Dag 12, Blisters

Dag 12

Tahquitz valley - mile 193

286,5 - 308,8

Het heeft vanacht weer gewaait maar onze tent heeft daar wederom geen last van gehad. We breken het kamp op en vervolgen onze weg door het bos. Ik voorop en pap achter. Na nog geen 10 minuten lopen en ik de bocht omsla zie ik daar 5 herten midden op het pad staan grazen. Ik schrik me dood en ik zie dat de herten dat ook doen. Ze rennen naar de bosrand maar zodra ze zien dat wij niks doen blijven ze staan. Met hun kont onze kant op kijken ze ons rustig aan, en wij doen hetzelfde. Dit hadden we dus echt niet verwacht. Pap fluisterd dat ik een foto moet maken maar tot mijn grote ergenis blijkt deze leeg te zijn. Zo staan we zeker 5 minuten te kijken tot de herten hun weg vervolgen het bos in. Pap en ik besluiten dan om onze weg ook maar te vervolgen. Niet naar het bos maar naar canada.

Het pad blijft steigen tot we bij de afslag komen om naar de top van mt Jacinto te gaan. De pct gaat hier zelf niet overheen maar je mag jezelf geen bergbeklimmer noemen als je de piek niet hebt gehaald. Dus besluiten we om de piek links te laten liggen met daarbij de titel 'bergbeklimmer' en vervolgen de pct. Wij klimmen niks meer. En zo beginnen we dan eindelijk aan de afdaling van de berg. Vrolijk en goed gemutst tot we weer moeten klimmen. Gaan we de berg af en dan moeten we weer klimmen. Ik snap er werkelijk niks van. Maar desalniettemin zakt het pad toch. En het voor we er erg in hebben lopen we langzaam het bos uit terug de woestijn in. Om 4 uur zien we een mooi plekje waar we de tent op kunnen zetten. We koken water voor het eten en kruipen ieder onze eigen tent in. Ik trek mijn sokken uitven daar zie ik ze dan eindelijk hoor, blaren. Op beide hakken heb ik er een zitten. Op mijn rechter grote teen en mijn linker teen naast de grote teen. Ook heb ik er een op mijn hand. Ik behandel elke blaar met zorg en kruip dan vermoeid mijn slaapzak in. En daar zijn dan eindelijk de andere hikers. Om 8 uur komt er een groep van 5 andere hikers die de tent bij ons komt opzetten. Ik zie ze echter niet want ik lig lekker warm in mijn slaapzak, en daar kom ik voorlopig ook niet meer uit. :)qwe3

(Kan je me zien?)

(Langzaam het bos uit)

(10 am)

(Toch nog wat bomen)

(Laatste waterpunt van de dag)

(Op de kampeerplek. Daarboven stonden we bijna vanochtend)

Dag 11, The dancing clouds

Dag 11

Fobes saddle - tahquitz valley

268,1 - 286,5

Na een iets wat luide nachtrust gaat de wekker om 5:30. Het waait nog steeds maar toch stond de tent uit de wind. We trekken alle kleren aan die we kunnen vinden en gaan op pad. Nadat we apache peak voorbij zijn komen we in een bos dat helemaal afgebrand is. Er liggen allemaal bomen over het pad waar we overheen moeten klimmen, onderdoor moeten kruipen of de steile helling oplopen zodat we erom heen kunnen. Een ware marteling voor iemand met een slechte knie. En al die tijd blijft het pad maar klimmen. Maar het is het allemaal waard als we op adem komen en om ons heen kijken. Door de wind dansen de wolken om ons heen. Soms komen er een paar de berg over en die voegen zich dan samen om weer door de wind weggevoerd te worden. Werkelijk prachtig. Ook zien we een groot wolkendeken onze kant op komen. Maar dat maakt niet uit want we staan boven de wolken. En zo lopen we door tot het bos begint dat niet afgebrand is. We lopen een kleine alternatieve route door tahquitz valley en besluiten om hier de tent op te zetten. Verder het pad op wordt het waarschijnlijk weer winderig terwijl het hier windstil is. Ook zijn we helemaal kapot van de klim. Gek genoeg zijn we in deze twee dagen nog maar 3 andere hikers tegengekomen. Wel een hoop daghikers (het is weekend) maar waar alle andere pct-hikers zijn is ons een raadsel.

(Westkant van mt Jacinto)

(Oostkant van mt Jacinto)

(10 am)

(De wolken komen eraan)

(De paar wolken die net over de top komen)

(Succes pap)

(Restand van het oude bos)

(Klim daar maar overheen)

(Sneeuw-restant)

(Kampeerplek voor de avond)

Dag 10, Wandelen in een zwembroek

(10 am)

Dag 10

Paradise valley cafe - Fobes saddle

244,2 - 268,1

Het ontbijd werd pas geserveerd om 9 uur, dus we waren vandaag wat later begonnen als normaal. Grumpy had ons weer een lift gegeven naar het beginpunt bij paradise valley cafe. Onze rugzakken zijn loodzwaar want er zit voor 7 dagen eten in en zeker 5 liter water. En we gaan klimmen. Zeker 700 meter. Maar iedereen die de pct een beetje kent weet dat dat met stijgen en zakken gaan. Dan lopen we de berg op om even later weer 100 meter te zakken om vervolgens weer dezelfde berg te beklimmen. Het was werkelijk waar een gevecht om boven te komen. Maar we hebben er wel zin in. Het leuke is wel dat ik bij Mary's place uit mijn broek ben gescheurd. Op mijn kont zit een grote scheur en ik ben vergeten om hem te repareren in Idyllwild. Voor wasdag in san diego had ik wel een zwembroek gekocht waardoor ik nu in mijn zwembroek de berg aan het beklimmen ben.

Om 11 uur nemen we kort even pauze als er een man naar beneden komt. Hij verteld ons dat het boven flinkt waait en geeft ons het advies om naar apache peak te lopen. Ongeveer 20 kilometer verder. En als we daar aankomen en we nog niet moe zijn kunnen we ook proberen om de top van mount jacinto te bereiken. Hier staat een hut dus als we 's nacht doorlopen hoeven we onze tenten niet op te zetten. We bedanken hem en zoeken eens op hoever de top van mt jacinto dan is. Nog 44 kilomter. We hebben hier nog vaak om gelachen. Ff nog door naar de top. Die is gek.

Tijdens onze klim worden we ingehaald door Petyr. We hebben hem sinds dag 4 niet meer gezien en zijn blij met deze ontmoeting. Hij verteld ons dat Sockpot (Gary) gestopt is met de pct. Nadat wij hem nog gezien hadden bij scissors crossing is hij inderdaad naar Julian gegaan waarna hij gelift heeft naar paradise valley cafe om zijn laatste pakketje op te halen. Onderweg hier naartoe had hij zijn terugvlucht al geregeld. Het is een zwaar pad.

Petyr is nog niet in Idyllwild geweest en is van plan om daarnaartoe te lopen. Veel hikers nemen deze keuze.

En zo klimmen we verder tot we de boomgrens hebben bereikt. Veel mensen weten wat dat betekent. Een boomgrens is de grens in hoogte tot waar bomen niet meer kunnen groeien. In de woestijn is er echter nog een tweede. Een grens waar bomen juist wel kunnen groeien. En zo lopen we uiteindelijk door het bos tot we de eerste piek hebben bereikt. En het waait hard. We lopen over de bergkam en het blijft hard waaien. Bij apache peak zouden er wat bomen staan maar tot nu toe zien we nog niks. Op de bergkam groeien hooguit wat struikjes. We lopen zo door tot we in Fobes saddle wat uitrusten. Er zijn hier wel wat kampeerplekjes maar die staan niet erg beschut. Maar in al die tijd hebben we ook niks beters gezien. Ook zijn we bang dat er een hele meute bij apache peak is en er geen ruimte meer voor ons zal zijn. We staan dus voor een dilemma. Tot pap eens goed kijkt en een kleine open plek vind in het struikgewas groot genoeg voor 1 tent. Het waait hard over de bosjes heen maar in de bosjes is het windstil. De keuze is snel gemaakt en we besluiten om samen in de tent te gaan liggen. Het zal veel lawaai geven maar gelukkig blijft de tent zo wel overeind staan, hoop ik.

Dag 9. A day in hikertown

Dag 9

Idyllwild

Vandaag houden pap en ik een welverdiende rustdag in Idyllwild. Er staat een hoop op de to-do list maar we hoeven geen kilometers te lopen. Daarom noemen ze dit een Zero. Een dag waarbij je zero (nul) kilometers loopt. Ons ontbijt hangt aan de deur in mandje en we besluiten dit op het balkon op te eten. Eerst maar het blog bijwerken, want bij gebrek aan wifi heb ik jullie niet op de hoogte kunnen houden. Ik heb de verhalen wel al uitgetypt maar het posten vergt ook tijd. Daarna gaan we de stad in. Ik heb helaas geen foto's gemaakt dus ik zal het proberen te beschrijven. Idyllwild is een echt bergstadje met houten huisje en allerlei restaurantjes, bakkers en winkeltjes. Het stadje is gebouwd midden in het bos en elke boom die niet in de weg stond is overeind blijven staan. Een paradijs voor de hikers. Als eerst duiken we de kleine outdoorshop in. Hier vinden we een nieuw paar schoenen die meer steun zullen bieden. Leuk feitje: ik ben een halve schoenmaat gegroeit. Hier zien we Ryley weer met freeryder. Ryley had onze waterfilter gevonden de eerste dag. Freeryder is nieuw voor ons. Ze nodigen ons uit om naar de plaatslijke brouwerij te gaan zodra we klaar waren. Dat klonk ons niet slecht. We kopen de schoenen en wat nieuwe voorraden en lopen naar de brouwerij.

We ontmoeten wat andere hikers en met het bier en een goede stemming hebben we de smaak goed te pakken. We moeten echter nog wat doen en dus nemen we afscheid van de groep. We moeten nog boodschappen doen en naar het postkantoor. Bij het postkantoor ligt er echter geen pakketje voor ons. Hij ligt nog in LA. Als ze hem niet ontvangen voor maandag kunnen we een claim indienen en hem als verloren beschouwen. Slechte zaak.

Wel hebben we de burgemeester van Idyllwild gezien. Mooie blonde haren en zo te zien was hij erg blij met alle aandacht die hij kreeg. A very good boy.

Dan nog boodschappen doen en weer naar de kamer. De tas weer inpakken. We hebben voor 7 dagen eten mee dus de tassen zitten propvol. Morgen gaan we beginnen aan de klim van mount jacinto. De hoogste berg tot we in de sierra's zijn. We gaan het zien.

Ohja ik heb vandaag ook mijn trailname ontvangen. In de brouwerij hadden we het erover dat water zuiveren met pillen niet lekker is maar dat je het beter kon maken door een flesje te kopen met geconcentreerde ranja. Hierop zei ik dat wij zojuist zoiets geprobeerd hadden. Een zakje met poeder, maar het smaakte totaal niet zoet. Van welk merk dat dan was. Uhm ja, die grote kan die als hij door de deur wilt gaan de hele muur eruit beukt. Ze keken me raar aan tot freerider begon te lachen. You mean kool-aid? Waarop iedereen begon te lachen om mijn verre beschrijving van kool-aid. Dus vanaf nu sta ik bekend als: Kool-aid.

(Burgemeester van Idyllwild)

(10 am, aan het bloggen)

Dag 8. A race to paradise

(10 am)

Dag 8

Tule spring - Paradise valley cafe

220,4 - 244,2

Om energie te besparen heeft pap altijd zijn telefoon uitstaan. Hij gebruikt hem alleen als hij bereik heeft en internet nodig heeft. Ik moet mijn telefoon gebruiken om te bellen en om de app te kunnen gebruiken met de kaarten en de waterpunten. Beide hebben we een powerbank maar die blijkt toch in gebreken. Hij zou een telefoon 3 keer op moeten kunnen laten. In werkelijkheid is dat 1,5 keer. Ook houden we de telefoons en powerbanks im de slaapzak als we gaan slapen. Het systeem werkt tot nu toe maar dat betekend dat er geen ruimte is voor films, muziek, luisterboeken en ebooks. Maar omdat we morgen een rustdag houden in Idyllwild en we daar alles weer op kunnen laden permiteerde ik mezelf tot een uurtje muziek gisteravond. De powerbank zat nog vol en na zo'n zware dag had ik het ook echt nodig. Johnny cash, the eagles nummer 11 ;), en pink floyd kwamen allemaal voorbij. Het is erg gek dat je deze kleine dingen zo snel kunt gaan missen. Ik heb in ieder geval heerlijk geslapen.

En na een goede nachtrust wordt gepaard met een mooie ochtend. Snel verlaten we Tule springs om naar Mary's te gaan. We hebben allebij een liter water bij en moesten 13 kilometer lopen. In nederland lukt dat makkelijk. We zijn echter niet in nederland maar in de woestijn. De koele ochtenduren worden snel opgewarmt door de zon en om 10 uur is het al heet. Het is een ware race tegen de klok en ik drink net mijn laatste slok op als we bij Mary's aankomen. Altijd leuk zo'n uitdaging. Mocht ooit iemand van jullie in de woestijn (of welke plek dan ook) met weinig water raken knoop dit goed in je oren. NIET JE WATER RATSOENEREN!!! Veel mensen worden gevonden of gered van uitdroging en dan blijkt dat ze nog een volle fles water hadden, wat genoeg was geweest om te wachten tot het koeler zou zijn geworden. Dan kan je in de koele avond op zoek gaan naar water. Ook ziet het er stom uit als je dorstig bij een waterpunt komt terwijl je nog een liter water bij je hebt. Dus dat is precies wat we deden. Lopen in de koele ochtend en blijven drinken en dat bleek precies genoeg te zijn. Voortaan toch maar een liter meer meenemen. Bij mary's vulden we onze waterflessen goed bij en namen de tijd om te gaan ontbijten. Dit was om half 10.

We vervolgde onze weg en liepen met stevige pas door. Onze bestemming sluit namelijk al om 3 uur. En om half 1 zagen we het dan. Paradise. Ofnouja. Paradise valley cafe. Voor ons hetzelfde. Dit cafe is beroemd onder ons pct-hikers omdat ze hier geweldig lekkere hamburgers hebben in de middle of nowhere. Ook had ik gezien dat ze banana bread beer hadden en dat moest natuurlijk ook geproefd worden. Mischien iets voor de volgende brouwsessie harry?

De spullen die we thuis vergeten waren zou ook hier naar opgestuurd zijn. Toen we hier naar vroegen zeiden ze dat alle pakketjes in de gang lagen. Je moest je eigen pakketje er tussenuit zoeken en dat was het dan. Uiteraard lag ons pakketje er niet tussen. Lang verhaal kort: we hopen het op te kunnen halen in Wrightwood, over twee weken.

Ondertussen was het al bijna 3 uur geworden en dus besloten we om nog twee biertjes te bestellen en buiten te gaan zitten met wat andere hikers. Er is een lokale trail-angel die hikers een gratis lift geeft naar Idyllwild. Hij zou er om half vier zijn. Prima, wij hebben alle tijd. Het personeel begint ondertussen het restaurant te verlaten. Als laatste komt (denk ik) de eigenaresse naar buiten en geeft de sleutel van het restaurant aan onze groep. Voor als we naar de wc moeten. Als we weggingen moesten we de sleutel onder de prullenbak leggen. En weg was ze. Uhm oke? Bedankt.

En daar kwam dan onze lift aan. Een man genaamd Grumpy stopt voor het restaurant en laat ons instappen. Grumpy is een oudere man die rijd alsof hij 9 levens heeft. Hij laat ons de hele stad zien en zet eerst de twee dames af die met ons meereden. Daarna was het onze beurt. We checken in in onze kamer en springen gelijk onder de douche. Eindelijk rust.

(Naar je pakketje zoeken)

(Juan burger)

(150 mijl)

Dag 7, Keep on walking

Dag 7

Agua Caliente Creek - Tule springs

183,9 - 220,4

Vanacht was het koud geweest. Ik had extra kleren aangedaan omdat ik verwachte dat het koud kon worden midden in de nacht, maar toen ik in mijn slaapzak kroop was dat het dus nog niet. Hierdoor ben ik flink gaan zweten waardoor mijn slaapzak condens is gaan opvangen en zeiknat werd gedurende de nacht. En slapen in een natte slaapzak is geen pretje. Ook deed mijn teen pijn van gisteravond en waren al mijn kleren nat. En dan zit er maar een ding op. Lopen, lopen en nog eens lopen. Tot de woestijn weer warm wordt. Dat ging echter iets te snel want rond 9 uur mocht het wel weer een paar graden kouder. Het blijft een woestijn he.

Pap had het vannacht ook koud gehad en we hadden bedacht om bij mike's place te lunchen en de slaapzak te drogen te leggen. Mike is een trailangel die een verlaten boerderij heeft langs de pct. We hadden verhalen gehoord van fruit, kip en bier dus na een slechte nacht en hete ochtend keken we er op uit om dit te bereiken. Het wat een pittige klim maar om 12 uur hadden we het eindelijk bereikt. En toen was er niemand thuis. Er was gelukkig wel water, maar dat nam de teleurstelling niet weg. Ook zat er een groepje hikers luidruchtig te praten en te lachen met elkaar.En daar hadden we absoluut geen zin in. Dus liepen we weer verder. In de hitte van zon de berg weer op. Bij gebrek aan schaduw hadden we geluncht in de volle zon. Snel opeten en weer door. Het volgende waterpunt na mike's place zou tule springs zijn. Ik heb een app waarop de hele route is aangegeven. Ook worden waterpunten aangegeven, kampeerplekken, hekjes, bruggen, van alles dus. Ook kunnen mensen comments achterlaten over de stand van zake. Tule springs zou een mooie goed stromende beek zijn. Hier zouden we dan kamp opslaan. Tot 6 uur hadden we doorgelopen tot we bij Tule Springs aankwamen. We moesten eerst een stukje het ravijn in om bij het water te komen. Het eerste wat ons wat we opmerkten was de lucht. Die stonk naar moeras. Het twee dat ons opviel was de hoeveelheid muggen dat er rondvloog. En tenslotte kwamen we bij het water. Een mooie goed stromende beek he? Nou echt niet. Het leek nog het meest op shrek's swamp. Maar we hadden toch echt water nodig. Filteren en weer snel naar boven. We besluiten om het water uit het moeras te gebruiken om te koken en het water van mike's place te gebruiken voor morgen. Het volgende waterpunt zou bij trailangel Sarah zijn 18 kilometer verderop. We zullen zien.

(Water filteren)

(Een boze ratelslang)

(Mke's place)

(10 AM)

Dag 6, A sky full of stars

Dag 6

Watercache 145,8 - Agua Caliente creek

145,8 - 183,9

Zoals elke nacht word ik midden in de nacht meerdere keren wakker. Dat komt omdat ik dan van mijn slaapmatje afrol en die dan probeer terug te vinden. Dat maakt niks uit want ik val dan meteen weer in slaap. Maar niet deze keer. Want elke keer als ik wakker werd keek ik mijn ogen uit. Zoveel sterren. Ik kon de hele melkweg zien. En dan op de achtergrond de bergen die door het maanlicht worden afgetekend op de nachthemel. Ik kan het iedereen aanraden om een keer niet de tent op te zetten maar gewoon onder de sterrenhemel te slapen.

De route vervolgt het bergpad waar we gisteren aan begonnen zijn. We lopen boven de wolken en het pad blijft klimmen en dalen maar deze keer loopt het toch anders. Het waait goed en omdat we langzaam aan het dalen zijn lopen we uiteindelijk de wolken in. Tot we uiteindelijk op het laagste punt zijn aangekomen waar het pad de weg doorkruist. En wat zien we daar? Trail magic. Een volle kist sinaasappels die voor ons hikers is neergezet. Hier hadden we alleen in onze stoutste dromen op durven hopen. Pap valt meteen aan en binnen 5 minuten heeft hij 4 sinaasappels op. Heerlijk. We vervolgen onze weg en ik hoor mijn wekker afgaan. 10 uur, tijd voor eem foto. Nadat we de weg overgestoken zijn lopen we door een heel ander landschap. We zien uitgestrekte vlaktes van groen en paars gras bevlekt met de kleinste gele bloemen. Zo vervolgen we onze route tot we bij Eagle rock aangekomen zijn. Dit is een steenformatie die nogal op een adelaar lijkt. Snel wat foto's maken en weer verder. Tot we bij Warner springs aankomen. We lopen naar het pompstation toe waar we weer wat noedels, wraps en snickers kopen. Ook bestellen we 2 grote hotdogs die hier fatdogs worden genoemd. De noedels, wraps en snickers voor later. De Fatdogs voor nu. Het doet de naam eer toe en zo stillen we onze honger. Ons oorspronkelijke plan was om hier in Warner springs te blijven slapen maar door het vlakke landschap en de gevulde buik kunnen we nog wel wat kilometers lopen. We worden vergezeld door een duits stel genaamd Janna en Kaith. We hebben ze de laatste twee dagen al vaak gezien maar hebben ons nog nooit voorgesteld. We maken dan snel een kort praatje zo van: 'hee alles goed.' Waarna er altijd wordt geantwoord: 'hey, ja hoor. En met jullie?' Jullie snappen het idee. Zo gaat dat wel vaker hier. Je ontmoet zo veel mensen in een korte tijd die je waarschijnlijk toch niet meer ziet omdat ze of harder of zachter lopen. Dat is dus niet het geval met dit stel. We stellen ons dus eindelijk voor en besluiten om samen de tent op te zetten bij aqua caliente creek. Een ware oase in de woestijn. Ze vragen of we samen willen eten wat we graag willen doen.

Ik besluit om vanacht weer geen tent op maar nadat Janna en Kaith de tent in kruipen stoot ik mijn grote teen tegen een steen. Auw die ligt open. Snel verbinden en de slaapzak in. Kijken we morgen wel naar. Voornu ga ik lekker slapen. Weltruste allemaal. :)

(Lopen in de wolken)

(10AM)

(The meadows)

(Eagle rock)

Dag 5, Scissors crossing - watercache

Dag 5

Nearby scissors crossing - watercache 146,8

120km - 146,8km

Gisteravond net voordat we naar bed zouden gaan kwam sockpot voorbij gelopen. We spraken kort met elkaar en nodigde hem uit om de tent bij ons op te zetten. Toen we opstonden werd sockpot net wakker. Hij was van plan om naar Julian te gaan en nodigde ons uit om met hem mee te gaan. Je kon bij de plaatslijke cafe een gratis stuk taart krijgen als je je permit liet zien. Ons plan was echter om morgen in Warner Springs te zijn en hier nieuwe voorraden in te slaan. Om nu dan naar Julian te gaan zagen we dus niet echt zitten. Ondanks de taart. We hadden zin om te gaan lopen. We namen afscheid en hopen hem gauw weer te zien.

De eerste 5 kilometer hadden we snel achter ons gelaten. We liepen door een vallei naar Scissors crossing. Hier aangekomen zagen we onder de brug liters water liggen in grote flessen. We vulden onze flessen bij en begonnen aan de voettocht naar berg. Tot nu toe was de woestijn vooral hoge struiken en veel schaduw geweest. Aan deze kant van de vallei was dat wel anders. Droog gras, grote bruinrode rotsen en veel stof en zand. Overal zagen we ook nieuwe cactussen. Zover je kon kijken. Het was er ook heter dan de vorige dagen.

Halverwege de dag ontmoeten we Tiger-lilly. Ze had ons de berg op zien klimmen en had ons eindelijk ingehaald. Nadat ze ons voorbij was gelopen zag ze een ratelslang en ze bleef rustig op ons wachten om te vertellen wat er aan de hand was en dat we op moesten passen. Aardige van haar.

Om 12 uur werden we ingehaald door Willem. Een nederlander die we ontmoet hadden in het hostel. Hij was een dag later dan ons begonnen en had ons nu al ingehaald. Hij probeert de woestijn voor 1 juni te doorkruisen. Een hele opgave. Later zagen we hem weer bij het waterpunt. We gingen bij hem zitten en spraken nog wat met elkaar. Willem was op een vriend aan het wachten en toen die arriveerden namen we afscheid van elkaar. Ik denk niet dat we Willem nog gaan zien.

Pap en ik besluiten om hier ons kamp op te slaan. Het is nog 28.5 kilometer naar warner springs dus vergeleken met de ochtend zitten we mooi op de helft.

Ik ga vanavond ook wat nieuws uitproberen. Cowboy-camping. Hierbij zet je geen tent op maar slaap je onder de sterren als een cowboy. Ik heb voor de zekerheid de tent wel opgezet. Ik zal morgen laten weten hoe het gegaan is.

(10 am)

(Trail magic)

(cowboy-camping)