Dag 4, pioneer mail - scissors crossing

Dag 4

Great picnic area - nearby scissors crossing

84,7 km - 120 km

We worden wakker en zien dat de hele picnicplaats leeg is. Vanacht heeft het flink gewaait maar gelukkig hadden we onze tenten in een beschut hoekje gezet. Doordat pap en ik in de bouw werken staan we normaal gesproken rond 5 uur op. Dan zetten we een kop koffie en eten we wat ontbijtkoek. Vervolgens gaan we naar het werk. Als het 9 uur is houden we de eerste schaft, en om 1 uur de tweede. Dit ritme houden we ook aan op de pct. We pakken wat kleins en om 6 uur lopen we al. Dit komt goed uit want tot ongeveer 9/10 uur is het qua hitte goed te doen in de woestijn. Daarna wordt het heet.

Om 6 uur lopen we dus al aan. We lopen over een bergkam en het waait ontzettend hard. Ik moest schreeuwen als ik wat tegen pap wil zeggen. Na anderhalf uur komen we sockpot tegen met een vrouw uit berlijn die we ook bij scout en frodo hebben ontmoet. Ze zijn net hun kamp aan het opbreken. We wachten even op ze zodat we gezamelijk kunnen lopen. Na ongeveer 10 minuten komen we Petyr tegen. Deze jongeman uit tjechië hebben we ook bij Scout en Frodo ontmoet. Hij zit lekker op een grote steen zijn ontbijt op te eten. Zijn tent staat er nog. Petyr was ons gisteren voorbij gelopen en had verderop zijn tent opgezet. Het waaide echter zo hard dat om 2 uur zijn tent was omgewaaid. Hij had zijn spullen vervolgens ingepakt en was verder gelopen. Sockpot besloot om op petyr te wachten en wij liepen met zijn drieën verder. Waarom dit drietal niet bij ons was komen slapen is ons nog steeds een raadsel. Overal na onze picnicplaats was het onbeschut tegen de wind. Ze hadden alle drie slecht geslopen.

We lopen naar een waterpunt waar we al onze flessen bijvullen. Het volgende punt zal 32,7 mile zijn. De tassen zijn goed zwaar maar we zetten door. Het waait de hele dag stevig door maar zien nergens een beschutte plek. We zetten de tent op waar we hopen iets beschutting te hebben en hopen op een goede nachtrust.

Ps. Ik had van de knie geen last tot het ongeveer 1 uur werd. Ik hoop in Idyllwild betere schoenen te kunnen kopen.

(10 Am)

(Prachtige cactussen)

Dag 3, cibbets flat - pioneer mail

Dag 3

Cibbets flat campground - Pioneer mail picnic area

We staan op om 5:30, breken het kamp af, pakken een mussli reep en hijsen onze rugzak op de rug en beginnen met lopen. Het is ongeveer 12 kilometer tot we bij mount laguna zijn. Onze eerste bevoorradingspunt. Om 10:45 uur komen we daar aan. Het hele idee van een dorp moeten jullie maar vergeten. Het is een straat in het bos met wat huizen, een cafe en wat winkels. Het eerste wat we zien is het cafe waar we veel bekende hikers zien. We gaan bij Gary zitten. Een engelsman die we bij scout en frodo hebben ontmoet. Op het pad krijgt iedereen hier een andere naam. Een zogenaamde 'trailname'. Die van Gary is Sockpot die hij gekregen had toen hij probeerde zijn sokken te drogen in zijn kookpot. Dat was dus niet gelukt. Terwijl Sockpot dit verhaal verteld komt de serveerster eraan om onze bestelling op te nemen. Ik had op de menukaart hamburgers gezien maar die kon je pas bestellen om 11 uur.

Is het al 11 uur vraag ik. Ze kijkt op haar horloge, moet lachen en zegt dat dat wel goed zit. Ooh top dan graag de hamburger met friet. Pap heeft meer trek in ommelet met tomaat en paprika. Ik heb nog nooit zo lekker gegeten.

Volgende stop: de outdoorshop. Toen we op onze eerste dag de waterfilter hadden laten vallen was hij door de val kapot gegaan. Hier kwamen we natuurlijk pas achter toen we in lake morena de waterfilter nodig hadden. Er zit een barst in het gedeelte waar je de fles op schroeft. Als je in de fles knijpt spuit het uit de barst. Uit de filter zelf komt natuurlijk niks. Dus hebben we een nieuwe nodig. Online hadden we gezien dat de outdoorshop alles heeft wat je nodig hebt. Als het er niet hangt heb je het ook niet nodig. En dat bleek maar al te waar te zijn want ondanks dat het een kleine winkel was hadden ze toch mooi een waterfilter.

Volgende stop: supermarkt.

Een supermarkt kan ik het helaas niet noemen. Het lijkt het meest op een western saloon en we hopen maar dat ze alles hebben. We stappen naar binnen en lopen door het winkeltje. En hier geld ook dezelfde gezegde: alles wat je nodig hebt en als het er niet hangt heb je het ook niet nodig.

Om 1 uur lopen we weer de pct op. Gisteren had ik eerlijk gezegd geen goede dag gehad. Ik kreeg al meteen last van mijn knie en ik dacht dat we verder waren dan in werkelijkheid was. Vanaf lake Morena naar Cibbets flat campground steekt het pad twee keer de weg over. Bij de tweede keer moet je naar links om naar de camping te komen. Ik was echter onder de verontstelling dat we maar een keer de weg moesten oversteken. Dus toen ik erachter kwam dat we Cibbets niet al achter ons hadden gelaten maar dat het nog 6 kilometer lopen was was dat een mentale klap voor me. We hadden maar 20 km gelopen en geen 30 wat ik dus dacht. Tel daar de waterfilter en de knie bij op en je hebt een slechte dag. Vanochtend toen ik opstond had ik weer last van mijn knie maar de gedachte van de hamburger hielp me erdoorheen. Maar nu we mount Laguna achter ons laten met een volle buik en alles wat we nodig hebben is mijn humeur opperbest. Ik neem voor om minder vaak op de kaart te kijken en te focussen op de prachtige omgeving waar we ons toch in bevinden. Dit moet je niet te veel doen want dan lig je op je snuffert door de vele stenen. Het schiet dus lekker op en als ik dan eindelijk kijk waar we zitten zie ik dat we de originele kampeerplekjes die we in gedachten hadden al voorbij zijn. We zijn ongeveer halverwege de een picnic plaats die door een blogger gebruikt wordt om te slapen. (Van deze blogger heb ik een hoop ideeën en motivatie gekregen). Dus lopen pap en ik vrolijk door. De pijn in mijn knie ben ik bijna vergeten als ik struikel en een gekke beweging moet maken om mijn evenwicht te behouden. Opletten Juul.

We komen aan op de picnic plaats rond 5 uur en zetten onze tenten op. Er lopen wat hikers langs ons die na hun waterflessen gevuld te hebben weer doorlopen. Die hebben er ook zin in zegt pap waarna we onze maaltijden warm maken en de slaapzakken inkruipen. Vandaag was een goede dag. Hopen dat het morgen beter gaat met mijn knie. Maar dat zien we morgen wel.

Ohja voor ik het vergeet, ik ga voortaan om 10 uur een foto maken zodat jullie een eerlijk beeld krijgen van de pct, en niet alleen de mooie dingen.

(Op weg naar mount laguna)

(10 AM)

(Bij de supermarkt)

Dag 2, lake Morena - Cibbets flat campground

Lake Morena - Cibbets flat campground

32 km -52,5 km

Het is 5:30 als ik wakker word. Ik begin gelijk aan het opruimen van mijn slaapzak en hoor dat pap al begonnen is met zijn tent. Hij helpt mij met mijn tent en we pakken een snikker. Gisteren was dit nog chocolademelk maar nu breken onze tanden erin af. Het is koud geweest vanacht. Ik heb met mijn slaapzak nergens last van maar pap daarin tegen wel. Hij had een goedkope gekocht bij de rei die hij moet gebruiken tot dat we in Idyllwild zijn. Vanavond zal hij dan ook gebruik moeten maken van de nooddeken die hij uit de hikerbox had gehaalt bij scout en frodo. Een hikerbox is een doos die in veel hikertowns staan waarin hikers spullen doen die ze niet meer nodig hebben. Gisteren zagen we een jongen die een gigantisch grote rugzak had die door de hitte en het gewicht niet meer dan 8 mijl had kunnen lopen. Hij had al een grote zak klaar gemaakt met allerlei dingen en wat eten die hij bij de eerst volgende hikerbox zal afstaan.

Tot 9/10 uur kunnen we velen kilometers maken. Daarna begint het echt heet te worden. Onze slaapplek voor vanacht is camping cibbits. Hier komen we vermoeit om 3 uur aan. Morgen hopen we vroeg mount laguna te bereiken. Dit gaat een klim worden dus hopen we de hitte voor te blijven.

Dag 1, campo - lake morena

Campo - lake morena

0km - 32 km

Ik werd wakker met een gevoel in mijn lichaam dat ik nog nooit gevoeld heb. Vandaag is het dan eindelijk zover. We gaan de pacific crest trail lopen. De wekker ging af om 5 uur zodat we alle tijd hebben om de tassen in te pakket en kunnen genieten van een uitgebreid ontbijt. Om 6 uur nemen we afscheid van scout en frodo en stappen we de auto in van john, een vrijwilliger die scout en frodo helpt met het brengen van de hikers. Hij is gepensioneert en wou graag een bijdrage leveren aan de community. Terwijl John allerlei dingen verteld over zichzelf en de omgeving kan ik alleen maar glimlachen en aan een ding denken. De southern terminus. En daar is hij dan ook eindelijk. Voor de muur van trump op de mexicaanse grens is een klein monument gebouwd om het begin van het pad aan te geven. We stappen uit en maken met de hele groep een foto. Daarna konden we zelf op de foto met het monument. Toen we klaar waren zijn pap en ik nog naar de muur gelopen omdat we ook echt aan de grens willen beginnen. Hand door het hek, foto maken, en gaan met die banaan. De eerste mijl is al snel gehaald en het gevoel van vanochtend is nog steeds niet weg. Ik ben het nu echt aan het doen. Nee wij zijn het nu aan het doen. Ondanks dat we met een groep van 20 van scout en frodo vertrokken zijn zien we de eerste 5 mijl helemaal niemand. Maar als we pauze aan het houden zijn worden we dan toch eindelijk ingehaald door een amerikaanse vrouw. We zeggen gedag en ze vraagt ons of we onze waterfilter zijn verloren want een hiker achter haar had er een gevonden. Nee die moet nog in het voorste vakje zitten zeg ik. Maar ik zal toch even voor de zekerheid checken. En ja hoor. Geen waterfilter. Dan maar even wachten tot de andere hiker, die riley heet, langs komt. Als we hem zien vroeg hij al gelijk of we een waterfilter kwijt waren. Ja dat is de onze. Hij kon er wel om lachen en om hem te bedanken hebben we hem een biertje belooft in het volgende stadje.

Pap en ik houden de pas er goed in en genieten met volle teugen van het pad. Het weer zit erg mee want we zien niks dan wolken en er waait een fris briesje. Dat zal in de middag wel veranderen en daarom willen we al flink wat kilometers achter ons hebben liggen. Zodra het heter wordt merken we ook dat we dit hoge tempo niet vol kunnen houden. Daarom spreken we af om wat vaker langer te rusten zodat we ons lichamen wat af kunnen laten koelen. Deze strategie blijkt te werken want voor ons is daar plotseling lake morena. Zodra we onze tenten hebben opgezet maken we onze noedeld met aardappelpuree warm wat we met smaak eten. Als toetje maken we havermout met bruine suiker wat nog lekker smaakt dan we in onze gedachten konden herinneren. En zo sluiten we een bijzondere dag af. Met een volle buik en vermoeide benen

Dag 4

Scout en frodo

We kwamen om half 10 aan bij Scout en Frodo. Dit zijn trailangels die zelf ook de pct hebben gelopen en nu wat terug willen doen voor de hiker-community. We werden met open armen ontvangen en kregen een rondleiding door het huis en tuin waar onze tent al klaar stond. Scout en frodo nemen voor 2 maanden lang elke dag 20 hikers in huis. Ze zorgen voor het avondeten en het ontbijt dat om half 6 al klaar stond. Ook brengen ze al die hikers naar de southern terminus bij campo. Het begin van de pct dat een uur en een kwartier rijden van hun huis ligt. Er heerst een hele relaxte sfeer bij hun thuis. We kregen les in joga en daarna probeerden ze ons line-dansen te leren. We kwamen er al snel achter dat dit niet voor ons is weggelegd, maar we gaven het niet zomaar op wat wel gewaardeerd werd. We moesten helpen de cupcakes versieren en omdat we nog wat spullen nodig hadden van de rei werd er een auto met chauffeur geregeld die ons met wat andere hikers er naar toe zou brengen. Wat een fantastische mensen zijn dit toch.

Dag 3

Dag 3

Of het door de jetlag komt of door ons vaste ritme (of mischien door de snurker op onze kamer) dat weten we niet maar elke ochtend zijn we om 5 uur al wakker. Dan gaan we maar naar de keuken waar om 6 uur het ontbijd word klaargemaakt. Het leek ons leuk om naar de pacific ocean te gaan en weer een rustige dag te houden. Om bij de oceaan moesten we eerst met een ferry (veerboot) de baai over varen. Eenmaal aangekomen keken we op een kaart toen ons door een ouder echtpaar werd gevraagd of dit onze eerste keer was op het schiereiland. Toen we hierop ja antwoorde werd ons een mooie wandeling langs de kust en door het stadje aanbevolen. Toen we bij de oceaan aankwamen ging de telefoon. Jessie belde op. Hey Juul hoe gaat het?

Wat zeg je? Ik kan je niet verstaan. We staan bij de oceaan.

Ja dat weet ik zeg zegt waarna pap en ik elkaar raar aankijken.

Ze konden ons natuurlijk volgen via de navigatie die we bij ons droegen. Dat waren we even vergeten.

Gisteren hadden we zelf curry gemaakt die ons erg goed bevallen was. Dus besloten we om dat vandaag weer te herhalen. Toen we klaar waren met koken werden we door onze huisgenoten erop gewezen dat het tacotuesday was en we absoluut mee moesten gaan. Voor 5 dollar konden we onbeperkt taco's eten op een geheime plek. Dit leek ons wel gezellig dus gingen we maar mee met captain T. Dit was receptionist die voor gelegenheid een kapiteinshoed op had en tequilla meedroeg. We werden met de groep naar typische amerikaanse bar begeleid er hingen een heel veel tv's en bij de ingang werd bij iedereen om het paspoort gevraagd en de leeftijd gekontroleerd. Ook pa.

We zijn vroeg naar huis gegaan omdat we morgen vroeg bij Frodo en Scout worden verwacht. Dit zijn trailangels waarbij we morgen mogen slapen en die ons naar campo rijden.

Dag 2

Dag 2

Voor vandaag hadden onzelf een takenlijstje gegeven.

1. Bouncebox versturen

2. Boodschappen doen

3. Relaxen

Het is maar goed dat onze takenlijst zo kort is want ze namen graag de tijd bij het postkantoor. Om een pakket te versturen moesten we een doos uitkiezen en vervolgens in elkaar zetten. Om dat te doen hebben ze tape op de zijkant van de doos bevestigd die je op een specifieke manier moest gebruiken. Maar tijdens het in elkaar zetten kwamen we er al achter dat de type niet goed plakt. En dat bewijste zich ook wqnt toen we hem oppakte viel die van ellende uit elkaar. Snel opgepakt en aan de baliemedewerker meegegeven. Naam erop. Adress erop en verder met de volgende taak.

Voor de booschappen zijn we naar de wallmart gegaan en daarna voor de derde taak zijn we naar het balboa park gegaan. Dit is een prachtig groot park in spaanse stijl met diverse tuinen. Alles stond in bloei en overal stonden bloemen en planten die we nog nooit gezien hadden. Zeker een aanrader. En het was maar goed we een korte lijst hadden want aan het eind van de dag hadden we toch zeker 20 km gelopen.

Dag 1

Dag 2

Ik wordt wakker met het geluid van de douche op de achtergrond. Half 6 zie ik op mijn telefoon. Nou pap is ook dacht ik. Eens kijken, om 6 uur konden we ontbijten, om 11 uur uitchecken en om 10 uur ging de AT&T open. Nou dan blijf ik maar ff liggen.

Kom zegt pap. We gaan ontbijten. Terwijl we naar de ontbijtzaal lopen worden we teruggeroepen door de receptionist die ons vervolgens verteld dat het ontbijd alleen afhaal is. Ook goed, dan eten we het wel op onze kamer op.

Zullen we maar eens de koffer uitpakken en de tassen inpakken oppert pap. Goed idee. Dit moet mee. Dit kan in de bounce box. Hiervan is alleen de helft genoeg. Nee die moet ook in de bounce box. Voor degene die het niet weten, een bounce box is een doos die we naar onszelf opsturen op verschilende plekken op de trail waarin extra spullen zitten die wie niet tot weinig nodig hebben. Denk aan extra kaarten, paracetamol, extra tandpasts, extra sokken. Dat soort dingen. Na enige tijd zo door te gaan zaten de tassen vol en konden we gaan uitchecken. Omdat het nog geen 10 uur was zijn we maar alvast vooraden gaan kopen die we tijdens de trail nodig hebben. Daarna konden we naar de AT&T om nieuwe simkaarten te kopen zodat we ook hier in de us kunnen bellen en te appen. Eenmaal geslaagd hebben we het meteen getest en heb ik Fenna gebeld. Oow Juul ben jij dat. Ik herkende het nummer niet dus ik wou eigenljk opnemen.

Waarom nam je dan toch wel op?

Omdat jij het mischien wel kon zijn.

Nou daar zit natuurlijk wel wat in. Verder hebben we wat in het park rondgehangen en hebben we rustig aan gedaan. Na een tijdje zijn naar onze volgende accomodatie gegaan. Een hostel in downtown San Diego. Hier kregen we meteen een rondleiding van de receptionist en werd ons de hoe en wat van het hostel vertel. Er is een grote keuken waar we pannekoeken mogen maken voor ontbijt. Ja Noor Mick en Tom. Ontbijt. Ook is er een grote woonkamer en kunnen we in de tuin zitten. Daar hebben we nog een praatje gemaakt met een duitser die hier in amerika werkt en nog wat wou reizen voordat hij terug naar huis zou moeten. Hij was erg geïnteresseerd in onze plannen en wenste ons het best. Na een hapje te hebben gegeten bij de italiaan is pap meteen op bed gaan liggen en ben ik nog naar de woonkamer gegaan om 1,5 reisverslag te schrijven. Morgen hebben we nog geen plannen dus we zullen zien wat San Diego te bieden heeft. Nog even geduld. Het word vanzelf donderdag :)