben we toch een geluk. Na deze verrassende ontmoeten lopen we weer verder. Het pad blijft steeds zakken en komen uit bij een riviertje. We moeten water hebben en moeten een meter steil naar beneden. Voor de meeste is dat geen probleem maar pap moest er een hele show van maken. Hij gleed uit en zwaaide met zijn zware rugzak achterover tegen de helling aan en gleed zo naar beneden. De hikers die net toevallig voorbij liepen vroegen eerst bezorgt of alles goed ging waarop pap zei dat er niks aan de hand was. "Good to hear, you fell very graceful by the way." En zo heeft pap ook een trailname gekregen. Graceful.

We blijven het riviertje volgen tot we bij een 'zandpad' komen. We kijken de weg op en zien een groepje mensen om een jeep staan. De jeep zit vast op een steen en probeert er tervergeefs uit te komen. We bedenken snel dat twee hikers niet veel voor hun kunnen betekenen en lopen door. Uiteindelijk lopen we de bossen uit en komen we langzaam weer de woestijn in. We maken in de zon wat noedels warm en verlangen weer naar de koelte van de bomen. Helaas, terug gaat niet. Naar het noorden dan maar. Gelukkig komen we na 5 kilometer uit bij deep creek river. We lopen langs de berghelling de canyon in maar blijven steeds op zekere hoogte van de rivier. Hé wat is dat? Een mijlpaal. We hebben al 300 mijl gelopen in de woestijn. Nog 350 te gaan tot we de woestijn uit zijn. Vlug een foto maken en weer verder. We zijn moe en zoeken naar een plekje om de tent op te zetten. Maar waar we ons over verbazen is het aantal plekjes om de tent op te zetten. Of meer het gebrek eraan. In het begin kon je nog geen kilometer lopen zonder er een tegen te komen en nu loop je 10 kilometer en zie je er geen een. Ook stond in het begin elk kampeerplekje aangegeven in de app, en nu wordt er ook niks aangegeven. Tja, toch maar wat minder plannen. En dan zit er maar een ding op: doorlopen. En zo lopen we door tot we de hotsprings tegen komen. En daar zijn een hoop locals. Met muziek en herrie. We lopen een stukje terug en zien onder ons een stukje strand waar niemand is. We klauteren naar beneden en halen opgelucht de rugzak van onze schouders. Heerlijk rust en een prachtig prive strand. We koken eten en zetten de tent op. Doodop ga ik in mijn slaapzak liggen. Schrijven doe ik morgen. Eerst slapen. 42 kilometer gelopen vandaag, ik hoop dat ik morgen nog kan lopen.

(Hertjes spotten)

(10 am)

(Back to the dessert)

(The jeep stuck on the dirtroad)

(Deep creek)

(Me on the side of the canyon, with my swimming trunks)

(Nog een slang op het pad, het was geen ratelslang)

(Op ons prive strand)

(Tentjes opzetten)

(We hebben bezoek)

Dag 17, a rush in hikertown

Dag 17

Mijl 248 - near little bear spring camp

421 - 454

De dag begon minder goed dan normaal. Zodra we van vertokken waren kwam ik er al vrij snel achter dat ik de inreach gps niet aan de tas had hangen. Mischien zit ie wel in de slaapzak, oppert pap. Of in de tent. Na de hele tas leeggemaakt te hebben hadden we hem alsnog niet. Als ik nog een keer de tas zou doorzoeken dan zou pap wel terug lopen naar de kampeerplek. En jawel hoor. Zodra pap weg was vond ik de inreach. Waar hij lag? Ik had hem in de schoen gestopt die ik als extra paar meeneem. Ja niet handig. Ik pap proberen te bellen maar ik zat net zonder bereik. En toen stonds ik voor een dilemma. Of pap de hele kampeerplek laten afzoeken en hier wachten tot hij terug komt, of er achteraan. Nou dan toch maar er achteraan. Gek genoeg was hij niet boos. Zulke dingen kunnen nou eenmaal gebeuren. Elke dag je tas helemaal leeg halen en dan weer vol proppen. Soms vergeet je wel eens iets. En ik was technisch gezien niks vergeten.

Eenmaal herenigt begonnen we aan de weg naar Big bear. Het pad doorkruist een zandweg en die moeten we volgen tot we in de buitenwijken zijn. Alleen eenmaal op de zandweg gaf de kaart aan dat er eigenlijk een splitsing was waar we links hadddn moeten gaan. Die hadden we niet gezien en ik zweer erop dat die er ook helemaal niet was. Wel zagen we wat ruiterpaden in de goede richting gaan, dus besloten we die maar te volgen. En zo kwamen we toch op de juiste plek. Zodra we het bos uitstapten volgden we een weg waaraan allemaal ranche's lagen. Typisch amerikaans. We liepen de straten door en bekeken met grote aandacht alle huizen die we tegen kwamen. Ze kunnen wel mooie dingen bouwen, die amerikanen. Toen we bijna bij de weg rond lake baldwin waren (shay road) stopte er een vrouw naast ons in een grote pickup-truck. De eerste auto die we trouwens tegenkwamen. Ze vroeg ons of we naar het stopbord gingen. Naar big bear lake zeiden we omdat we geen idee hadden over welk stopbord ze het had. "I can bring you till the stopsign. Hop on in the back." Eigenlijk was het plan om alles te lopen, maar dit was een te mooie kans en ervaring om zomaar te skippen. We keken elkaar aan en klommen in de laadbak. En weg reed ze. Ze reed zeker rond de 80 km/u om lake Baldwin heen tot we aan het begin stonden van Big bear city bij een stopbord. We klommen eruit en ze vertelden ons dat er verderop een bushokje stond en we met de bus verder konden naar Big bear lake, waar we eigenlijk ook moesten zijn. We bedankten haar en zagen naast het bushokje een winkeltje waar ze van alles en nog wat verkochten. Ons gas is bijna op dus liepen we het winkeltje in in de hoop gas te kunnen kopen. Nee gas hadden ze niet, wel vertelde de cassièrre dat er om het half uur een bus vertok naar Big bear lake die overal in de stad stopte. Oohja en de bus is gratis. Gratis? We zouden geen nederlanders zijn als we daar geen gebruik van zouden maken. En dus zaten we 5 minuten later in het bushokje op de gratis bus te wachten. Je kan de bus het meest vergelijken op een buurtbus, alleen dan twee keer zo groot. We hadden gezien dat er in het begin van Big bear lake bij de dam een supermarkt, een dollartree en een subway zaten. Perfect gelegen voor ons. Konden we mooi boodschappen doen en de buik vol eten en dan via de dam weer naar de pct. Dus zodra we bij de supermarkt waren trokken we aan het touwtje wat het stopteken gaf waarna de chauffeur direct op de rem drukten en ons uit liet stappen. Ze stoppen echt letterlijk overal in de stad. Eerst naar de dollartree, daarna de supermarkt. En toen we bij de supermarkt al het overige verpakkingsmateriaal aan het weggooien waren en het eten aan het verdelen waren, ging de 10 uur wekker. Tijd voor een foto. Nu de tassen weer vol zaten was het tijd om onszelf vol te proppen. We liepen naar de subway en bestelden allebei weer de grootste die ze hadden. Pap met steak, ik met gehaktballen. Zeker aan te raden. Ook hadden we hier stiekem onze powerbanks aan de oplader gehangen. Je moet toch iets he.

Daarna waren we klaar om te gaan. Of nee toch niet. We moeten nog gas hebben. Ja dan moeten we toch echt eerst 3 kilometer het stadje in, om vervolgens weer 3 kilometer terug te lopen. Maar op de terugweg zagen we weer een bushokje voor de gratis bus en met die zware rugzakken was de keuze snel gemaakt we zouden met de bus terug gaan naar de supermarkt om daarna via de dam en een fietspad terug te lopen naar de pct. Maar toen we net bij het bushokje waren stopte er een auto naast ons. De man achter het stuur vertelde dat hij hikers rondreed en vroeg waar wij naar toe moesten. De trailhead zei pap terwijl ik de supermarkt zei. Hij vertelde dat hij moest tanken en dat de supermarkt niet ver meer was, maar hij later terug zou komen om ons naar de trailhead te rijden. Hij gaf ons een kaartje en reed weg.

We zouden toch alles lopen vraag ik aan pap?

Ja maar kijk wat we al gelopen hebben.

Ja en kijk wat we afgesneden hebben. Zitten we dadelijk op kilometer 448 terwijl we maar 10 kilometer gelopen hebben. Dat scheelt een dag.

Ja maar dat maakt toch helemaal niet uit. Halen we wel in.

Nou ga jij maar met de auto zie ik je daar wel.

Nee nee dan lopen we wel. En gelukkig kwam daar de bus aan. We stapten in en net voor onze stop sloeg de bus rechtsaf om ons een tour door de stad te geven. Toen we eindelijk bij de halte waren bedankten we de chauffeur en liepen naar de dam. Toen we bijna op het eind van de dam waren stopte er weer een pickup die vroeg of we een lift nodig hadden. Ik bedankte hem snel en zei dat we gingen lopen. We liepen via een fietspad om het big bear meer heen tot we bij de wandelroute waren die ons terug zou brengen naar de pct. Ik vertel tegen pap dat het hier ruikt naar koffie waarop hij zei dat het naar dreft ruikt. Oow weet je wat dat is zegt pap. Dat zijn de dagwandelaars die zo lekker ruiken. Het is zaterdag en er zijn veel dagwandelaars aanwezig. Ik ruik eens aan mezelf en besef dat zij mischien wel lekker ruiken of dat wij erg stinken. Dat is natuurlijk ook de reden dat we in de laadbak moesten zitten grapt pap. En zo is het maar net. Toen we bij scout en frodo waren werd ons veel geleerd over het pad en de hikercultuur. Een van die dingen is dat je niemand moet beoordelen. Als iemand een grotere rugzak heeft, of als iemand mank loopt, wat ouder is, iets dikker is, je moet niemand beoordelen. Hij gaf er ook een voorbeeld bij wat ik hieronder zal schrijven. Desondanks spelen de hikers onder elkaar een spelletje: hiker, hobo, hipster. Wandelaar, zwerver of hippie. Dan moeten we beoordelen welke hikers onder welke categorie valt. Je hebt mensen lopen met hawaii-shirts en sandalen, de hipsters. Mensen met nette blousjes, grote safarie hoeden en bergschoenen, de hikers. En dan heb je nog de mensen die er bijlopen alsof ze nog nooit van een douche gehoort hebben en vuile kapotte kleren aanhebben, de zwervers. Maar ik denk dat voor alle dagwandelaars uit de stad wij er allemaal als zwervers uitzien. We zijn allemaal vies en stinken enorm. Het was ons ook al opgevallen dat tijdens de lift naar palm springd het raam steeds verder openging. En zo pratend lopen we uiteindelijk weer de pct op. We kijken er altijd naar uit om naar de stad te gaan. Maar het voelt ook heerlijk om weer op de pct te zijn. Dat we de drukte achter ons kunnen laten en kunnen genieten van de rust. Het voelt een beetje als thuis komen. En als kers op de taart zijn plots ook alle dagwandelaars verdwenen. We lopen nog 10 kilometer en zetten vervolgens de tenten op. Bovenaan staat dat we 32 kilometer gelopen hebben, in werkelijkheid is dat 24. 5 kilometer met de bus en auto en 3 kilometer afgesneden. We hebben dan niet zo veel gelopen vandaag, het was toch een drukke dag en hebben veel meegemaakt. Maar het voeld goed om weer thuis te zijn. Life is simple, but good.

Voorbeel van Scout:

Scout en frodo brengen al zeker 10 jaar hikers naar het begin in campo en laten ze ook thuis bij hen slapen. Er werd ons verteld dat we de avond van te voren al onze flessen moesten vullen en niet de ochtend net voor vertrek. Er zat een keer een meisje bij die 's ochtends vroeg huilend in de woonkamer zat omdat ze haar tas zo vol had gepropt met allerlei dingen, dat ze geen ruimte had voor haar water. Ze hadden haar gerust gesteld en vertelden haar dat ze nog een dag kon blijven en de tijd moest vinden voor een oplossing. Later ging Scout de Continental divide trail lopen en vertelde in een restaurant ditzelfde verhaal tegen wat andere hikers, waarna een van de hikers zei dat zij dat was. Ze had de hele pct uitgelopen en was nu begonnen aan de continental divide trail. Een pad dat ook van mexico naar canada loopt alleen dan 1000 kilometer langer is over de rocky mountains. So don't judge.

(Weg naar big bear)

(De zwervers krijgen een lift)

(En ze reed hard)

(10 am, boodschappen in aan het pakken)

(Weer terug naar de pct)

(Big bear lake)

(Voeten verzorgen terwijl pap de tent opzet)

(Uitzicht vanuit de tent, beter wordt het niet)

Dag 16, Easy going

Dag 16

Mijl 248 - Lake baldwin

399,5 - 421

Omdat we in palm springs al een hotel hadden gehad vonden we het niet nodig om er nog een te nemen in big bear. Maar omdat we toch eten nodig hebben moeten we toch het stadje in. Het pad loopt met een grote bocht om big bear heen en dus hadden we bedacht om dwars doorbig bear heen te lopen en zo een klein stukje afsnijden. Het alternatief is om te gaan liften en dan in big bear alles te moeten lopen om weer een lift te pakken naar waar je het pad verlaten hebt. Dit stond ons niet echt aan. Het jammere is is dat big bear 30 kilometer verwijderd is van waar we de dag begonnen. Dat is precies een dag en dan moeten we alsnog in beg bear slapen. We hebben dan ook de keuze genomen om de pct te lopen tot waar we het snelst naar big bear kunnen lopen, dat ongeveer 20 kilometer lopen is. Een rustig dagje. We hebben vanochtend dan ook lekker uitgeslapen en om 6 uur stonden we op. We liepen rustig de berg af en namen genoeg de tijd. Lekker lang pauzeren, rustig water filteren. Alles lekker rustig. En toch schoten we mooi op want het pad liep de hele dag de berg af. Hadden we dat gisteren niet kunnen hebben? We lopen tot we de dirtroad tegenkomen die we morgen zullen nemen om naar big bear te gaan. En tot onze grote verbazing staan daar twee koelboxen. De een gevuld met koud water, de andere met koekjes. Trailmagic. Net wat we nodig hebben op onze luie dag. Omdat we nergens mooie kampeerplekjes zien besluiten we een stukje terug te lopen. We hadden 600 meter hiervoor een mooi kampeerplekje gezien maar wisten niet dat we al zo dichtbij de dirtroad waren. En om de dag af te maken hebben we hier ook nog bereik. We leggen de tassen neer, gaan er tegenaan liggen en bellen mam op, die net met fenna en jessie aan de wijn zit. Hier is het 2 uur 's middags, daar 11 uur 's avonds. We praten gezellig bij en na het belletje richt ik me op jullie. Ik plaats wat blogs en upload de foto's. De meeste blogs heb ik al geschreven in de tent maar bij gebrek aan wifi kan ik ze nooit uploaden. En ondanks dat ik ze al geschreven heb ben ik er nog een hoop tijd aan kwijt. En nu besef ik me eigenlijk ook dat ik geen idee heb wie jullie allemaal zijn. Ik kan wel zien hoeveel mensen dit lezen maar helaas niet zien wie. Pap en ik lezen echter graag de reacties op onze verhalen en vroegen ons daarom ook af of iedereen die dit leest een reactie zou kunnen plaatsen. Dat zouden we echt geweldig vinden. Alvasy bedankt en weltrusten daar, dan gaan wij nu de tenten opzetten. ;)

(Water filteren)

(10 am, 2nd breakfast)

(250 mile landmark)

Dag 15, Where's the path?

Dag 15

Mission creek - mijl 248

370 - 399,5

De ochtend begon zoals we gister het pad al hadden meegemaakt. We raakten om de haverklap het pad kwijt en schoten geen meter op. Weer over rotsen en keien klimmen tot uiteindelijk het pad weer houvast kreeg. Een man kwam ons toegemoet lopen en hij waarschuwde ons voor de volgende paar kilometers. Flink steil klimmen en overal bomen op het pad. Oh nee he. Eerst die rivier en nu dit dan. Houd het dan nooit op. Dit wordt mount Jacinto all over again. En onze energie-level was al zo laag. Afijn niks aan te doen. Klimmen. Het pad was inderdaad steil maar al snel merkten we dat het verhaal van de bomen wel meeviel. "Als hij dit erg vind kan hij mt Jacinto beter skippen" grapte pap. En met veel pauzes en moeite bereikte we uiteindelijk een campeerplaats met picnictafel, wat een ware luxe is. We maakten wat noedels warm en voelden ons stukke beter. Net wat we nodig hadden. Iets zouts. We wisten al dit het stuk vanaf de snelweg tot Big Bear de grootste klim van de pct ging zijn. In 42 mijl klimmen we het meest. Dus het is niet het hoogste punt of de steilste klim, maar toch. We moeten veel klimmen en de rivier had ons toch meer kapot gemaakt dan we dachten. Maar we zijn er ook achter gekomen dat het ons steeds beter afgaat, het klimmen. En na de noedels voelen we ons oprecht energierijker dan vanochtend. Dus klimmen we weer verder. Tot we bij een mooie plek komen om de tenten op te zetten. We maken war eten klaar en worden vergezeld door gameboy en zijn groepje. We praten gezellig met elkaar en maken het stukken later dan we normaal doen: half 8. Tijd om te gaan slapen.

(Het pad dames en heren)

(De rimboe in)

(Aan het koken)

(10 am, de berg op)

Dag 14, Like a walking-machine

Dag 14

Palm springs - Mission creek

337 - 370

We werden vanochtend om 6 uur opgehaald door de uber. Tijdens de rit vroeg ze aan ons of we pct-hikers waren waarop we ja zeiden. We waren haar tweede rit van hikers die ze rondreed. Ze deed het al een jaar maar had nog nooit hikers gezien of uberhaupt van de pct gehoord, terwijl het door haar achtertuin heen loopt. Ze zette ons af waar we het pad hadden verlaten maar mochten niet eerder gaan voor we een selfie met haar had genomen. Ze gaat voortaan met alle hikers die ze rondrijdt op de foto.

Het pad liep langzaam omhoog tot we weer aan het klimmen waren. Na een uur hadden we de top bereikt en zagen we dat het pad eindelijk vlak liep. Hier hadden we op gehoopt. Pap rent naar voren en begint vrolijk aan de wandeling. "I feel just like a walking machine" na een tijd zo rond te hebben gelopen kwamen we een man tegen die ons vroeg hoever het nog was. Na een tijdje engels te hebben gesproken kwam de vraag die ons altijd wordt gesteld: "where are you from?"

"The netherlands."

"Oow maar waarom praten jullie geen nederland dan?"

We keken hem verbaasd aan waarop hij moest lachen. Hij zei dat hij uit een plaatje bij Arnhem kwam: Aalten. Oow maar dat kennen we wel. Bij Winterswijk. Waarop hij ons weer verbaasd aankeek.

Ja klopt zei hij. Maar eigenlijk niet uit Aalten maar uit Bredevoort.

"Aah het boekenstadje. Daar hebben we pas nog gegeten bij de herberg." We legden uit dat we een vakantiehuisje hebben in Winterswijk en dat we de streek goed kennen. Zelf was de man 30 jaar geleden naar de vs verhuisd om een melkhouderij te beginnen. Wat een kleine wereld toch.

We lopen verder en zien beneden ons een brede rivierbedding. In de winter stroomt er een flinke rivier maar nu in de lente is de rivier maar twee meter breed. En omdat er nergens een brug te bekennen is wordt dit onze eerste rivercrossing. Pap trekt zijn sokken uit en doet daarna zijn schoenen weer aan. Met de rugzak losgegespt waant hij zich naar de overkant. Daarna is het mijn beurt. Ik heb in Idyllwild nieuwe schoenen gekocht met enkelsteun, maar het nadeel van die schoenen is dat ze waterdicht zijn. Dat betekend dat als ze nat worden ik ze ook niet meer droog krijg. Dus trek ik ook mijn sokken uit en doe de oude schoenen aan die ik al die tijd heb meegezeuld. Eenmaal aan de overkant droog ik mijn voeten weer, trek de droge bergschoenen aan en zo vervolgen we de route. Ik met droge voeten, en pap die een halve liter water in zijn schoenen heeft. Lekker sompen. We gaan de berg over en aan de andere kant zien we weer een riviertje. Deze zullen we zeker 10 kilometer volgen dus dat betekend dat we geen water hoeven mee te dragen. Heerlijk. We lopen naar beneden en zien onder een boom bij het riviertje (die maar 1 meter breed is) twee mannen zitten. Gameboy en Martin. Martin is een wat oudere hiker uit schotland, gameboy een hiker hier uit california. Gameboy heeft zijn naam te danken aan het grote zelda-schild dat hij op zijn rugtas meedraagt. Je moet het maar willen.

Omdat we nog energie over hebben en het nog vroeg is besluiten we om bog wat verder te lopen. Zoals ik al zei volgt de route de rivier en die moeten we dan ook om de haverklap oversteken. Het enige nadeel is is dat je het pad soms niet kan vinden. Het is een grote zee van keien en rotsen waar we telkens overheen moeten klauteren. En dan hebben we het pad weer gevonden tot we de rivier weer moeten oversteken. Dan is ie foetsie. En dan denk je het pad weer gevonden wat je dan gaat volgen, om erachter te komen dat dit het pad niet was maar een zijpaadje die bij het pad aansluit. Waar we telkens de mist in gaan weten we niet, maar we zullen blij zijn als we hier morgen uit zijn. Al moet ik niet te veel klagen want als kind had ik dit heerlijk gevonden. Een pad zoeken in de rimboe. Heerlijk toch.

Om 5 uur zetten we de tent op en maken vermoeit ons eten klaar. We moeten nog 5 kilometer de rivier volgen. Hopen dat het dan beter gaat.

(Like a walking-machine)

(10 am and our first rivercrossing)

(In de rimboe door de rivier)

Dag 13, Hiker hunger

Dag 13

Mile 193 - Palm springs

308,8 - 337

Omdat pap altijd eerder klaar is dan ik met zijn tas inpakken had ik het idee om mijn wekker 10 minuten eerder te zetten dan pap doet. Om 5:20 dus. Ik werd echter om kwart over 5 gewekt door pap dus dat plannetje lag mooi in het water. Hij was om 5 uur al wakker vanwege de duitsers, die zichzelf klaar aan het maken waren om te vertrekken. We herkende een duitser van het groepje, een man van rond de 50 die we op de tweede dag om hulp vroegen omdat we niet wisten waar we waren. (Het verhaal waar ik dacht verder te zijn dan we waren). We vroegen of hij het naar zijn zin had omdat hij alleen naat kennedy medows zou lopen als hij het leuk vond. Het ging echter niet goed met hem omdat hij last had van zijn achillespees. Hij hoopte big bear te halen. Dan zou hij stoppen. We liepen met hem naar beneden maar al snel raakte hij achterop. Toen we pauze hielden liep hij ons weer voorbij. Hij hield alleen korte pauzes.

Het pad liep vandaag de hele dag naar beneden. Wat ons goed uitkwam omdat we een lift hoopten te krijgen naar palm springs. Onze simkaarten werken niet meer dus moeten we naar de at&t store. Ook moeten we nieuwe voorraden inslaan omdat ik bijna alle eten heb opgegeten. We hadden eten gekocht voor 7 dagen. Na 4 dagen was alleen het avondeten nog over. Echt jongens, je krijgt honger van zoiets.

Rond 1 uur kwamen we aan bij de snelweg en staken we onze duim de lucht in. Na 10 minuten stopte er een mexicaanse vrouw die ons wel wou brengen. Ze vroeg ons waar we naartoe moesten gaan en we zeiden de at&t store, maar dat overal in palm springs wel goed was omdat we wel konden lopen. Nou mooi niet dus. Palm springs is groot. Onderweg zagen we allerlei eetgelegenheden maar we reden er zo langs op en bleven maar rijden. Tot we bij de at&t store waren. We bedankten haar en liepen naar binnen. We werden meteen geholpen en de medewerker deed zijn best voor ons, maar moest toch naar het hoofdkantoor bellen. We keken toen wat rond en zagen tegenover ons een mac donalds. Dat komt mooi uit. Na wat wel een eeuwigheid leek te duren liepen we naar de mac om erachter te komen dat die dicht was. We zochten op interernet op wat er in de buurt zat en dat bleek de subway te zijn. Prima. We bestelden de grootste broodjes die ze hadden we ook zo op. Pap had er toch wat moeite mee dus kreeg ik zijn zakje chips die hij erbij kreeg. Zelf had ik twee groten koeken erbij genomen, die ik natuurlijk al op had. Daarna de boodschappen. Eten voor onderweg en voor in het motel. Een grote zak chips, 8 donuts en een ananas. Pap had genoeg aan de helft van de ana en 1 donut. Ik moest er twee overlaten voor het ontbijt. Hij hoefde ook geen chips. Dus 5 donuts, een party-size chipszak en een halve ananas later zat ik eindelijk vol. Heerlijk die trailtowns.

(Mt jacinto)

(10 am)